Trzej muszkieterowie

— Zaczekaj! Zaczekaj! — zawołał książę. — Miałem te spinki tylko raz na sobie, przed tygodniem w Windsorze, na balu u króla. Hrabina Winter, z którą byłem poróżniony, podeszła do mnie. To pogodzenie się było zemstą zazdrosnej kobiety. Od tego czasu nie widziałem jej. Hrabina jest agentką kardynała.

— Kardynał ma więc agentów na całym świecie! — zawołał d’Artagnan.

— Tak, tak — rzekł Buckingham zaciskając zęby ze złości. — Tak, to straszliwy przeciwnik. Ale powiedz mi, kiedy odbędzie się ten bal?

— W przyszły poniedziałek.

— W przyszły poniedziałek! Mamy jeszcze pięć dni, więcej, niż nam trzeba. Patrick! — zawołał książę otwierając drzwi kaplicy. — Patrick!

Wszedł zaufany pokojowiec księcia.

— Wezwij mojego złotnika i sekretarza!

Pokojowiec wyszedł szybko, nie mówiąc słowa, co wskazywało na to, że był przyzwyczajony do ślepego posłuszeństwa i milczącego spełniania rozkazów.

Ale choć złotnik został wezwany pierwszy, naprzód zjawił się sekretarz, dlatego po prostu, że mieszkał w pałacu. Gdy wszedł, Buckingham siedział przy stole w swojej sypialni, pisząc własną ręką rozkazy.

— Mości Jackson[*] — rzekł — udasz się natychmiast do lorda kanclerza i powiesz, że polecam mu wykonanie tych rozkazów. Życzę sobie, żeby zostały ogłoszone natychmiast.

— Ale, Wasza Wysokość, jeśli lord kanclerz zapyta mnie, jakie przyczyny skłoniły księcia do poczynienia tak niezwykłych kroków, co mam mu odpowiedzieć?

— Że taka jest moja wola i że nikomu nie będę zdawał sprawy z moich poczynań.

— Czy tę odpowiedź mam przekazać Jego Królewskiej Mości — rzekł uśmiechając się sekretarz — jeśli Najjaśniejszy Pan zechce się dowiedzieć, dlaczego żaden statek nie może opuścić portów Wielkiej Brytanii?

— Masz rację — odparł Buckingham — niechaj powie w takim razie królowi, że wypowiadam wojnę i że to jest pierwszy krok przeciwko Francji.

Sekretarz skłonił się i wyszedł.

— Tak więc załatwiliśmy jedną sprawę — rzekł Buckingham zwracając się do d’Artagnana. — Jeśli spinki nie pojechały jeszcze do Francji, nie znajdą się tam przed tobą.

— Jak to?

— Wydałem rozkaz zatrzymania wszystkich statków znajdujących się w tej chwili w portach Jego Królewskiej Mości i tylko za specjalnym pozwoleniem można będzie podnieść kotwicę.

D’Artagnan spojrzał ze zdumieniem na tego człowieka, używającego nieograniczonej władzy, jaką obdarzyło go zaufanie króla, do załatwiania swoich spraw miłosnych. Buckingham zauważył z wyrazu twarzy młodzieńca, co dzieje się w jego duszy, i uśmiechnął się.

— Tak — rzekł — tak, Anna Austriaczka jest moją prawdziwą królową; na jedno jej słowo zdradzę moją ojczyznę, mego króla, mego Boga. Poprosiła mnie, żebym nie udzielił protestantom z La Rochelle przyrzeczonej pomocy, i uczyniłem to. Nie dotrzymałem słowa, ale mało mnie to obchodzi, skoro zaspokoiłem jej pragnienie; czy nie zostałem szczodrze wynagrodzony za moje posłuszeństwo, skoro mam dzięki niemu ten portret!

D’Artagnan myślał o tym, na jak wątłych i tajemnych niciach zawieszone są nieraz losy narodu i życia ludzkie.

Był pogrążony w rozważaniach, kiedy wszedł złotnik. Był to Irlandczyk, jeden z najzręczniejszych w swym zawodzie; sam mawiał, że zarabia u księcia Buckinghama sto tysięcy funtów rocznie.

— Panie O’Reilly[*] — rzekł do niego książę prowadząc go do kaplicy — przyjrzyj się tym diamentowym spinkom i powiedz mi, ile warta jest sztuka.

Złotnik rzucił okiem na piękną robotę, obliczył wartość diamentów i rzekł bez najmniejszego wahania:

— Tysiąc pięćset pistoli każda, milordzie.

— Ilu dni trzeba na zrobienie takich dwóch spinek? Widzisz, że tu dwóch brakuje.

— Tygodnia, milordzie.

— Zapłacę po trzy tysiące pistoli za sztukę, ale muszę je mieć pojutrze.

— Milord będzie je miał.

— Jesteś nieocenionym człowiekiem, panie O’Reilly, ale to jeszcze nie wszystko: nie mogę nikomu powierzyć tych spinek, muszą być zrobione w pałacu.

— To być nie może, milordzie, tylko ja mógłbym je zrobić tak, by nie było żadnej różnicy między nowymi i starymi.

— Jakoż, mój drogi O’Reilly, jesteś moim więźniem i gdybyś chciał wyjść teraz z pałacu, nie będziesz tego mógł uczynić; pogódź się więc z losem. Powiedz mi, jacy czeladnicy są ci potrzebni i jakie narzędzia mają przynieść ze sobą.

Złotnik znał księcia i wiedział, że wszelki opór byłby bezcelowy, powziął więc decyzję od razu.

— Czy mogę uprzedzić żonę?

— O, możesz ją nawet zobaczyć, mój drogi panie O’Reilly. Twoja niewola będzie łagodna, bądź pewien; a że wszelki kłopot powinien być wynagrodzony, oto, oprócz zapłaty za spinki, kwit na tysiąc pistoli, byś zapomniał o przykrościach, których jestem sprawcą.