Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Tak? — zdziwiła się Honor.

— Tak — zapewnił ją poważnie. — Jesteś bohaterką nawet dla tych, którzy mają wątpliwości odnośnie reform, a to daje ci możliwości znacznie przekraczające możliwości zwykłego patrona choćby dlatego, że twoje wpływy nie kończą się wraz z granicami twojej domeny. Liczba wątpiących w ciebie chwilowo będzie rosła, ale dla przeważającej większości pozostałaś kobietą i oficerem, który uratował nasz świat od odwiecznego wroga, czym równocześnie podważyłaś zakorzenione w nas przekonanie, iż kobieta jako słabsza musi być chroniona. Dokonałaś nadzwyczajnych rzeczy jako patronka, co stanowi niemożliwe do przemilczenia wyzwanie dla konserwatywnych patronów, święcie przekonanych, że żadna kobieta nie potrafi robić tego co oni. I na dodatek jesteś „niewierna”, tylko w dziwny sposób, bo szanujesz naszą wiarę i chronisz ją w swej domenie, i zapoznałaś się z nią na tyle dokładnie, by wygrać z klechą pojedynek na cytaty ze świętych tekstów. Ten zasrany świętoszek obrzucił cię obelgami, za co wziął słusznie po pysku, dlatego że zabrakło mu argumentów merytorycznych. Jeśli połączy się to wszystko, staje się jasne, że nie może na tej planecie istnieć żaden zdewociały tradycjonalista, który nie traktuje cię jako osobistego zagrożenia swojej pozycji i przekonań. A wszystko to jest moją winą, bo zmusiłem cię, żebyś została patronką.

Honor długą chwilę przyglądała mu się uważnie, nim przeniosła wzrok na Katherine. Ta potwierdziła ruchem głowy, że całkowicie zgadza się z mężem.

— Nie chcę być taką ogniskową i to nie dlatego, że nie lubię, jak mnie nienawidzą… — powiedziała powoli Honor. — z tym da się żyć, choć nie jest to przyjemne. Nie chcę dlatego, że mogę w ten sposób stać się środkiem, który wykorzystają do ataku na reformy.

— Gdybyś nie istniała, znaleźliby sobie kogoś innego — powtórzył Benjamin. — Tak się złożyło, że jesteś kluczem do całego problemu, acz przyznaję, że z mojej perspektywy bardzo dobrym kluczem. Obojętne czego by nie wykazywały sondaże, musiałabyś coś naprawdę konkursowo spieprzyć, by stać się rzeczywiście negatywnym czynnikiem dla mnie i moich reform. A nie jesteś osobą, która ma zwyczaj pieprzyć cokolwiek, że się tak dosadnie wyrażę. Prawdę mówiąc, dużą ulgę sprawiła mi świadomość, że to właśnie ciebie ta banda próbuje wykorzystać. Jeżeli jesteś tak wspaniałomyślna, że nie masz mi za złe wpakowania cię w sam środek takiego bagna, to na miłość boską nie obwiniaj siebie o to, że się tam znalazłaś!

— Ale… — Honor ugryzła się w język i uśmiechnęła złośliwie. — Dobrze: zamknę się i będę grzeczna, ale pan będzie uważał na rozwój wydarzeń?

— A pani uważa na przygotowania przeciwnika, admirał Harrington? — spytał takim samym tonem Protektor, a gdy przytaknęła, dodał: — Będę na nich uważał. Ta oślizgła zgraja może mnie zaskoczyć, ale nie dlatego, że nie zwracam na nich wystarczającej uwagi. Zapewniam. Zadowolona?

— Zadowolona.

— To dobrze, bo jeśli mnie słuch nie myli, to skończył się spokój, co oznacza, że najwyższy czas na kolację!

Sądząc po gwałtownie zbliżającym się zamieszaniu, Protektor Benjamin Mayhew miał świętą rację.