Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Czepiając się dłońmi działa, Laurence wstał i spojrzał za burtę: nie zobaczył nigdzie Feng Li ani Leddowesa; nie widział nawet powierzchni wody poprzez obłoki wodnego pyłu i mgły wznoszącej się z fal. Nikt inny nie widział tej krótkiej walki. Z tyłu rozległ się dźwięk dzwonu oznaczający odwrócenie klepsydry.

Zbyt skonsternowany i zmęczony, by rozważyć ten atak, Laurence powiadomił tylko zwięźle Rileya, że dwóch ludzi znalazło się za burtą; nie miał pojęcia, co jeszcze mógłby zrobić, a całą uwagę trzeba było skupić na burzy. Rankiem następnego dnia wiatr zelżał; zanim zaczęła się popołudniowa wachta, Riley uznał, że może odesłać ludzi na obiad, choć wciąż na zmianę. Do szóstej szklanki jednostajna masa chmur rozpadła się na mniejsze, wciąż ciemne części, spomiędzy których popłynęły snopy niesamowitego słonecznego blasku. Pomimo zmęczenia marynarze przyjęli to z radością.

Ubolewali nad śmiercią Leddowesa, bo bardzo go lubili, lecz uznali ją za od dawna zapowiadane wydarzenie, a nie za straszny wypadek: oto okazało się, że to on miał paść ofiarą ducha, i towarzysze od razu zaczęli opowiadać szeptem o jego miłosnych występkach, mocno je wyolbrzymiając. Śmierci Feng Li specjalnie nie komentowano, gdyż uznano ją za zwykły zbieg okoliczności. Skoro nieprzyzwyczajony do chodzenia po pokładzie cudzoziemiec miał ochotę dokazywać podczas tajfunu, to należało tego oczekiwać, a poza tym nikt go dobrze nie znał.

Morze wciąż było wzburzone, lecz Temeraire miał już dość łańcuchów, więc Laurence rozkazał go uwolnić, gdy tylko ludzie wrócili z obiadu. Węzły napęczniały w ciepłym powietrzu i można było je tylko przeciąć siekierą. Uwolniony Temeraire strząsnął z siebie łańcuchy, obrócił łeb i ściągnął zębami płaszcz ze sztormiaków. Następnie otrząsnął się z wody i oznajmił wojowniczym tonem:

— Polatam sobie.

Wzbił się w powietrze bez uprzęży, wprawiając wszystkich w zdumienie. Zaskoczony Laurence wykonał jakiś nieokreślony gest, zupełnie bezużyteczny i absurdalny, lecz zaraz opuścił ramię speszony, że ujawnił swoje emocje. W końcu Temeraire chciał tylko rozprostować skrzydła po tak długim okresie bezruchu, nic więcej; tak przynajmniej sobie to wytłumaczył. Był wstrząśnięty i zaniepokojony, lecz potworne zmęczenie tłumiło jego odczucia.

— Nie schodziłeś z pokładu przez trzy dni — powiedział Granby i poprowadził go ostrożnie w dół.

Zdrętwiałe dłonie Laurence’a zaciskały się nieporadnie na poręczy schodni. Kiedy omal się nie pośliznął, Granby mocno ścisnął go za ramię, a Laurence nie zdołał wtedy stłumić okrzyku: poczuł pulsujący ból na przedramieniu, tam gdzie Feng Li uderzył go łomem.

Granby chciał od razu zaprowadzić go do lekarza, lecz Laurence odmówił.

— To tylko siniak, John, a poza tym na razie nie chcę robić zamieszania.

Siłą rzeczy musiał jednak wyjaśnić dlaczego. Po nagabywaniach Granby’ego stopniowo wszystko wyjawił.

— Laurence, to niesłychane. Ten człowiek próbował cię zamordować; musimy coś zrobić — powiedział Granby.

— Tak — odpowiedział automatycznie Laurence, kładąc się na hamaku; oczy już mu się zamykały.

Jak przez mgłę poczuł, że Granby przykrywa go kocem, i zobaczył, że światło przygasa; nic więcej.

Obudził się z bardziej jasnym umysłem, choć nie mniej obolały, i szybko wyskoczył z hamaka. Allegiance był głęboko zanurzony, więc Laurence domyślił się, że Temeraire wrócił na pokład, ale teraz, kiedy już wypoczął, na dobre zaczął się zamartwiać. Pogrążony w myślach omal się nie przewrócił, gdy przy wyjściu z kajuty potknął się o Willoughby’ego, jednego z uprzężników, śpiącego przed jego drzwiami.

— Co ty tu robisz? — zapytał Laurence.

— Pan Granby kazał nam pełnić wartę, sir — odpowiedział młodzian, ziewając i pocierając dłonią twarz. — Idzie pan na pokład?

Laurence zaprotestował, lecz na próżno. Willoughby poszedł za nim na smoczy pokład niczym nadgorliwy owczarek. Temeraire usiadł szybko, gdy tylko ich zobaczył, trącił nosem Laurence’a i owinął się wokół niego, a potem otoczyli ich pozostali awiatorzy, co oznaczało, że Granby nie dochował tajemnicy.

— Mocno cię zranił? — zapytał Temeraire, dotykając go nosem i wystawiając język.

— Nic mi nie jest, zapewniam cię, mam tylko spuchnięte ramię — powiedział Laurence, próbując zbyć Temeraire’a, choć w głębi duszy ucieszył się z tego, że smok przynajmniej na razie nie wpada w gniew.

Granby wcisnął się w zgięcie tułowia Temeraire’a, ignorując chłodne spojrzenie Laurence’a.

— Sami wyznaczyliśmy warty. Laurence, chyba nie sądzisz, że to był wypadek albo że wziął cię za kogoś innego?

— Nie. — Laurence zawahał się, po czym dodał z niechęcią: — To nie był pierwszy raz. Wtedy oceniłem to inaczej, lecz teraz jestem niemal pewny, że próbował mnie zaatakować po noworocznym obiedzie.