Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Laurence pokręcił głową w odpowiedzi, zwłaszcza na słowo „kiedy”. Chętnie zaakceptowałby niepewność pierwszej części pytania, gdyby był pewny co do drugiej.

Allegiance opuścił Afrykę, płynąc niemal prosto na wschód z prądem, ponieważ Riley uznał, że nie ma sensu trzymać się brzegu, zdając się na łaskę kapryśnych wiatrów niosących bardziej na południe niż na północ i unikać kursu na środek Oceanu Indyjskiego, Laurence patrzył, jak wąski cypel lądu ciemnieje za nimi i roztapia się w oceanie. Minęły już cztery miesiące, a oni nie pokonali jeszcze nawet połowy drogi do Chin.

Równie minorowy nastrój zapanował wśród członków załogi okrętu, gdy tylko opuścili port ze wszystkimi jego atrakcjami. W Kapsztadzie nie czekały na nich żadne listy, bo już wcześniej dostarczył im je Volly, i nie mogli już liczyć na nowe wieści z domu, chyba że mijałaby ich jakaś szybsza od nich fregata albo statek handlowy, ale o tej porze niewiele z nich pływało do Chin. Tak więc nic przyjemnego już ich nie czekało, a sprawa ducha wciąż spędzała im sen z powiek.

Pogrążeni w przesądnym lęku marynarze nie przykładali się do obowiązków tak sumiennie, jak powinni byli. Trzeciego dnia po opuszczeniu portu Laurence’a obudziły jeszcze przed świtem odgłosy, które z łatwością przeniknęły ściankę działową oddzielającą jego kajutę od sąsiedniej. Riley łajał biednego porucznika Becketta, który trzymał środkową wachtę. W nocy wiatr zmienił się i nasilił, a zdezorientowany Beckett obrał zły kurs i nie zrefował bezana i grota. W normalnych okolicznościach jego błędy korygowali bardziej doświadczeni marynarze, którzy po prostu chrząkali znacząco, aż uświadamiał sobie, jaki rozkaz powinien wydać, lecz tym razem nikt go nie ostrzegł, gdyż wszyscy trzymali się z dala od takielunku z obawy przed duchem, i Allegiance zboczył z kursu daleko na północ.

Fale, które osiągnęły wysokość jakichś piętnastu stóp, przybrały pod jaśniejącym niebem bladozielonkawy kolor, półprzeźroczyste niczym szkło pod podobną do mydlin białą pianą. Piętrzyły się w ostre szczyty, a rozbryzgiwały w obłokach mgiełki. Laurence wszedł na smoczy pokład i naciągnął mocniej na czoło kapelusz rybacki, oblizując wysuszone od soli usta. Temeraire leżał skulony tak daleko od burty, jak to było możliwe, a jego mokra skóra połyskiwała w blasku latarni.

— Pewnie nie mogą teraz rozpalić w pieca w kuchni? — zapytał dość tęsknie, wysuwając łeb spod skrzydła i mrużąc oczy przed wodnym pyłem; zakasłał lekko, by dodać wagi swoim słowom.

Najprawdopodobniej udawał, bo przecież wyleczył się z przeziębienia, zanim jeszcze opuścili port, lecz Laurence nie chciał ryzykować nawrotu choroby. Wprawdzie woda nie była zbyt zimna, lecz powiewy wiatru z południa niosły ze sobą chłód. Przywołał załogę i polecił zebrać ubrania sztormowe, żeby przykryć Temeraire’a, po czym kazał uprzężnikom je zszyć.

Temeraire wyglądał bardzo dziwnie pod prowizoryczną kołdrą, spod której wystawał mu tylko nos. Za każdym razem kiedy się poruszył, przypominał ożywiony stos rzeczy do prania. Laurence był zadowolony z tego, że jest mu ciepło, i zignorował zduszone chichoty dochodzące z kubryku, a także uwagi Keynesa o rozpieszczaniu pacjentów i nagradzaniu symulantów. Przy takiej pogodzie nie dało się czytać na pokładzie, więc Laurence wsunął się pod osłonę, by dotrzymać towarzystwa Temeraire’owi. Warstwa płaszczy zatrzymywała nie tylko ciepło z kuchni, lecz również ciepło ciała Temeraire’a, toteż Laurence wkrótce zdjął płaszcz, zrobił się senny i tylko wymijająco udzielał mu odpowiedzi, nie zwracając uwagi na temat rozmowy.

— Laurence, śpisz? — zapytał Temeraire.

Laurence ocknął się po tym pytaniu, zastanawiając się, czy rzeczywiście tak długo spał, czy może skrawek smoczej kołdry zasłonił mu widok: było bardzo ciemno.

Wynurzył się spod ciężkiej warstwy ubrań sztormowych; ocean przypominał teraz taflę lodu, a cały wschodni horyzont wypełnił zwał szkarłatno-czarnych chmur, oświetlanych od tyłu blaskiem słońca, a od wnętrza błyskami piorunów. Ławica wystrzępionych obłoków nadciągała z północy w kierunku głównego masywu, płynąc w pobliżu okrętu. Niebo bezpośrednio nad nimi było jeszcze czyste.

— Proszę przygotować łańcuchy sztormowe, panie Fellowes — rzekł Laurence, odkładając lunetę.

Marynarze uwijali się już przy takielunku.

— Może powinieneś przeczekać sztorm w powietrzu — zasugerował Granby, który stanął obok niego przy relingu.

Była to zupełnie naturalna propozycja: wprawdzie Granby pływał wcześniej na transportowcach, lecz służył głównie na Gibraltarze i na kanale, więc nie miał zbyt dużego doświadczenia z otwartym morzem. Większość smoków potrafiła pozostać w powietrzu przez cały dzień, unosząc się na wietrze, jeśli wcześniej dobrze się najadła i napiła. Usuwały się w ten sposób z pokładu, gdy transportowiec natknął się na burzę albo szkwał: to jednak było co innego.