Trzej muszkieterowie

— Skoro jednak narażamy się na śmierć — rzekł Portos — pragnąłbym przynajmniej wiedzieć, z jakiego powodu?

— Dużo ci to pomoże! — rzekł Atos.

— Mimo to zgadzam się z Portosem — rzekł Aramis.

— Czy król ma zwyczaj zdawać sprawę ze swych planów? Nie; mówi po prostu: mości panowie, jest wojna w Gaskonii albo we Flandrii, idźcie się bić; i wy idziecie. Dlaczego? To was nic nie obchodzi.

— D’Artagnan ma słuszność — rzekł Atos — oto trzy zwolnienia, które otrzymaliśmy od pana de Tréville, i trzysta pistoli, które wzięły się nie wiadomo skąd. Ruszajmy więc nastawiać karku tam, gdzie każą. Czy życie warte jest tego, by trudzić się zadawaniem tylu pytań? D’Artagnanie, gotów jestem iść z tobą.

— I ja także — rzekł Portos

— I ja także — rzekł Aramis. — Nie martwi mnie nawet, że opuszczam Paryż. Trzeba mi rozrywek.

— Możecie być spokojni, panowie, rozrywek wam nie zabraknie — rzekł d’Artagnan.

— A zatem, kiedy wyruszamy? — spytał Atos.

— Natychmiast — odparł d’Artagnan — nie ma ani chwili do stracenia.

— Grimaud, Planchet, Mousqueton, Bazin! — krzyknęli czterej młodzi ludzie na swych służących — wyczyśćcie nasze buty i przyprowadźcie konie ze stajni pałacowej.

Każdy bowiem muszkieter zostawiał swojego konia i konia służącego w stajni pałacowej jak w koszarach.

Grimaud, Planchet, Mousqueton i Bazin wybiegli pędem.

— Teraz ułóżmy plan wyprawy — rzekł Portos. — Dokąd udajemy się najpierw?

— Do Calais[*] — odpowiedział d’Artagnan — to najkrótsza droga do Londynu.

— Dobrze, teraz wyłuszczę wam swój pogląd — rzekł Portos.

— Mów.

— Czterej ludzie podróżujący razem budzą podejrzenia: niechaj d’Artagnan da każdemu z nas wskazówki; ja wyruszę pierwszy drogą na Boulogne, by zbadać teren; Atos wyjedzie w dwie godziny później traktem na Amiens; Aramis uda się za nami w kierunku na Noyon[*]; d’Artagnan zaś pojedzie drogą, jaką zechce, w ubraniu Plancheta, podczas gdy Planchet towarzyszyć nam będzie w mundurze gwardzisty.

— Panowie — rzekł Atos — moim zdaniem nie należy wtajemniczać służących w taką sprawę: szlachcic może przypadkiem zdradzić sekret, ale prawie zawsze sprzeda go lokaj.

— Plan Portosa wydaje mi się niemożliwy do wykonania — rzekł d’Artagnan — sam bowiem nie wiem, jakich wskazówek mógłbym wam udzielić. Mam oddać list, oto wszystko. Nie mam i nie mogę zrobić trzech kopii tego listu, jest bowiem zapieczętowany. Moim więc zdaniem należy jechać razem. Ten list jest tu, w tej kieszeni. — i wskazał kieszeń, w której znajdował się list. — Jeśli zostanę zabity, jeden z was go weźmie i pojedzie dalej, jeśli ten z kolei padnie, weźmie go następny i tak dalej; jeśli jeden chociaż dojedzie do celu, rzecz będzie załatwiona.

— Brawo, d’Artagnanie! Jestem tego samego zdania — rzekł Atos. — Zresztą trzeba postępować konsekwentnie; udaję się do wód, wy mi towarzyszycie; zamiast do wód Forges, jadę nad morze, mam wolny wybór. Jeśli zechcą nas zatrzymać, pokażę list pana de Tréville, wy swoje zwolnienia; jeśli nas zaatakują, będziemy się bronić, jeśli będą nas sądzić, będziemy twierdzić niezmiennie, że mieliśmy jedynie brać kąpiele morskie. Zbyt łatwo dano by sobie radę z czterema ludźmi oddzielnie, podczas gdy czterech ludzi razem tworzy oddziałek. Uzbroimy naszych służących w pistolety i muszkiety; jeśli wyślą przeciw nam wojsko, wydamy bitwę i ten, który zostanie przy życiu, jak powiada d’Artagnan, dostarczy list.

— Dobrze powiedziane — zawołał Aramis — nie mówisz często, Atosie, ale kiedy już mówisz, prawdziwy z ciebie Jan Złotousty. Zgadzam się na plan Atosa. A ty, Portosie?

— Ja również — rzekł Portos — jeśli ten plan odpowiada d’Artagnanowi. D’Artagnan ma list, więc naturalną koleją rzeczy jest dowódcą wyprawy; niechaj postanawia. My wykonamy.