Trzej muszkieterowie

Wówczas tamci cofnęli się do rowu i chwycili ukryte muszkiety, tak że naszych siedmiu podróżnych musiało przejechać dosłownie pod gradem kuł. Jedna zraniła w ramię Aramisa, inna trafiła Mousquetona w pośladek. Mousqueton spadł z konia, nie dlatego jednak, że był ciężko ranny, ale nie mogąc widzieć rany, przypuszczał, że jest niebezpieczniejsza niż była w istocie.

— To zasadzka — rzekł d’Artagnan — nie strzelajmy i dalej w drogę.

Aramis, choć ranny, uchwycił się grzywy swego konia i ruszył wraz z innymi. Koń Mousquetona szedł samotnie z tyłu.

— Będziemy mieć konia na zmianę — rzekł Atos.

— Wolałbym kapelusz — powiedział d’Artagnan — mój zdmuchnęła kula. To prawdziwe szczęście, że nie miałem w nim listu.

— Och, zabiją biednego Portosa, gdy będzie tędy jechał — odezwał się Aramis.

— Gdyby Portos mógł się utrzymać na nogach, byłby już z nami — rzekł Atos. — Ten pijak otrzeźwiał zapewne, stanąwszy na placu.

Galopowali jeszcze przez dwie godziny, choć konie były już zdrożone i można było przypuszczać, że wkrótce nie będą zdolne do dalszej jazdy.

Podróżni jechali na przełaj, mając nadzieję, że tym sposobem unikną zaczepek; ale w Crève-cœur[*] Aramis oświadczył, że nie może jechać dalej. W istocie trzeba było całej jego odwagi, maskowanej wykwintnym obejściem i dworną mową, by przebyć tę część drogi. Bladł coraz bardziej i musiano go podtrzymywać na koniu; przyjaciele pomogli mu zsiąść przed oberżą, pozostawili z nim Bazina, który w potyczce więcej zresztą przeszkadzał, niż pomagał, i ruszyli dalej w nadziei, że przenocują w Amiens.

— Do licha — rzekł Atos, kiedy byli już w drodze, teraz w czterech tylko, dwaj panowie oraz Grimaud i Planchet — do licha, nie dam się już zwieść i ręczę ci, że nie otworzę ust ani nie dobędę szpady aż do Calais. Przysięgam...

— Nie przysięgajmy — rzekł d’Artagnan — jedźmy galopem, jeśli nasze konie jeszcze to wytrzymają.

Podróżni wbili ostrogi w brzuchy koni, które tak pobudzone potrafiły odnaleźć siły. O północy byli w Amiens i zsiedli przed oberżą “Pod Złotą Lilią”.

Oberżysta wyglądał na najzacniejszego w świecie człowieka; przyjął podróżnych ze świecznikiem w jednej ręce i z bawełnianą szlafmycą w drugiej; pragnął umieścić gości we wspaniałych pokojach, ale niestety, te pokoje znajdowały się daleko od siebie. D’Artagnan i Atos odmówili; gospodarz oświadczył, że nie ma innych pokoi godnych Ich Dostojności; podróżni powiedzieli, że będą spali w jednym pokoju, każdy na materacu rzuconym na podłogę. Gospodarz nalegał, oni upierali się przy swoim; trzeba było zrobić, co chcieli.

Zaledwie przygotowali sobie posłanie i zabarykadowali od wewnątrz drzwi, gdy ktoś zapukał do okiennicy od podwórza; zapytali, kto puka, i poznawszy głos służących otworzyli.

Byli to Planchet i Grimaud.

— Grimaud da sobie radę z pilnowaniem koni — rzekł Planchet — jeśli panowie zechcą, będę spał przy drzwiach; w ten sposób panowie mogą być pewni, że nikt do nich nie wejdzie.

— A na czym będziesz spał? — zapytał d’Artagnan.

— Oto moje posłanie — odparł Planchet i wskazał na wiązkę słomy.

— Dobrze — rzekł d’Artagnan — masz rację: ten gospodarz nie bardzo mi się podoba, nazbyt jest uprzejmy.

— Mnie nie podoba się również — wtrącił Atos.

Planchet wszedł przez okno i położył się przy drzwiach. Grimaud zaś umieścił się w stajni oświadczając, że o piątej rano będzie wraz z końmi gotów do drogi.

Noc minęła dość spokojnie, około drugiej po północy usiłowano tylko otworzyć drzwi; ale Planchet obudził się, zerwał na równe nogi i krzyknął: “kto to?” Odpowiedziano mu, że to pomyłka, i nocni goście odeszli.

O czwartej nad ranem przyjaciół dobiegł wielki hałas ze stajni. Grimaud chciał obudzić stajennych i stajenni rzucili się na niego. Kiedy otworzono okno, ujrzano biednego chłopca leżącego bez przytomności, z głową rozciętą widłami.

Planchet zszedł na podwórze chcąc osiodłać konie; konie były ochwacone. Jedynie koń Mousquetona, który poprzedniego dnia podróżował bez jeźdźca przez sześć godzin, mógł ruszyć w drogę, ale na skutek niepojętej pomyłki weterynarz, po którego posłano jakoby po to, by puścił krew koniowi oberżysty, puścił krew koniowi Mousquetona.

Wszystko to stawało się niepokojące; kolejne wypadki mogły być zbiegiem okoliczności, ale równie dobrze skutkiem zmowy. Atos i d’Artagnan wyszli, Planchet udał się na poszukiwanie trzech koni. Przy bramie stały dwa konie gotowe do podróży, świeże i wypoczęte. To ułatwiało znakomicie sprawę. Planchet zapytał, gdzie ich panowie, odpowiedziano mu, że spędzili noc w oberży i właśnie płacą gospodarzowi. Atos poszedł też zapłacić, a d’Artagnan i Planchet pozostali przy bramie.

Oberżysta znajdował się w dość odległym, niskim pokoju i poproszono Atosa, by tam się udał. Atos nie podejrzewając niczego wszedł i wyjął dwa pistole, by zapłacić; oberżysta siedział sam przy kantorku, którego szuflady były na wpół otwarte.