Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Zadziwiające, że w takiej mgle jeszcze mży. Wiatr wdmuchiwał przez otwarte okno i mgłę, i mżawkę, aż Vimes musiał je zamknąć. Zapalił świece na biurku i otworzył notes.

Powinien pewnie użyć demonicznego terminarza, ale wolał zapisywać swoje rozważania na kartce, jak należy. Lepiej mu się myślało, kiedy pisał.

Napisał więc „Arsen” i zakreślił to słowo dużym okręgiem. Wokół wypisał: „Paznokcie ojca Tubelceka”, „Szczury”, „Vetinari” i „Pani Easy”. Niżej na tej samej stronie dodał „Golemy” i narysował drugie kółko. Wokół tego zapisał: „Oj. Tubelcek?” i „Pan Hopkinson?”. Po namyśle dołożył jeszcze „Skradziona glina” i „Grys”.

A niżej: „Dlaczego golem miałby się przyznać do czegoś, czego nie zrobił?”.

Przez chwilę wpatrywał się w płomień świecy, po czym zanotował: „Szczury jedzą co popadnie”.

Minęła chwila.

„Co miał kapłan, co ktokolwiek chciałby zdobyć?”.

Z dołu dobiegły brzęki pancerzy — to wrócił patrol. Krzyknął kapral.

„Słowa”, pisał Vimes. „Co miał pan Hopkinson? Chleb krasnoludów -› Nieukradziony. Co miał jeszcze?”.

Przyjrzał się kartce. Napisał „Piekarnia”, popatrzył na to słowo, wymazał je i zastąpił innym: „Piekarnik?”. Zakreślił „Piekarnik?”, zakreślił „Kradziona glina” i połączył jedno z drugim.

Arszenik znalazł się pod paznokciami kapłana. Może wykładał truciznę na szczury? Arszenik ma przecież liczne zastosowania. I bez trudności da się go kupić na wagę od dowolnego alchemika.

Napisał „Arsenowy Potwór” i przyjrzał się temu. Pod paznokciami można znaleźć brud. Jeśli ludzie się bronią, bywa tam krew albo skóra. Ale nie jakaś maź i arszenik.

Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w notatki. Po namyśle zaczął pisać dalej: „Golemy nie są żywe. Ale myślą, że są. Co robią rzeczy, które są żywe? -› Odp: Oddychają, jedzą, wydalają”. Przerwał na chwilę, zapatrzony w mgłę, po czym dopisał bardzo starannie: „I robią więcej rzeczy”.

Coś zamrowiło go na karku.