Biały smok [The White Dragon - pl]

— Znowu zaczynasz te swoje rozróżnienia.

— Tak, zaczynam, Jaxomie. — Chociaż głos dziewczyny brzmiał poważnie, jej oczy błyszczały. — Kiedy Jaxom ma wpływ na to, co dzieje się z Pernem, staje się sprawą harfiarzy.

Jaxom wpatrywał się w nią, wciąż jeszcze wprawiało go w zakłopotanie jej milczenie na temat zwrotu jaja. Potem uchwycił osobliwe, ostrzegawcze spojrzenie w jej oczach; z jakiegoś niepojętego dla niego powodu nie chciała, żeby potwierdził tę swoją przygodę.

— Jesteś kilkoma osobami na raz, Jaxomie — ciągnęła dalej poważnie. — Lordem Warowni, o którą nie może się toczyć walka, jeźdźcem niezwykłego smoka i młodym człowiekiem, nie całkiem pewnym, kim albo czym powinien być. Wiesz, możesz być tym wszystkim i jeszcze czymś więcej, nie stając się nielojalnym wobec kogokolwiek czy wobec siebie samego.

Jaxom prychnął.

— Kto to mówi? Harfiarz czy Menolly — Wtrącalska?

Menolly wzruszyła ramionami, krzywiąc smutno usta ni to w uśmiechu, ni to w zaprzeczeniu.

— Częściowo harfiarz, bo nie umiem patrzeć na większość spraw nie myśląc po harfiarsku, ale w tej chwili po większej części Menolly, jak sądzę, bo nie chcę, żebyś się martwił. A zwłaszcza po tym wyczynie, jakiego dokonałeś wczoraj! — Ciepło jej uśmiechu nie budziło wątpliwości.

Na Weyr spadła chmara jej jaszczurek. Jaxom zdusił w sobie irytację, że im przerwano, wolałby, żeby Menolly mówiła dalej, skoro już była w tym rzadkim dla siebie wylewnym nastroju. Ale jaszczurki ogniste były wyraźnie podniecone i zanim Menol1y zdołała je uspokoić na tyle, żeby dowiedzieć się, o co chodzi, do Weyru wszedł Ruth z oczami wirującymi miriadem kolorów.

D’ram i Tiroth są tutaj i wszyscy są bardzo podnieceni, powiedział Ruth, trącając nosem Jaxoma, żeby go popieścił.

Jaxom zrobił, o co go przyjaciel prosił i zaczął pocierać jego obrzeża oczu, wilgotne po kąpieli.

Mnemeth jest bardzo z siebie zadowolony.

W tym ostatnim zdaniu dała się słyszeć nuta rozżalenia.

— No cóż, Mnemeth nie dałby rady sprowadzić z powrotem D’rama ani Tirotha bez twojej pomocy, mój drogi — odparł Jaxom lojalnie. — Prawda, Menolly?

Nie potrafiłbym znaleźć D’sama ani Tirotha bez pomocy jaszczurek ognistych, zauważył łaskawie Ruth. A to ty pomyślałeś, żeby się cofnąć o dwadzieścia pięć Obrotów.

Menolly westchnęła, nie mogąc słyszeć ostatniej uwagi Rutha.

— Faktem jest, że zawdzięczamy najwięcej tym jaszczurkom z Południowego.

— To właśnie Ruth mówił…

— Smoki to uczciwi ludzie! — Menolly ciężko odetchnęła i podniosła się. — Chodźmy, mój przyjacielu. Lepiej, żebyśmy już wrócili do naszych własnych domów. Zrobiliśmy to, po co nas tu przysłano. Zrobiliśmy to dobrze. Nie ma się co spodziewać żadnej innej nagrody. — Rzuciła mu rozbawione spojrzenie. Czyż nie? — Pozbierała swoje rzeczy. — I niektóre sprawy tak już muszą zostać. Prawda?

Złapała go pod rękę, podciągnęła na nogi, szeroko uśmiechając się w na wpół konspiracyjny sposób, co, chociaż to dziwne, rozproszyło urazę, jaką zaczynał odczuwać.

Kiedy wyszli na skalny próg, zobaczyli ruch wokół Weyru królowej; jeźdźcy i kobiety z Niższych Jaskiń wylewali się strumieniem, żeby powitać D’rama i jego spiżowego smoka.

— Muszę przyznać, że to dość miłe uczucie opuszczać Benden, gdzie dla odmiany wszyscy są w raczej dobrym nastroju — powiedziała Menolly, kiedy Ruth niósł ją i Jaxoma w górę.

Jaxom spodziewał się, że wysadzi Menolly bezpiecznie w Cechu Harfiarzy i wróci do domu. Jak tylko Ruth okrzyknął się smokowi — wartownikowi na wzgórzach ogniowych, Zair i malutka królowa z harfiarskim paskiem uczepiły się szponami jego karku.

— To Kimi Sebella. Wrócił! — W głosie Menolly pobrzmiewał ton radosnego uniesienia, jakiego Jaxom jeszcze nigdy nie słyszał.

Smok — wartownik mówi, że Harfiarz chce się z nami zobaczyć.

Zair też, powiedział Ruth Jaxomowi. Ze mną też, dodał z nutą miłego zaskoczenia.

— Czemu Harfiarz nie miałby się z tobą chcieć zobaczyć, Ruth? Z jego strony na pewno spotkasz się z uznaniem, jakie ci się należy — powiedział Jaxom, wciąż jeszcze odrobinę rozżalony, i klepnął z uczuciem wygięty w łuk kark. Smok odwrócił głowę, żeby wyszukać sobie na dziedzińcu miejsce do lądowania.

Mistrz Robinton i mężczyzna z węzłem mistrzowskim na ramieniu wielkimi krokami zeszli po schodach wiodących do Cechu. Ramiona Mistrzą Robintona były wyciągnięte, żeby mógł jednocześnie objąć oboje, i Menolly, i Jaxoma, z entuzjazmem, który niemalże wprawił młodego Lorda w zażenowanie. Następnie, ku jego zaskoczeniu, ten drugi harfiarz wyrwał Menolly z objęć Robintona i zaczął nią obracać w kółko, przez cały czas mocno ją całując. Zamiast zaprotestować na takie traktowanie swojej przyjaciółki, jaszczurki ogniste rozpoczęły spektakularne napowietrzne manewry ze splecionymi szyjami i zachodzącymi na siebie skrzydłami. Jaxom wiedział, że królowe jaszczurek ognistych rzadko pozwalały sobie na dotykanie innych królowych, ale Piękna i ta obca złota jaszczurka folgowały swoim uczuciom równie radośnie, jak Menolly i ten mężczyzna. Zerkając na Harfiarza, żeby zobaczyć, jak zareaguje na taką przesadę, Jaxom ze zdumieniem zauważył, że Mistrz Robinton szeroko się uśmiecha, ogromnie z siebie zadowolony, którą to minę szybko zmienił, kiedy tylko zauważył, że Jaxom mu się przygląda.