De Grote Jacht

Misschien begrijpt een Aes Sedai niet helemaal wat een man in velddienst draagt.’ Ingtar grinnikte. ‘Als we die Trolloks hebben gepakt, kunnen we misschien een feestje vieren. Je zult er tenminste op gekleed zijn en wij niet.’ Hij wandelde terug naar de reeds opvlammende kookvuren.

Rhand had zich niet meer bewogen sinds Ingtar Moiraine genoemd had. Hij staarde naar de mantels. Waar is ze mee bezig? Hoe dan ook, ik laat me niet gebruiken. Hij rolde alles weer in elkaar en propte de bundel terug in de mand. Ik kan nog altijd in m’n blootje gaan, dacht hij verbitterd.

In het veld kookten de Shienaranen om de beurt, en Masema was in de ketel aan het roeren toen Rhand naar de vuren terugkwam. Het kamp geurde naar een stamppot van knolletjes, ui en gedroogd vlees. Ingtar werd als eerste bediend en daarna Uno. De anderen sloten zich gewoon aan in de rij zoals het uitkwam. Masema kletste een grote pollepel stamppot op Rhands bord. Rhand stapte snel achteruit om te voorkomen dat het teveel op zijn mantel terechtkwam, terwijl hij plaats maakte voor de volgende in de rij en op zijn aangebrande duim zoog. Masema staarde hem aan, met een strakke grijns die zijn ogen niet bereikte, tot Uno naar voren stapte en hem een oorvijg verkocht. ‘We hebben om de donder niet zoveel meegenomen dat jij het op de bloedgrond kunt verknoeien!’ De eenogige man keek naar Rhand en verdween. Masema wreef over zijn oor terwijl zijn woeste blik Rhand volgde.

Rhand voegde zich bij Ingtar en Loial, die onder een brede eik op de grond zaten. Ingtar had zijn helm afgedaan en deze naast zich neergezet, maar verder hield hij zijn volledige wapenrusting aan. Mart en Perijn zaten daar al gulzig te eten. Mart wierp een snierende blik op Rhands mantel, maar Perijn keek nauwelijks op. Zijn gouden ogen glansden in het flakkerende licht van de vuren voordat hij zich weer over zijn bord boog.

Deze keer gaan ze tenminste niet ergens anders zitten. Hij ging met gekruiste benen aan de andere kant van Ingtar zitten, ik wou dat ik wist waarom Uno steeds zo naar me blijft kijken. Het zal die vervloekte mantel wel zijn.’

Ingtar zat al kauwend even na te denken. Eindelijk zei hij: ‘Uno vraagt zich ongetwijfeld af of jij een reigerzwaard waardig bent.’ Mart snoof luid, maar Ingtar ging onverstoorbaar door. ‘Laat je door Uno niet van de wijs brengen. Als hij kon, zou hij zelfs heer Agelmar nog als beginneling aanpakken. Nou ja, die misschien niet, maar ieder ander zeker. Hij vloekt als een Duistervriend maar hij geeft goede raad. Dat mag ook wel, hij was al in krijgsdienst voor ik was geboren. Volg zijn raad op; stoor je niet aan zijn tong en je kunt bij Uno geen kwaad meer doen.’

‘Ik dacht dat hij net zo was als Masema.’ Rhand at met grote happen. Het was te heet, maar hij slikte het toch door. Na Fal Dara hadden ze niet meer gegeten en hij had die ochtend te veel zitten piekeren om te eten. Zijn maag knorde en herinnerde hem eraan dat het te lang geleden was. Hij vroeg zich af of het zou helpen als hij Masema zei dat het eten lekker was. ‘Masema lijkt een hekel aan me te hebben en dat begrijp ik niet.’

‘Masema heeft drie jaar in de Oostelijke Grenslanden gediend,’ zei Ingtar. ‘In Ankor Dail, tegen de Aiel.’ Hij speelde nadenkend met zijn lepel in de stamppot, ik stel geen vragen, hoor. Als Lan Dai Shan en Moiraine Sedai zeggen dat je een Andoraan bent en uit Tweewater komt, dan ben je dat ook. Maar als Masema jou ziet, denkt hij voortdurend aan een Aiel...’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik stel geen vragen.’

Rhand liet zuchtend zijn lepel in het bord vallen, iedereen denkt dat ik iets ben wat ik niet ben. Ik kom uit Tweewater, Ingtar. Ik verbouwde tobak met... met mijn vader en hoedde zijn schapen. Dat ben ik. Een boer en een schaapherder uit Tweewater.’

‘Hij komt uit Tweewater’ zei Mart snerend, ik ben met hem opgegroeid, hoewel je dat nu niet meer zou zeggen. U stopt al die Aiel-onzin in zijn hoofd bij alle gekkigheid die er al zit, en het Licht weet wat eruit komt. Misschien wel een Aielheer.’

‘Nee,’ zei Loial, ‘hij lijkt erop. Weet je nog, Rhand, dat ik er ooit iets over gezegd heb? Hoewel ik toen dacht dat het kwam omdat ik niet genoeg wist van jullie mensen. Weet je het nog? “Tot de schaduw heen is, tot het water weg is, de Schaduw in, met ontblote tanden, tartend tot de laatste ademtocht, spuwend in het oog van Zichtzieder: de Laatste Dag.” Je herinnert het je nog, Rhand.’ Rhand staarde in zijn bord. Wikkel een sjoefa om je hoofd en je zou het evenbeeld zijn van een Aielman. Dat was Gawein geweest, de broer van Elayne, de erfdochter van Andor. Iedereen denkt dat ik iets ben wat ik niet ben.