Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Traf tylko poniżej linii wodnej, żeby nie mogli odciąć liny — powiedział Vimes.

— Dobra. Dobra.

— Jakiś problem, sierżancie?

— Płyniemy do Klatchu, nie?

— No, w tamtym kierunku, owszem.

— Tylko że… zrobię się całkiem gupi w Klatchu, przez ten cały gorąc, nie?

— Mam nadzieję, Detrytus, że zatrzymamy ich, zanim tam dopłyniemy.

— Nie chcę być gupi. Wiem, co ludzie gadają: troll Detrytus, tępy jak…

— …ceglany sandwicz… — mruknął Vimes, wpatrując się w światło.

— No. Tylko żem słyszał, że na pustyni się robi bardzo strasznie gorąco…

Wyglądał tak żałośnie, że Vimes pocieszająco klepnął go po ramieniu.

— Więc zatrzymajmy ich zaraz, co? — powiedział, potrząsając dłonią, bo zabolała.

Ścigany statek był już tak blisko, że na pokładzie widzieli pracujących gorączkowo marynarzy. Główny żagiel wydymał się w świetle lamp.

Detrytus uniósł kuszę.

Kula niebieskozielonego światła rozjarzyła się na grocie strzały. Troll wytrzeszczył oczy.

Zielony płomień zbiegł po maszcie, a kiedy dotarł do podstawy, rozprysnął się na dziesiątki zielonych kul, które trzaskając i sypiąc iskrami, toczyły się po pokładzie.

— To magia? — spytał Detrytus.

Zielony płomień skwierczał głośno na jego hełmie.

— Co to takiego, Jenkins? — zapytał Vimes.

— To nie jest magia! To gorsze niż magia! — odparł kapitan i pobiegł na dziób. — Do roboty, chłopaki! Zrzucać mi te żagle, ale już!

— Zostawcie je na miejscu! — krzyknął Vimes.

— Wie pan, co to jest?

— Nawet żem nie poczuł, że ciepłe — stwierdził Detrytus, dźgając płomień na kuszy.

— Nie dotykaj tego! Nie dotykaj! To ognie świętego Ungulanta! Oznaczają, że wkrótce zginiemy w straszliwym sztormie!

Vimes uniósł wzrok. Chmury pędziły po… nie, raczej wylewały się na niebo w wielkich, poskręcanych kłębach, jak gdyby ktoś lał do wody atrament. Między nimi rozbłyskiwało błękitne światło. Statek szarpnął.

— Słuchajcie, musimy zrzucić trochę żagli! — krzyczał Jenkins. — To jedyny sposób…

— Niech nikt niczego nie rusza! — huknął Vimes. Zielone ognie sunęły teraz po wierzchołkach fal. — Detrytus, aresztujesz każdego, kto spróbuje czegoś dotykać!

— Dobra!

— Chcemy przecież płynąć szybciej — wyjaśnił Vimes, przekrzykując szum fal i daleki łoskot gromów.

Jenkins rozdziawił usta. Pokład skoczył im pod nogami.