Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Suchy prowiant! – rzucił z pogardą w głosie Kotuszew, dojadając dziesiątą chyba z kolei kanapkę. – Gdybyśmy zaszli do restauracji...

– Nie zajdziemy! – uciąłem marudzenie chłopaka. – A jak będziesz tyle żarł, to w końcu pękniesz.

– Jeszcze rosnę – poinformował mnie z niewinną miną.

– Naprawdę? O ile pamiętam, okres wzrostu trwa do dziewiętnastego czy dwudziestego roku życia. A wy, towarzyszu poruczniku, skończyliście niedawno dwadzieścia pięć.

– Medycyna nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa...

– Jeśli chodzi o takie wybryki natury jak ty? Z pewnością. Tylko że...

– Wychodzą! – poinformował Kotuszew, wpadając mi w słowo.

– Przygotuj się – rozkazałem.

Zawarczał silnik, przez siekane deszczem szyby obserwowaliśmy Konstantinowa. Sportowiec wsiadł do samochodu w towarzystwie Wiery i nieznanego mi mężczyzny, po czym cała ekipa odjechała spod restauracji.

– Kim jest ten facet? – spytałem.

– To dziennikarz – wyjaśnił Kotuszew. – Pisze felietony do „Komsomolskiej Prawdy”.

– Czyli to raczej nie on – mruknąłem.

– Na pewno nie. Myślę, że nasz morderca zaatakuje dopiero w nocy.

– Cóż, zobaczymy...

Wóz Konstantinowa skręcił w ulicę Puszkina, zatrzymał się przed hotelem dla aparatczyków średniego szczebla. Znaczy nie będzie tłoku. Na szczęście wiedziałem wcześniej, gdzie nasz podopieczny przenocuje, i umieściłem tam kilku ludzi udających personel. No i była jeszcze Wiera. Ubawiłem się nieźle, wysłuchując poprzedniego dnia nerwowych pytań panienki Turkuł dotyczących tego, jak bardzo ma się poświęcić sprawie ochrony Konstantinowa. Jak zrozumiałem, dziewczynie chodziło o spędzenie nocy w pokoju sportowca. Odetchnęła z ulgą, kiedy rozwiałem jej obawy. Nie żebym się spieszył z wyjaśnieniami. Pozwoliłem Wierze pocić się jakiś kwadrans: w końcu i mnie należy się odrobina rozrywki...

W oknie apartamentu Konstantinowa pojawił się stłumiony przez story niebieski blask – zaciemnienie nadal obowiązywało. Jeden z naszych ludzi zastąpił portiera na piętrze, gdzie umieszczono sportowca, naprzeciwko, drzwi w drzwi, rozlokowała się panna Turkuł, osobna ekipa zabezpieczała wszelkie wejścia na parterze, a my obserwowaliśmy hotel od zewnątrz. Zabójca nie ma żadnej szansy, aby dobrać się do Konstantinowa. Chyba że przenika przez ściany...

Pozostawało jedynie czekać. Zerknąłem na zegarek – dochodziła dwudziesta trzecia. Żeby tylko nie zasnąć... Co prawda nie spodziewałem się, że morderca opuści się po linie i wedrze do pokoju Konstantinowa przez okno, ale strzeżonego Pan Bóg strzeże. Wyszedłem z samochodu, zapinając guziki płaszcza – lato miało się ku końcowi, noce stały się chłodne. Minąłem dwóch „przypadkowych przechodniów”: całkiem nieźle imitowali pijacką burdę, znalazłem się na tyłach hotelu. Bardziej wyczułem, niż zobaczyłem Drozda, chłopak ukrył się za śmietnikiem. Znaczy wszyscy na stanowiskach, w pełnej gotowości. Mysz się nie prześliźnie. A jednak czułem irracjonalny w tej sytuacji niepokój. Coś jest nie tak, czegoś nie dostrzegłem, może przeoczyłem? Cóż, jakkolwiek by było – za późno na zmiany. Akcja w toku.