Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Glenda bardzo rzadko brała sobie wolne. Kierowanie nocną kuchnią to stan raczej psychiczny niż fizyczny. Jedynym posiłkiem, jaki zjadała w domu, było śniadanie, a i to zawsze w pośpiechu. Tym razem jednak poświęciła trochę czasu, by sprzedawać marzenia. Kuchnią mogła się zająć May Hedges — była solidna i żyła ze wszystkimi w zgodzie, więc nie będzie problemów.

Słońce stało już wysoko, gdy Glenda zapukała do tylnych drzwi warsztatu pana Wręcemocnego. Krasnolud otworzył ręką obsypaną różem.

— Och, witaj, Glendo. Jak idzie?

Z dumą rzuciła na stół plik zamówień i otworzyła walizkę. Była pusta.

— Potrzeba mi więcej próbek — oświadczyła.

— To wspaniale! — ucieszył się. — Kiedy je zdobyłaś?

— Dziś rano.

To było łatwe. Jedne drzwi po drugich stawały przed nią otworem, a za każdym razem, kiedy niepewny głosik w głowie pytał: „Czy postępuję właściwie?”, nieco mocniejszy głos — brzmiący całkiem jak głos madame Sharn — odpowiadał: „On chce je robić. Ty chcesz je sprzedawać. One chcą je kupować. Marzenia krążą i pieniądze także”.

— Bardzo dobrze schodzi szminka — powiedziała. — Te trollowe dziewczyny nakładają ją kielnią i nie żartuję. Zatem co powinien pan zrobić? Sprzedać im kielnię. Taką ładną, w ładnym pudełku z brokatem.

Przyjrzał się jej z uznaniem.

— To do ciebie niepodobne, Glendo.

— Nie jestem przekonana — odparła. Do wytartej walizki wpadały kolejne próbki. — Myślał pan, żeby wejść w buty?

— Myślisz, że warto próbować? Przecież one normalnie nie noszą butów.

— Nie używały szminki, dopóki nie przyjechały tutaj. To może być nadchodzący styl.

— Przecież mają stopy jak z granitu. Nie potrzebują butów.

— Ale będą chciały je mieć — zapewniła Glenda. — A pan może w efekcie mieć lokal na parterze.

Wręcemocny wyglądał na zdziwionego, a Glenda przypomniała sobie, że miejskie krasnoludy były przyzwyczajone do tego odwróconego języka z domu.

— Przepraszam. Chciałam powiedzieć: na najwyższym piętrze. — Zastanowiła się. — I jeszcze suknie — dodała. — Rozglądałam się i nikt nie robi prawdziwych sukienek dla trollic. To tylko bardzo duże ludzkie sukienki. Są tak skrojone, żeby trollica wyglądała na mniejszą, a lepiej byłoby szyć je tak, żeby wydawała się większa. Bardziej jak trollica, mniej jak gruba kobieta. Wie pan, takie suknie, które aż krzyczą: „Jestem wielką, bardzo wielką trollową damą i jestem z tego dumna!”.

— Coś cię trafiło w głowę? — spytał Wręcemocny. — Bo jeśli tak, to chciałbym, żeby spadło też na mnie.

— Wie pan, to jakby roznoszenie marzeń, prawda? — odparła Glenda, starannie układając próbki w walizce. — To jednak trochę ważniejsze, niż mi się wydawało.

Złożyła jeszcze czternaście udanych wizyt, nim zakończyła obchód, wrzuciła zamówienia do skrzynki Wręcemocnego i — z lekką walizką i nietypowo lekkim sercem — wróciła do pracy.