Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— No, byliśmy trochę głodni, ale nie powiedziałbym, żeby to aż czarna godzina…

— Z całym szacunkiem, sir — odparł stanowczo Wizytuj — wzorzec jest całkiem wyraźny. Tak jest. Sykoolitom, ściganym w dziczy przez offleriańskich Mitolitów, przywrócił siły deszcz niebiańskich ciasteczek, sir. Czekoladowych.

— Całkiem naturalne zjawisko — mruknął funkcjonariusz Shoe. — Pewnie wiatr je porwał ze straganu jakiegoś piekarza…

Wizytuj rzucił mu gniewne spojrzenie i kontynuował:

— A Murmurianie, zapędzeni w góry przez plemiona Miskmiku, nie przetrwaliby, gdyby nie cudowny deszcz słoni, sir…

— Słoni?

— No… jednego słonia, sir — ustąpił Wizytuj. — Ale się rozprysnął.

— Całkiem naturalne zjawisko — stwierdził funkcjonariusz Shoe. — Pewnie jakiś podmuch wiatru porwał słonia i…

— A kiedy Cztery Plemiona cierpiały pragnienie na pustyni, sir, z Khanli przyszedł w sukurs niespodziewany i nadprzyrodzony deszcz deszczu, sir.

— Deszcz deszczu? — powtórzył Vimes, niemal zahipnotyzowany absolutną pewnością Wizytuja.

— Całkiem naturalne zjawisko — parsknął Reg Shoe. — Prawdopodobnie woda wyparowała z oceanu, para uniosła się do góry, trafiła na chłodniejsze powietrze, nastąpiła kondensacja wokół mikroskopijnych cząsteczek, po czym opad… — Przerwał na chwilę, nim dokończył z irytacją: — Zresztą i tak w to nie wierzę.

— A zatem… które konkretnie bóstwo wspiera naszą sprawę? — spytał z nadzieją Vimes.

— Natychmiast pana poinformuję, sir, gdy tylko zdołam to ustalić.

— Ehm… bardzo dobrze, funkcjonariuszu. — Vimes cofnął się o krok. — Nie chcę udawać, że to będzie łatwe — powiedział głośno. — Ale celem naszej misji jest doścignięcie Angui i tego drania Ahmeda, a następnie wyciśnięcie z niego prawdy. Niestety, oznacza to, że musimy go śledzić w jego własnym kraju, z którym znajdujemy się w stanie wojny. W rezultacie z pewnością napotkamy na drodze kilka barier. Ale nie pozwolimy chyba, by perspektywa tortur i śmierci wzbudziła nasz niepokój, prawda?

— Fortuna sprzyja odważnym, sir — stwierdził z przekonaniem Marchewa.

— Dobrze. Bardzo dobrze. Miło mi to słyszeć, kapitanie. A jaki jest jej stosunek do ciężko uzbrojonych, dobrze wyszkolonych i niezwykle licznych armii?

— Och, nikt jeszcze nigdy nie słyszał, by Fortuna im sprzyjała, sir.

— Według generała Tacticusa dzieje się tak dlatego, że same sobie sprzyjają — odparł Vimes. Otworzył podarty tomik. Liczne kawałki papieru i sznurka służyły za zakładki. — Owszem, moi drodzy, generał ma coś do powiedzenia w kwestii uniknięcia klęski, kiedy wrogowie mają przewagę liczebną, uzbrojenia i pozycji. Mówi… — Przewrócił kartkę. — „Nie stawaj do bitwy”.