Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Wędzony Ulle jest dla mnie pierwszym podejrzanym, choć nie mam pojęcia, o co chodziło. Kazał mnie okraść? I tylko tyle?

Ciężko zorientować się w architekturze tych domów. Wewnętrzne dziedzińce, patia, jeden podwórzec przechodzi w drugi, wszystko zamknięte albo ścianami budynków, albo palisadami z bali. Nie wiadomo, gdzie zaczyna się jeden, a kończy drugi.

Pomyślmy. Spójrzmy, gdzie kończą się ściany jego kantoru. Jaki jest przebieg dachów.

Siadam w tej samej karczmie co poprzednio. Budynki przylegają do siebie, zabudowania nad nabrzeżem tworzą jeden ciąg.

Patrzę na kręcących się po nabrzeżu ludzi i widzę, że coś się zmieniło. Znikły wszystkie dzieci. Nie biegają już po nabrzeżu z drewnianymi mieczami, nie przepychają się pomiędzy spódnicami i portkami przechodniów, nie kucają, umorusane i głodne, na progach domów. Znikły bez śladu.

Zmienił się też wygląd obywatelskich patroli.

Wydaje się ich jakby więcej, ale pewnie dlatego, że wszyscy kręcą się wzdłuż brzegu. I dzisiaj wszyscy mają w rękach łuki, a zza pleców sterczą im pęki długich strzał. I strażnicy, i zwykli przechodnie zerkają jakby ukradkiem na rzekę.

Na dwa wilcze okręty, kołyszące się pośrodku nurtu burta w burtę. Przybyły w nocy. Na rufach łopocą zębate, czarne proporce, obszyte srebrną lamówką, z symbolem przypominającym spiralę DNA albo oznaczenie służby medycznej. Tańczące Węże.

Chyba nikt nie cieszy się z ich przybycia. Ani mieszkańcy Żmijowego Gardła, ani inni żeglarze. Pomiędzy okrętami a stojącymi na brzegu ludźmi trwają negocjacje. Jednak łatwo zauważyć, że wszyscy przybyli na jesienny wiec są po stronie mieszkańców portu. Na pokładach okrętów nie widać nadmiernej nerwowości, ale jakoś tak przy katapultach w koszach płonie ogień i przypadkiem stoi przy nich dwóch ludzi. Jeden przy windzie naciągu, a drugi w pobliżu ułożonych na stojaku oszczepów. Są grube, nasmarowane czymś, co przypomina smołę i zakończone dziwnymi, wrzecionowatymi grotami, przez co wyglądają jak granaty przeciwpancerne. Na pokładach wszyscy przypadkiem mają na sobie kolczugi i hełmy, wszyscy też trzymają pod ręką łuki lub oszczepy.

Nie trzeba być mistrzem w szacowaniu sił. Jeżeli Ludzie Węży nie przestaną się stawiać, jesienny jarmark zacznie się rzeźnią, z której żaden z nich nie wyjdzie żywy.

Poważnie wyglądający, brodaty jegomość w niebieskim płaszczu, stojący na pirsie w otoczeniu wojów, ryczy coś po raz kolejny, wskazując ręką. Jasne.

Ludzie Węży mają cumować na drugim brzegu, w najdalszym miejscu, a na stronę portu i do wzgórza, na którym będzie się odbywał wiec, podróżować w łódkach. Oni zaś czują się dotknięci i upierają się zostać na kotwicy tam, gdzie są.

Napięcie rośnie. Myślę, że wszyscy w okolicy stoją na brzegu albo na progach domów i patrzą na okręty Węży. Wszyscy czekają. Czy za chwilę posypią się strzały? Kruchy mir jesiennego wiecu pryśnie jak bańka mydlana?

Węże stoją, oparci niedbale o nadburcia i wanty, i również bawią się trzymanymi w rękach toporami i oszczepami.

Kiedy wchodzę do karczmy, aktywuję jednocześnie wspomaganie.