Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Dorfl stanął bez ruchu. A potem sięgnął po tabliczkę.

ZABIERZ MOJE SŁOWA!

— Opowiedz mi o tym golemie, który zabija ludzi.

Ołówek ani drgnął.

— Pozostałe same się zabiły — powiedział Marchewa.

WIEM.

— Skąd wiesz?

Golem przyglądał mu się przez chwilę. Po czym napisał:

GLINA Z MOJEJ GLINY.

— Czujesz to, co czują inne golemy?

Dorfl skinął głową.

— W dodatku ludzie zabijają golemy — powiedział Marchewa. — Nie wiem, czy zdołam to powstrzymać. Ale mogę spróbować. Myślę, że wiem, co się dzieje, Dorfl. Przynajmniej część. Chyba wiem, kogo śledziłeś. Glina z twojej gliny. Hańba dla was wszystkich. Próbowałeś naprawić krzywdę. Myślę… Wszyscy mieliście nadzieję. Ale słowa w głowie pokonają cię za każdym razem.

Golem stał w bezruchu.

— Sprzedaliście go, prawda? — spytał cicho Marchewa. — Dlaczego?

Słowa zostały wypisane błyskawicznie.

GOLEM MUSI MIEĆ WŁAŚCICIELA.

— Czemu? Bo słowa tak każą?

GOLEM MUSI MIEĆ WŁAŚCICIELA!

Marchewa westchnął. Ludzie muszą oddychać, ryby muszą pływać, a golemy muszą mieć właściciela.

— Nie wiem, czy jakoś to załatwię, ale wierz mi, nikt inny nawet nie będzie próbował.

Dorfl się nie poruszył.

Marchewa wrócił na swoje początkowe miejsce.

— Zastanawiam się, czy ten stary kapłan i pan Hopkinson zrobili coś… albo pomogli coś zrobić — rzekł, obserwując twarz golema. — Zastanawiam się, czy… potem… coś nie zwróciło się przeciwko nim, uznało, że świat jest zbyt…

Dorfl nie reagował.

Marchewa pokiwał głową.

— W każdym razie ty jesteś wolny. To, co się stanie teraz, zależy już od ciebie. Pomogę, jeśli zdołam. Jeżeli golem jest rzeczą, to nie może popełnić morderstwa, a ja wciąż usiłuję zrozumieć, dlaczego to wszystko się dzieje. Jeżeli zaś golem może popełnić morderstwo, to jesteście ludźmi, a to, co z wami robią, jest straszne i trzeba z tym skończyć. Tak czy owak, wygrywacie, Dorfl. — Odwrócił się tyłem i zaczął przekładać jakieś papiery na biurku. — Największy kłopot polega na tym — dodał — że każdy by chciał, by ktoś inny odczytał za niego jego własne myśli i potem sprawił, żeby świat zaczął działać jak należy. Może nawet golemy.

Znowu spojrzał na Dorfla.

— Wiem, że wszyscy macie pewien sekret. Ale patrząc, jak toczą się sprawy, myślę, że nikt z was nie zostanie, żeby go dotrzymywać.

Popatrzył z nadzieją.

NIE. GLINA Z MOJEJ GLINY. NIE ZDRADZĘ.

Marchewa westchnął.

— Cóż, nie będę cię zmuszał. — Uśmiechnął się. — Chociaż wiesz, że bym mógł. Wystarczy dopisać kilka dodatkowych słów na twoim chemie. Kazać ci stać się bardziej rozmownym.

Ognie zapłonęły w oczach Dorfla.

— Ale nie zrobię tego. Ponieważ byłoby to nieludzkie. Nikogo nie zamordowałeś. Nie mogę pozbawić cię wolności, ponieważ jej nie masz. Idź. Możesz iść. W końcu i tak wiem, gdzie mieszkasz.

PRACA TO ŻYCIE.

— Czego właściwie pragną golemy, Dorfl? Widziałem was, jak chodzicie tu i tam, i pracujecie bez przerwy. Ale co tak naprawdę chcielibyście osiągnąć?

WYTCHNIENIE.

Dorfl odwrócił się i wyszedł z budynku.

— Niech to l*cho! — rzucił Marchewa, co było trudnym wyczynem lingwistycznym. Zabębnił palcami na biurku, potem wstał gwałtownie, ubrał się i wyszedł na korytarz poszukać Angui.

Stała oparta o ścianę w pokoju kaprala Tyłeczka i rozmawiała z krasnoludem.

— Odesłałem Dorfla do domu — oznajmił.

— A ma dom? — zdziwiła się Angua.

— No, w każdym razie z powrotem do rzeźni. Ale to chyba nie jest najlepszy czas dla golema, żeby samemu chodzić po ulicy, więc przejdę się za nim i będę miał na oku… Dobrze się czujecie, kapralu?

— Tak, sir — odparła Cheri.

— Nosicie, no… — Umysł Marchewy zbuntował się na myśl o tym, co nosi krasnolud, i podsunął: — Kilt?

— Tak, sir. Spódnicę, sir. Skórzaną, sir.

Marchewa usiłował znaleźć odpowiednią frazę, ale musiał się ograniczyć do krótkiego:

— Aha.

— Pójdę z tobą — zaproponowała Angua. — Cheri przypilnuje wszystkiego tutaj.

— No… kilt — wymamrotał Marchewa. — No tak. No to… miejcie oko na wszystko. Niedługo wrócimy. I tego… lepiej siedźcie za biurkiem, dobrze?

— Chodź już — ponagliła Angua.

Po chwili maszerowali we mgle.