Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— I co?

— Napisaliśmy mu na trumnie: Harry Bez Czubka.

— Och…

— Nie wiem, czy oglądał pan kiedy jajko na miękko, kiedy weźmie pan nóż i…

— Dobrze, już rozumiem. A co pan sugeruje?

— Kotwiczki. Nie ma nic lepszego. Rzuca się je na drugi statek, tam się zaczepiają i po prostu ciągnie się je do siebie.

— A ma pan kotwiczki?

— O tak. Widziałem parę nawet dzisiaj.

— Dobrze. W takim razie…

— O ile pamiętam — ciągnął nieubłaganie Jenkins — było to wtedy, kiedy pański sierżant Detrytus wyrzucał towar za burtę i zapytał: „A co zrobić z tymi wygiętymi, hakowatymi rzeczami?”. Ktoś inny, nie pamiętam w tej chwili imienia, odpowiedział mu: „Tylko obciążają statek; rzucaj do wody”.

— Dlaczego pan nic nie mówił?

— Bo jakoś nie miałem ochoty. Tak dobrze wam szło.

— Niech pan mnie nie denerwuje, kapitanie. Bo każę pana zakuć w żelaza.

— Nie, tego pan nie zrobi, i zaraz panu powiem, dlaczego. Po pierwsze dlatego, że kiedy kapitan Marchewa powiedział „Te łańcuchy, sir… Co mam z nimi zrobić?”, pan…

— Niech no pan posłucha…

— …a po drugie, myślę sobie, że w ogóle się pan nie zna na statkach, jakież to smutne… My nie zakuwamy ludzi w żelaza, tylko bierzemy ich w łańcuchy. Wie pan, jak się splata grotabras? Bo ja nie. Całe to johoho nadaje się tylko dla szczurów lądowych, gdybyśmy w ogóle używali takiego określenia jak „szczur lądowy”. Zna pan różnicę między sterburtą a bekburtą? Ja nie znam. Nigdy nawet nie piłem sterburty. I żagle w łopoty!

— Czy nie raczej „żagle w łopot”?

— Byłem chory. — Jenkins zakręcił kołem sterowym. — W dodatku wieje niezły wiatr, a ja i moja załoga wiemy, jakie pociągać sznurki, żeby te duże prostokątne kawałki płótna działały jak należy. Gdyby pańscy ludzie tego spróbowali, szybko by pan odkrył, jak daleko jest do lądu.

— A jak daleko jest do lądu?

— W tym miejscu jakieś trzydzieści sążni.

Światła drugiego statku były wyraźnie bliższe.

— Bingely bingely biip!

— Niech mnie… Czego teraz chcesz? — burknął Vimes.

— Godzina dwudziesta… Eee… Uniknięcie cudem zamachu klatchiańskiego szpiega?

Vimes zesztywniał. Rozejrzał się nerwowo.

— Gdzie?

— Róg Browarnej i Broad-Wayu — odpowiedział śpiewnie demon.

— Przecież mnie tam nie ma!

— No to jaki jest sens spotkania w tamtym miejscu? Po co w ogóle się staram? Mówiłeś, że chcesz wiedzieć, co powinieneś…

— Przecież nikt nie umawia się na spotkanie po to, żeby go zamordowali!

Demon zamilkł na chwilę, po czym zapytał drżącym głosem:

— Uważasz, że powinienem to umieścić na liście twoich zadań do wykonania?

— Znaczy: „Zadanie na dziś: zginąć”? Tak?

— Nie musisz się na mnie złościć tylko dlatego, że nie jesteś we właściwej linii czasowej!

— A to niby co ma znaczyć?

— Aha! Wiedziałem, że nie przeczytałeś instrukcji! Rozdział xvii-2(c) wyraźnie poucza, że trzymanie się własnej rzeczywistości jest bardzo istotne, w przeciwnym razie zasada nieoznaczoności mówi…

— Zapomnij, że pytałem, dobrze?

Vimes spojrzał gniewnie na Jenkinsa, a potem na odległy statek.

— Załatwimy to po mojemu. I nieważne, gdzie, u demona, jesteśmy — rzekł.

Podszedł do ładowni i ściągnął na bok pokrywę włazu.

— Detrytus!