Trzej muszkieterowie

O wpół do jedenastej d’Artagnan stanął na ziemi angielskiej wołając:

— Nareszcie!

Ale nie było to jeszcze wszystko: trzeba było dojechać do Londynu. Poczta w Anglii działała sprawnie. D’Artagnan i Planchet najęli konie, pocztylion jechał przed nimi; w cztery godziny byli u bram stolicy.

D’Artagnan nie znał Londynu, nie umiał ani słowa po angielsku, ale napisał nazwisko Buckingham na papierze i wskazano mu pałac księcia.

Książę był z królem na polowaniu w Windsorze.

D’Artagnan zwrócił się do zaufanego pokojowca, który towarzyszył księciu we wszystkich podróżach i wybornie mówił po francusku; oświadczył mu, że przybył z Paryża w sprawie największej wagi i musi natychmiast zobaczyć się z jego panem.

D’Artagnan mówił z tak wielką szczerością w głosie, że przekonał Patricka, tak bowiem nazywał się ów minister ministra. Patrick kazał osiodłać dwa konie i sam wyruszył z młodym gwardzistą. Planchet natomiast zsiadł z konia sztywny jak kij: biedny chłopiec był u kresu sił; zdawać się mogło, że d’Artagnan jest z żelaza.

Gdy przyjechali do zamku, dowiedzieli się, że król i Buckingham polują na ptactwo w bagnach położonych w odległości kilku mil.

Po dwudziestu minutach byli na wskazanym miejscu. Wkrótce Patrick usłyszał głos swego pana wołającego sokoła.

— Kogo mam oznajmić księciu panu? — zapytał Patrick.

— Młodego człowieka, który pewnego wieczoru szukał z nim zwady na Pont-Neuf, naprzeciw Samaritaine.

— Szczególne oznajmienie.

— Zobaczy pan, że nie najgorsze.

Patrick ruszył galopem, dopędził księcia i powiedział mu o przyjeździe wysłannika.

Buckingham przypomniał sobie d’Artagnana natychmiast, a ponieważ przypuszczał, że coś się zdarzyło we Francji, nie tracąc czasu zapytał tylko, gdzie jest wysłannik; rozpoznawszy z daleka mundur gwardzisty, galopem podjechał do niego. Patrick trzymał się dyskretnie na uboczu.

— Czy królowej nie wydarzyło się jakie nieszczęście? — zawołał Buckingham zdradzając tym pytaniem swe myśli i miłość.

— Nie sądzę; ale grozi jej wielkie niebezpieczeństwo, z którego jedynie Wasza Wysokość może ją wybawić.

— Ja? — zawołał Buckingham. — Ach, byłbym szczęśliwy, gdybym mógł jej być użyteczny w czymkolwiek! Mów, mów!

— Zechciej przeczytać ten list, książę — rzekł d’Artagnan.

— Ten list? A od kogo jest ten list?

— Przypuszczam, że od Jej Królewskiej Mości.

— Od Jej Królewskiej Mości! — rzekł książę blednąc tak bardzo, że d’Artagnan przestraszył się, iż Jego Wysokość zemdleje.

Buckingham złamał pieczęć.

— Co znaczy ta dziura? — zapytał wskazując na miejsce, gdzie list był przebity na wskroś.

— Ach, nie zauważyłem — rzekł d’Artagnan — to szpada hrabiego de Wardes przebiła list, kiedy zadał mi cios w pierś.

— Jesteś ranny? — zapytał Buckingham odrywając pieczęć.

— Drobnostka — rzekł d’Artagnan — zadraśnięcie.

— Mocny Boże, co czytam! — zawołał książę. — Patrick, zostań tutaj lub raczej udaj się za królem i powiedz Jego Królewskiej Mości, że błagam go pokornie o wybaczenie, ale sprawa niezmiernej wagi wzywa mnie do Londynu. Chodźmy, mój panie.

I obaj ruszyli galopem do stolicy.