Każde martwe marzenie

W kwa­drans póź­niej Olag-hes-Brend maj­tał no­ga­mi nad jed­ną z czar­nych dziur w po­kła­dzie.

Ta była naj­mniej­sza ze wszyst­kich, mia­ła le­d­wo dwie sto­py śred­ni­cy, więc uzna­li, że za­czną od niej. Wcze­śniej opu­ści­li tam ob­cią­żo­ną linę. Znacz­nik po­ka­zał, że dziu­ra ma nie­ca­łe dwa­dzie­ścia stóp głę­bo­ko­ści, ale świa­tło dnia zda­wa­ło się trwoż­li­wie trzy­mać od niej jak naj­da­lej.

Ve­ler­gorf udzie­lał jesz­cze szpie­go­wi ostat­nich wska­zó­wek, zresz­tą ku szcze­rej ra­do­ści resz­ty straż­ni­ków:

— To idzie tak: jed­no szarp­nię­cie – wszyst­ko do­brze; dwa – coś zna­la­złem; trzy – wy­cią­gnij­cie mnie; lina od­gry­zio­na – coś mnie ze­żar­ło, nie wchodź­cie tam. Za­pa­mię­tasz? Aha, je­śli spo­tkasz Bo­re­he­da, każ mu wra­cać. Nie pora na za­ba­wę w cho­wa­ne­go.

Szczur pró­bo­wał pro­te­sto­wać, mam­ro­tał coś o mi­sji i od­po­wie­dzial­no­ści, wska­zy­wał na swo­ich lu­dzi, któ­rzy jak je­den mąż uni­ka­li jego wzro­ku. Ken­neth był zmę­czo­ny, zmar­z­nię­ty i zły, więc uciął dys­ku­sję jed­nym zda­niem:

— Wy­bie­raj! Tu — wska­zał czar­ny otwór — albo tam.

Olag spoj­rzał w miej­sce, gdzie za od­le­głą o sto kro­ków bur­tą szu­mia­ły fale. Po­bladł.

— Za­pła­cisz mi za to, lyw-Da­ra­wyt. Nikt nie trak­tu­je w ten spo­sób Nory. Nikt! Ja…

— Opusz­czać!

Ciem­ność po­łknę­ła Szczu­ra wraz z jego obiek­cja­mi i groź­ba­mi.

Spe­cjal­nie nie dali mu po­chod­ni. Ze­wnętrz­ne po­szy­cie stat­ku pa­li­ło się opor­nie, lecz mo­gło na to mieć wpływ wie­lo­let­nie ma­ce­ro­wa­nie w sło­nej wo­dzie. Co było w środ­ku, nie wie­dzie­li, a Ken­neth uznał, że ry­zy­ko, iż przy­pad­ko­wa iskra za­mie­ni wnę­trze okrę­tu w pa­le­ni­sko, jest zbyt wiel­kie. To tyl­ko dwa­dzie­ścia stóp, przez otwór po­win­no wpa­dać dość świa­tła, by wzrok Szczu­ra po­ra­dził so­bie z ciem­no­ścią.

Lina zwiot­cza­ła, po­je­dyn­cze szarp­nię­cie ob­wie­ści­ło – wszyst­ko w po­rząd­ku, lu­zuj­cie.

Przez na­stęp­ne mi­nu­ty straż­ni­cy pa­trzy­li, jak lina pra­cu­je. Roz­wi­ja się, idzie w lewo, po­tem w pra­wo, za­trzy­mu­je. Dwa szarp­nię­cia ob­wie­ści­ły, że Szczur zna­lazł coś in­te­re­su­ją­ce­go, ko­lej­ne dwa, że in­te­re­su­ją­cych rze­czy jest wię­cej. Po­tem lina za­trzy­ma­ła się w miej­scu i przez dłuż­szą chwi­lę tkwi­ła nie­ru­cho­mo. Wresz­cie czar­no­bro­dy po­pro­sił o wy­cią­gnię­cie na górę, szar­piąc trzy razy.

— Uda­my, że nas już tu nie ma, pa­nie po­rucz­ni­ku? — An­dan spoj­rzał na nie­go z na­dzie­ją.

— Sły­szę was — do­bie­gło z dołu.

— Wy­cią­gać. — Ken­neth wes­tchnął. — Nie czas na za­ba­wę.

Szczur wy­ło­nił się z ciem­no­ści, przy­ci­ska­jąc do pier­si dwie skrzyn­ki. Gdy tyl­ko sta­nął na nogi, po­ka­zał je zgro­ma­dzo­nym tak trium­fal­nym ge­stem, jak­by sam je wła­śnie zro­bił.

— Lam­py. Pa­trz­cie, lam­py.

Ken­neth wziął je­den z łu­pów. Lam­pę wy­ko­na­no z tego sa­me­go drew­na co po­kład, ale trzy jej ścian­ki wy­ło­żo­no od we­wnątrz czymś, co wy­glą­da­ło jak ma­ci­ca per­ło­wa. Czwar­tą prze­sła­nia­ła cien­ka bło­na, pół­przej­rzy­sta i twar­da jak szkło. Ta ścian­ka otwie­ra­ła się, da­jąc do­stęp do wnę­trza, gdzie w za­głę­bie­niu tkwi­ła musz­la, peł­nią­ca funk­cję zbior­ni­ka, i reszt­ki kno­ta. Lam­pa. Praw­dzi­wa i co naj­waż­niej­sze, chy­ba dzia­ła­ją­ca. Wy­star­czy­ło na­peł­nić zbior­nik ole­jem i za­pa­lić.

— Co tam jesz­cze jest na dole?

— Ja­kaś… chy­ba kom­na­ta. Ma trzy­dzie­ści na trzy­dzie­ści kro­ków, jest w niej kil­ka me­bli, sto­ły, ja­kieś szaf­ki z pół­ka­mi, wszyst­ko przy­mo­co­wa­ne do pod­łóg i ścian. Tyl­ko te lam­py da­łem radę za­brać.

— Drzwi?

— Dwo­je. Oba za­mknię­te na głu­cho. I wszyst­ko zro­bio­ne z tego czar­ne­go drew­na. A ono jak­by… po­ły­ka­ło świa­tło. Na­wet gdy wzrok się przy­zwy­czai, to trud­no roz­róż­nić szcze­gó­ły. Ale poza tym…

— Mów.

— Tam jest su­cho. I cie­plej niż tu­taj, nie ma wia­tru i śnieg nie pada na gło­wę.

Ken­neth też już o tym po­my­ślał. Dwie, trzy noce na po­kła­dzie, a za­czną opa­dać z sił. Ale dziu­ra w trze­wiach po­two­ra, gdzie nie wia­do­mo, co czai się za drzwia­mi, a je­dy­na dro­ga uciecz­ki znaj­du­je się dwa­dzie­ścia stóp nad gło­wą?

— Roz­wa­żę to. Ja­kieś śla­dy go­spo­da­rzy?