Trzej muszkieterowie

— Tak — rzekł książę z uśmiechem — zdaje mi się nawet, że znam tę osobę, to...

— Milordzie, nie wymieniłem jej nazwiska — przerwał żywo młodzieniec.

— To prawda — rzekł książę — więc tej osobie winien jestem wdzięczność za twe oddanie.

— W istocie, milordzie, bo właśnie teraz, kiedy jest mowa o wojnie, muszę wyznać, że widzę w Waszej Wysokości tylko Anglika, a więc nieprzyjaciela, którego wolałbym spotkać na polu bitwy niż w windsorskim parku czy na korytarzach Luwru; co zresztą nie przeszkodzi wykonać mi z największą dokładnością zadania, a nawet zginąć, gdyby zaszła tego potrzeba; ale powtarzam Waszej Wysokości, że osobiście nie masz powodu być mi bardziej wdzięczny teraz niż przy naszym pierwszym spotkaniu.

— Mówimy: “Dumny jak Szkot” — mruknął Buckingham.

— A my mówimy: “Dumny jak Gaskończyk” — odparł d’Artagnan. — Gaskończycy to Szkoci Francji.

Skłonił się księciu i ruszył ku wyjściu.

— Cóż, odchodzisz? Jak? Dokąd?

— Prawda, zapomniałem.

— Tam do kata! Francuzi nie boją się niczego.

— Zapomniałem, że Anglia jest wyspą, a Wasza Wysokość jej królem.

— Idź do portu, zapytaj o dwumasztowiec “Sund” i oddaj ten list kapitanowi: zawiezie cię do małego portu, gdzie nikt się ciebie nie spodziewa i gdzie zazwyczaj zatrzymują się jedynie statki rybackie.

— Jak się ten port nazywa?

— Saint-Valery; ale poczekaj: gdy się tam znajdziesz, udaj się do podłej oberży bez nazwy i szyldu, prawdziwego zajazdu dla marynarzy; nie możesz się omylić, oberża jest tam tylko jedna.

— Co potem?

— Zawołasz oberżystę i powiesz mu: Forward.

— Co to znaczy?

— Naprzód. To hasło. Da ci konia osiodłanego i gotowego do drogi i wskaże, jak masz jechać. Tym sposobem znajdziesz cztery postoje na swej drodze. Jeśli zechcesz dać każdemu oberżyście swój adres w Paryżu, wszystkie cztery konie znajdą się u ciebie; znasz już dwa z nich i zdaje się, że oceniłeś je okiem znawcy: to te, na których jechaliśmy; wierzaj mi, inne nie są ani trochę gorsze. Te cztery konie są wyekwipowane do wyprawy wojennej. Choć jesteś dumny, nie odmówisz mi, weźmiesz jednego z nich i skłonisz twych przyjaciół, by przyjęli trzy inne: zresztą bierzesz je na wojnę z nami. Cel uświęca środki, jak powiadają Francuzi, prawda?

— Tak, milordzie, przyjmuję — rzekł d’Artagnan — i jeśli Bóg da, zrobimy dobry użytek z twych darów.

— A teraz podaj mi rękę, młodzieńcze; może spotkamy się wkrótce na polu walki; ale na razie pożegnajmy się jak przyjaciele.

— Tak, milordzie, w nadziei, że wkrótce zostaniemy wrogami.

— Bądź spokojny, przyrzekam ci.

— Liczę na ciebie, milordzie.

D’Artagnan pożegnał księcia i szybko ruszył do portu.

Naprzeciw Tower[*] znalazł oznaczony statek, przekazał list kapitanowi, który poświadczył go u zarządcy portu, za czym odbił natychmiast od portu.

Pięćdziesiąt statków gotowych do odjazdu czekało w porcie. Gdy d’Artagnan mijał jeden z nich, wydało mu się, że rozpoznaje damę z Meung, tę samą, którą nieznajomy szlachcic nazywał Milady i która wydała się d’Artagnanowi tak piękna; ale statek płynął z prądem rzeki, wiatr był pomyślny i po chwili młodzieniec stracił ją z oczu.

Nazajutrz około dziewiątej rano wylądował w Saint-Valery.

D’Artagnan skierował się natychmiast do wskazanej przez księcia oberży, rozpoznał ją po krzykach, które stamtąd dobiegały: mówiono o wojnie między Anglią i Francją jako o fakcie bardzo bliskim i niewątpliwym i weseli marynarze bawili się ochoczo.

D’Artagnan przebił się przez tłum, zbliżył do oberżysty i powiedział: Forward. Oberżysta natychmiast dał mu znak, by ruszył za nim, wyszedł tylnymi drzwiami na podwórze, zaprowadził d’Artagnana do stajni, gdzie czekał na niego osiodłany koń, i zapytał podróżnego, czy życzy sobie czegoś jeszcze.

— Chciałbym wiedzieć, jaką drogą mam jechać.

— Jedź, panie, do Blangy[*], a z Blangy do Neufchâtel[*]. Tam udaj się do oberży “Pod Złotą Broną”, powiedz hasło oberżyście, a znajdziesz, jak tu, konia gotowego do podróży.

— Co jestem ci winien? — zapytał d’Artagnan.

— Wszystko jest zapłacone, i to szczodrze. Jedź pan zatem i niech cię Bóg prowadzi!

— Amen! — odparł młody człowiek ruszając galopem.

W cztery godziny potem był w Neufchâtel.

Trzymał się ściśle otrzymanych wskazówek; w Neufchâtel, jak w Saint-Valery, znalazł czekającego nań konia; kiedy chciał przenieść swoje pistolety na siodło nowego wierzchowca, zauważył, że w olstrach jest broń.