Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Jeszcze jedną ważną cechą Okrętu, myślał smętnie sierżant Colon, kiedy opadali w błękitny półmrok, było to, że nie dało się wybrać wody z zęzy. Cały był zęzą.

Pedałował ze stopami w wodzie i cierpiał równocześnie na klaustrofobię i agorafobię. Bał się naraz wszystkiego tu w środku i wszystkiego tam na zewnątrz. Rozmaite inne nieprzyjemne zjawiska przesuwały się obok, gdy Okręt opadał wzdłuż skalnej ściany. Powiewały czułki. Wystawały kleszcze. Jakieś… stworzenia wbiegały między falujące rośliny. Wielkie małże obserwowały go swymi wargami.

Okręt zatrzeszczał.

— Sierżancie… — odezwał się Nobby, kiedy tak podziwiali cuda głębin.

— Tak, Nobby?

— Podobno każda najmniejsza cząstka ciała człowieka wymienia się co siedem lat.

— Powszechnie znany fakt.

— Właśnie. No więc… mam na prawym ramieniu taki tatuaż. Zrobiłem go sobie osiem lat temu. No i… jak to się dzieje, że on ciągle tam jest?

Gigantyczne wodorosty w mroku wachlowały morze.

— Interesujący problem. — Colonowi lekko drżał głos. — Hm…

— Znaczy, rozumiem, napływają nowe kawałeczki skóry, ale wtedy powinna być przecież całkiem świeża i różowa.

Obok przepłynęła ryba z nosem jak piła. Otoczony przez wszystkie swoje lęki, sierżant Colon usiłował szybko myśleć.

— Dzieje się tak — powiedział — bo te kawałki niebieskiej skóry są zastępowane przez inne kawałki niebieskiej skóry. Z tatuaży innych ludzi.

— Czyli… mam teraz tatuaże innych ludzi?

— No… tak.

— Dziwne, bo ciągle wygląda jak mój. Takie same skrzyżowane sztylety i WAMA.

— Wama?

— Miało być „Mama”, ale zemdlałem, a Ned Igła nie zauważył, że leżę nogami do góry.

— Wydaje mi się, że to dość łatwo zauważyć…

— Też był narąbany. Wie pan przecież, sierżancie, tatuaż tylko wtedy się liczy, kiedy człowiek nie wie, skąd się wziął.

Leonard i Patrycjusz oglądali podwodne pejzaże.

— Czego oni szukają? — zainteresował się Colon.

— Leonard ciągle mówi o jakichś hieroglifach — odparł Nobby. — Co to takiego, sierżancie?

Colon zawahał się, ale nie na długo.

— To rodzaj mięczaków, kapralu.

— O żeż, pan to wie wszystko, sierżancie — stwierdził Nobby z podziwem. — Więc to są te hieroglify? Łatwo im być hieroicznymi tutaj, bo przecież prawdziwe potwory żyją głębiej. Tam na pewno są strachioglify.

W uśmiechu Nobby’ego było coś irytującego. Sierżant Colon postanowił zaryzykować.

— Nie opowiadaj głupot, Nobby. Strachioglify głębiej, bo… O bogowie…

— Przepraszam, sierżancie.

— Wszyscy wiedzą, że w tych wodach nie ma żadnych strachioglifów!

Para ciekawych mątw przyglądała im się z ciekawością.