Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Z okazji dwudziestodwulecia Mosfilmu odbędzie się kilka imprez. Ze względu na wojnę nie przewiduje się jakichś szczególnych atrakcji, ale w uroczystej projekcji najbardziej znanych filmów tej wytwórni mają uczestniczyć trzy znane z urody aktorki: Lubow Orłowa, Maria Mironowa i Nina Krawczenko.

– Udział w akcji Orłowej i Mironowej jest wykluczony! – zaznaczył natychmiast Beria. – Gdyby coś im się stało... – nie dokończył.

Nie musiał: wszyscy wiedzieli, że miłośnikiem talentu, i być może nie tylko talentu, obu aktorek jest sam towarzysz Stalin. No cóż, pozostaje nam Nina Krawczenko.

– Jak to zrobimy? – zapytał Genkom. – Przecież nie możemy im zakazać udziału w tej projekcji, zrobiłby się szum. Nie wiemy też, jak blisko obu aktorek jest morderca albo ktoś z jego wspólników. One nie mogą o niczym wiedzieć!

No proszę: towarzysz Beria sam zrozumiał złożoność sytuacji, nawet nie musieliśmy mu tego tłumaczyć. A mówią, że cuda się nie zdarzają...

– Macie całkowitą rację, towarzyszu Generalny Komisarzu! – odparłem spokojnie. – Trzeba je wyłączyć z tej imprezy bez ich wiedzy.

– Niby jak?!

– Pozwolicie, towarzyszu Generalny Komisarzu? – wymamrotał Drozd.

– Gadaj!

– Najlepiej będzie odsunąć aktorki od obchodów rocznicowych z powodów zdrowotnych. Nie wzbudzi to nijakich podejrzeń, w chwili obecnej choroby to rzecz często spotykana.

– Co proponujecie? – Genkom zmarszczył brwi.

– Niedyspozycje żołądkowe. Wystarczy na krótko przed imprezą dodać im do zupy środek przeczyszczający i kontynuować tę procedurę w szpitalu przez kilka dni. Biegunka może być symptomem wielu groźnych chorób, potrzeba czasu na badania i analizy. No i nikt się nie zdziwi, jeśli okaże się, że w restauracji, niechby i ekskluzywnej, znalazła się partia nieświeżej żywności. W końcu mamy wojnę – dorzucił, wzruszając ramionami.

– Pomysł niby niegłupi. – Beria nerwowo postukał w blat. – A jeśli coś im się stanie?

– Można skonsultować się z lekarzem – odparł natychmiast Pietka. – Jednak o ile mi wiadomo, medycyna nie notuje przypadków, aby incydentalne zażycie łagodnego środka przeczyszczającego zrujnowało komuś zdrowie. Do tego...

– Tak? Kontynuujcie – polecił Genkom.

– Oglądałem ostatni film Lubow Orłowej – odparł chłopak, czerwieniąc się.

– I co z tego?

– To „Jasna droga”, wiecie, towarzyszu, ona gra tam Tanię Morozową...

– No i? – ponaglił łagodnie Beria, wykazując nadspodziewaną cierpliwość.

– Lubow wygląda tam tak, jakby przydało jej się zrzucić kilka kilogramów.

Przez chwilę myślałem, że Drozd się doigrał – żartować sobie z szefem NKWD, też pomysł! – ale mimo że Beria mruknął pod nosem coś o idiotach, jego oczy zabłysły rozbawieniem.

– Więc myślicie, poruczniku, że Lubow Orłowa powinna być wam wdzięczna?

– Tak toczno, towariszcz Gienieralnyj Komissar!

– Wynocha za drzwi! – polecił Beria bez gniewu w głosie. – Was, towarzyszu Poliakow, także nie zatrzymuję. Jutro chciałbym widzieć dokładny plan akcji. Nie, wy zostańcie – odezwał się, widząc, że ruszam do wyjścia.

Kiedy zostaliśmy sami, Genkom obrzucił mnie zimnym, taksującym wzrokiem. Ponownie nasunęło mi się porównanie do kucharki oceniającej, jak szybko uda jej się wypatroszyć zająca.

– Mimo ostatniej wpadki wywarliście na mnie pozytywne wrażenie, majorze – odezwał się wreszcie. – Wszyscy popełniamy błędy, chodzi tylko o to, aby w porę się z nich wycofać.

Ponieważ nie wyglądało, żeby towarzysz Beria oczekiwał mojego komentarza, milczałem.

– Pamiętajcie o tym – zakończył, odprawiając mnie gestem dłoni.

Poliakow i moi chłopcy oczekiwali mnie przed siedzibą NKWD. W pierwszej chwili ich nie zauważyłem, siedzieli w samochodzie milicjanta.

– Co się stało, komandir? – spytał Kotuszew z niepokojem.

– Obaj z wozu – rozkazałem.

Zniknęli bez jednego słowa.

– Co się stało? – powtórzył Poliakow.

– Podwieź mnie do domu – poprosiłem. – Być może będę potrzebował twojej pomocy.

Milicjant posłusznie uruchomił silnik, nie ponowił pytania. Czekał.

– Chyba coś z Nataszą – mruknąłem w końcu. – Towarzysz Beria raczył wspomnieć o błędach.

Nie widziałem innej możliwości – gdyby chodziło o złoto, nikt by ze mną nie dyskutował, wypluwałbym teraz zęby na Łubiance.