De Herrezen Draak

De anderen kende ze niet, behalve een vrouw met koele ogen, van wie ze dacht dat het een Witte zuster was. De Amyrlin en de Hoedster droegen natuurlijk hun stola’s, maar geen van de anderen droeg iets waaraan ze konden worden herkend, afgezien van de Grote Serpent-ringen en hun leeftijdloze gezichten. Niemand liet merken dat ze Egwene en de andere twee hadden zien binnenkomen. Ondanks de uiterlijke kalmte van de vrouwen rond de tafel vielen Egwene tekens van onzekerheid op. Anaiya had een strakke mond. Het mooie donkere gelaat van Alanna vertoonde een kleine frons. De Aes Sedai met de koele ogen streek haar bleekblauwe kleren voortdurend glad en leek niet te merken wat ze aan het doen was. Een onbekende Aes Sedai plaatste een eenvoudig, gelakt houten kistje, lang en smal, op de tafel en maakte het open. Uit de holte in de rode zijden bekleding pakte de Amyrlin een witte, geribbelde staf die zo lang was als haar onderarm. Hij had van bot kunnen zijn, of ivoor, maar was geen van beide. Er was niemand in deze Eeuw die wist waar hij van gemaakt was.

Egwene had de staf nooit eerder gezien, maar ze herkende hem van een lezing die Anaiya de Novices had gegeven. Een van de weinige sa’angrealen, misschien de krachtigste die de Toren bezat. Een sa’angreaal had uit zichzelf geen kracht – het waren slechts middelen om te bundelen en te versterken wat een Aes Sedai kon geleiden – maar met die staf kon een sterke Aes Sedai de muren van Tar Valon vergruizelen.

Egwene omklemde de hand van Nynaeve naast haar en die van Elayne aan haar andere zij. Licht, ze weten niet zeker of ze hem kunnen helen, zelfs niet met een sa’angreaal – met déze sa’angreaal. Wij hadden geen enkele kans. We zouden hem waarschijnlijk hebben gedood, en onszelf erbij. Licht!

‘Ik ga de stromen verenigen,’ zei de Amyrlin. ‘Wees voorzichtig. De Kracht die vereist is om de band met de dolk te verbreken en de wonde ervan te helen, liggen heel dicht bij wat hem kan doden. Ik ga me op hem richten. Let op.’ Ze hield de staf met beide handen recht voor zich uit, vlak boven Marts gezicht. Nog steeds bewusteloos schudde hij zijn hoofd en klampte zijn vuist nog strakker om het dolkheft, terwijl hij iets mompelde wat op een ontkenning leek. Rond iedere Aes Sedai verscheen een gloed, het zachtwitte licht dat alleen een geleidster kon zien. Langzaam breidde het licht zich uit tot ieders straling het licht van de Aes Sedai naast haar raakte, ermee versmolt tot er nog maar één licht was, zo’n sterk licht dat voor Egwene de wandlichten in het duister leken te verdwijnen. Maar die gloed werd nog overheerst door een feller licht. Een staaf botwit vuur. De sa’angreaal.

Egwene weerstond de drang zichzelf open te stellen voor saidar en haar eigen stroom aan de vloed toe te voegen. Ze voelde zich zo sterk aangetrokken dat ze bijna flauwviel. Elayne greep haar hand nog steviger beet. Nynaeve deed een stap naar voren en bleef toen boos hoofdschuddend staan. Licht, dacht Egwene, dat kan ik ook. Maar ze wist niet wat ze kon. Licht, het is zo sterk. Het is zo... heerlijk. Elaynes hand beefde.

Op de tafel kronkelde Mart midden in die gloed heen en weer, nu eens de ene dan de andere kant op, terwijl hij onbegrijpelijke woorden mompelde. Maar zijn greep om de dolk verzwakte niet en zijn ogen bleven dicht. Langzaam, uiterst langzaam, begon zijn rug te krommen, terwijl spieren als trillende kabels zichtbaar werden. Nog steeds vocht hij en schokte zijn lijf, tot alleen zijn hielen en schouders de tafel raakten. De hand om het heft sprong open en schoof gedwongen opzij, trillend, tegenstribbelend, weg van het heft. Zijn lippen trokken zich op tot boven zijn tanden, werden een snauw, een grimas van pijn, en zijn adem kwam hortend en moeizaam.

‘Ze doden hem,’ fluisterde Egwene. ‘De Amyrlin maakt hem dood! We moeten iets doen.’

Even zachtjes zei Nynaeve: ‘Als we ze tegenhouden – als dat zou kunnen – zal hij sterven. Ik denk niet dat ik half zoveel Kracht kan geleiden.’ Ze zweeg, alsof haar eigen woorden nu pas tot haar doordrongen – dat zij de helft kon geleiden van wat tien Aes Sedai samen met een sa’angreaal deden – en haar stem klonk nog zachter. ‘Licht help me, ik wil het.’

Opeens zweeg ze. Bedoelde ze dat ze Mart wilde helpen of dat ze die vloedgolf van kracht wilde geleiden? Egwene kon de drang in haarzelf voelen, als een lied dat haar ten dans noodde.

‘We moeten ze vertrouwen,’ fluisterde Nynaeve fel. ‘Een andere kans heeft hij niet.’

Opeens schreeuwde Mart luid en doordringend. ‘Muad’drin tia dar allende caba’drin rhadiem!’ Kromgebogen en worstelend, de ogen stijf dichtgeknepen, brulde hij de woorden nog luider. ‘Los Valdar Cuebiyari! Los! Carai an Caldazar! Al Caldazar!’

Egwene luisterde met gefronst voorhoofd. Ze had genoeg geleerd om de Oude Spraak te herkennen, al begreep ze niet meer dan enkele woorden. ‘Carai an Caldazar! Al Caldazar!’ Voor de eer van de Rode Adelaar! Voor de Rode Adelaar! De oeroude strijdkreet van Manetheren, een natie die was ondergegaan tijdens de Trollok-oorlogen. Een natie die eertijds had bestaan waar nu Tweewater lag. Zoveel wist ze althans, maar heel even kreeg ze de indruk dat zij de rest ook zou kunnen begrijpen, alsof de betekenis haar net ontging, alsof die op het puntje van haar tong lag.