Rozstaje zmierzchu

Farmy ustąpiły miejsca terenom lesistym i obszarom porośniętym zaroślami. Do czasu aż Karede dostrzegł to, czego szukał, jego cień wydłużył się znacznie przed nim, a słońce przekroczyło już połowę drogi ku zachodowi. Tuż przed generałem, na północnej stronie drogi kucał Ajimbura. Grając na trzcinowym flecie, wyglądał jak uosobienie wykręcającego się od pracy lenia. Zanim Furyk do niego dotarł, służący schował flet za pasek, otoczył się brązowym płaszczem i zniknął wśród drzew i krzewów. W tym samym momencie Karede zerknął za siebie, by sprawdzić, czy i tam droga jest pusta, po czym skierował Aldazara w las.

Mały służący czekał w najbliższym niewidocznym z drogi miejscu, czyli w zbiorowisku wielkich sosen, z których najwyższe osiągały dobre sto stóp. Mężczyzna zgarbił ramiona w typowym dla siebie dziwnym ukłonie i wgramolił się na siodło szczupłego kasztanka o czterech białych kopytach. Ajimbura upierał się, że białe kopyta przynoszą szczęście.

— Tędy, wielki? — spytał, a gdy Karede zezwolił mu gestem, służący skierował wierzchowca głębiej w las.

Udając się na dużą polanę, mieli do pokonania krótką drogę, nie więcej niż zaledwie pół mili, jednak nikt z jadących głównym traktem nawet by nie podejrzewał, co się na niej odbywa. Musenge sprowadził tu z sobą stu ludzi ze Straży Skazańców na dobrych koniach, dwudziestu ogirskich Ogrodników w pełnej zbroi oraz zwierzęta juczne obładowane zapasami, które wystarczą przynajmniej na dwa tygodnie. Wśród tych ostatnich był przygotowany poprzedniego dnia przez Ajimburę koń juczny ze zbroją Karede’a. Obok własnych wierzchowców stały sul’dam, niektóre z nich prowadziły na smyczy nawet po sześć damane. Kiedy Musenge wyjechał na spotkanie Furykowi, towarzyszył mu sadzący wielkie kroki Pierwszy Ogrodnik imieniem Hartha, ogir z ponurą miną i zdobionym zielonym chwostem toporkiem w ręku. Po chwili dosiadła konia i dołączyła do nich jedna z kobiet: der’sul’dam Wysokiej Lady Tuon o imieniu Melitene.

Musenge i Hartha przytknęli pięści do piersi w okolicy serc. Generał Karede odpowiedział na ich pozdrowienie, lecz spojrzenie utkwił w nieruchomo czekających damane, a ściśle rzecz biorąc, w jednej z nich — niewysokiej kobiecie, którą gładziła po włosach ciemna sul’dam o kwadratowej twarzy. Oblicza damane zazwyczaj bywały zwodnicze — kobiety te starzały się powoli i bardzo długo żyły — jednak tę szczególną charakteryzowało coś odmiennego, co Furyk nauczył się rozpoznawać jako cechę istot, które nazywały siebie Aes Sedai.

— Jakiej wymówki użyliście, ażeby usprawiedliwić jednoczesne wyprowadzenie tak dużej grupy z miasta? — spytał.