Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Wiesz przecież, że wcale nie — odparł uprzejmie Henry. — Masz na głowie swój codzienny kapelusz, który sam zrobiłeś.

— Ale miałbym go na głowie, gdybym tylko zechciał!

Uśmiech Henry’ego trochę stężał.

— Oczywiście, Mustrumie, ale władza kapelusza często była negowana.

— Niemal poprawnie, drogi kolego. W przeszłości sporna bywała własność kapelusza, ale sam kapelusz nigdy. Otóż zauważam, że ty sam nosisz wyjątkowo krzykliwy kapelusz, którego wspaniałość daleko wykracza poza ramy subtelności, ale to przecież tylko kapelusz, staruszku. Tylko kapelusz. Oczywiście nie chciałbym cię urazić i jestem przekonany, że za jakiś tysiąc lat nabierze wagi mądrości i godności. Widzę, że zostawiłeś na nie dużo miejsca.

Rzepiszcz postanowił natychmiast pobiec do toalety, więc mrucząc jakieś przeprosiny, przecisnął się obok Ridcully’ego i oddalił pospiesznie. Co dziwne, nagły brak publiczności raczej zmniejszył napięcie, niż je zwiększył.

Henry wyjął z kieszeni płaskie pudełko.

— Papierosa? Wiem, że sam je zwijasz, ale Verdant Scour robią je specjalnie dla mnie i są całkiem niezłe.

Ridcully wziął jednego, ponieważ mag — jakkolwiek wyniosły — chyba tylko w trumnie odmówiłby darmowego papierosa albo drinka. Bardzo się jednak starał, by nie zauważyć słów „Wybór Nadrektora” wypisanych krzykliwie na pudełku.

Kiedy oddawał paczkę, na podłogę wypadło z niej coś małego i kolorowego. Henry — ze zwinnością zaskakującą u maga położonego daleko w głównym ciągu opisywanym przez tak zwany diagram Owlspringa-Tipsa[14] — schylił się szybko i porwał to z podłogi, mrucząc przy tym, że nie chce, by się ubrudziło.

— Mógłbyś jeść z tych podłóg — oświadczył surowo Ridcully. I pewnie byś jadł, dodał w myślach.

— Tylko że kolekcjonerzy strasznie się denerwują, jeśli trafi na nie choćby drobinka kurzu, a ja swoje oddaję synkowi kamerdynera — ciągnął swobodnie Henry. Odwrócił kartonik i zmarszczył brwi. — „Słynni magowie naszych dni, nr 9 z 50: dr Able Baker, BC (Hons), Fdl, Kp, PdF (Escrow), dyrektor Studium Blitu, Miedziczoło”. Jestem pewien, że jego już ma. — Wrzucił obrazek do kieszonki kamizelki. — Nie szkodzi, przyda się na wymianę.

Ridcully potrafił całkiem szybko ocenić sytuację, zwłaszcza rozgrzewany tłumionym ogniem gniewu.

— Wizla, producenci tytoniu, tabaki i bibułek — stwierdził. — Z Pseudopolis. Hmm… Niezły pomysł. Kto na liście jest z NU?

— Ehm… no cóż… Muszę przyznać, że Rada i mieszkańcy Pseudopolis są raczej patriotyczni w swych opiniach o…

— Wydaje mi się, że to określenie brzmi „prowincjonalni”, nie sądzisz?

— Ostre słowa, biorąc pod uwagę, że Ankh-Morpork jest najbardziej zarozumiałym, pewnym siebie miastem na świecie.

Była to absolutnie oczywista prawda, więc Ridcully zdecydował, że tego nie słyszał.

— Ty też jesteś na takiej karcie? — burknął.

— Obawiam się, że nalegali. Rozumiesz, stamtąd pochodzę. Miejscowy chłopak i takie tam…

— I nikt z NU?

— Formalnie nie, ale jest profesor Rzepiszcz jako wynalazca PEX-a.

Gdy Henry mówił, wstyd i bezczelność walczyły o miejsce w tym zdaniu.

— PEX? — powtórzył wolno Ridcully. — Chodzi ci o HEX-a?

— Ależ nie, jest zupełnie inny niż HEX. Absolutnie. Całkiem inna zasada działania. — Henry zakaszlał. — Pracuje na kurach. To one wyzwalają rezonator morficzny, czy jak to się tam nazywa. Wasz HEX, o ile pamiętam, wykorzystuje mrówki, o wiele mniej wydajne.

— A to czemu?

— My dostajemy też jajka, które możemy zjadać.

— Nie wygląda mi to na tak wielką różnicę.

— Nie, daj spokój. Przecież kury są setki razy większe! No i PEX stoi w specjalnie zbudowanym pomieszczeniu, a nie jest rozrzucony przypadkowo po całej uczelni. Profesor Rzepiszcz wie, co robi, a nawet ty, Mustrumie, musisz przyznać, że rzeka postępu zasilana jest z tysiąca źródeł!

— Ale nie wszystkie tryskają w tym przeklętym Miedziczole!

Gniewnie patrzyli na siebie nawzajem. Profesor Rzepiszcz wyjrzał zza rogu i cofnął się natychmiast.

— Gdybyśmy byli takimi ludźmi jak nasi ojcowie, w tej chwili ciskalibyśmy już kulami ognia — oświadczył Henry.

— Rozumiem sens tej uwagi — zapewnił Ridcully. — Choć muszę przypomnieć, że nasi ojcowie nie byli magami.

— To prawda, oczywiście — zgodził się Henry. — Twój ojciec, jak sobie przypominam, był rzeźnikiem.

— Fakt. A twój posiadał rozległe pola kapuściane.

Przez chwilę trwała cisza. Potem odezwał się były dziekan.

— Pamiętasz ten dzień, kiedy obaj zjawiliśmy się na NU?

— Walczyliśmy jak tygrysy, o ile sobie przypominam.

— Piękne czasy, kiedy się je wspomina…