Biały smok [The White Dragon - pl]

Jaxom przełknął, żeby usunąć suchość z ust. Surowo nakazał sobie opanować silną emocjonalną reakcję, ze względu na Rutha. Spojrzał ukradkiem spod oka na białego smoka i przekonał się, że jego przyjaciel wciąż jeszcze przeciąga się i rozprostowuje skrzydła i łapy. Jaxom miał tylko nadzieję, że jego smok był zbyt śpiący, żeby zwracać uwagę na to, o czym mówili. Pochylił się ku Menolly.

— Czy wiesz coś o… — ruchem głowy wskazał Rutha — czego ja nie wiem?

— O Path? — Menolly naumyślnie opacznie zrozumiała wskazany kierunek. — No, jeżeli jeszcze nigdy nie widziałeś, jak reaguje jeździec na swojego napalonego smoka, to w Mirrim miałeś klasyczny przykład.

Path jest dobrze wyrośniętym smokiem, powiedział z namysłem Ruth.

Jaxom jęknął i zakrył sobie twarz ręką; powinien wiedzieć, że uwadze Rutha niewiele uchodziło.

Menolly postukała go władczo po ręce, domagając się wyjaśnienia.

— Czy chciałbyś wznieść się do lotu z Path? — zapytał Jaxom Rutha, patrząc w oczy Menolly.

Po co miałbym z nią latać? Prześcignąłem ją już we wszystkich wyścigach, w jakich lataliśmy w Telgarze. Ona nie jest taka szybka w powietrzu jak ja.

Jaxom powtórzył Menolly dokładnie, co powiedział Ruth, starając się możliwie precyzyjnie oddać swoim głosem stropiony ton głosu Rutha.

Menolly wybuchnęła śmiechem.

— Och, szkoda, że Ruth nie powiedział tego, kiedy Mirrim mogła usłyszeć. Może by trochę spuściła z tonu.

Mnemeth życzy sobie ze mną porozmawiać, powiedział Ruth z wielkim szacunkiem, podnosząc głowę i odwracając się w stronę progu Mnemetha.

— Czy wiesz o czymś, o czym ja nie wiem? O Ruthu? — zapytał Jaxom ostrym szeptem, łapiąc Menolly za rękę i przyciągając ją bliżej siebie.

— Sam go słyszałeś, Jaxomie. — Oczy Menolly błyszczały z rozbawienia. — Jego po prostu nie interesują smoczyce pod tym względem, jeszcze nie.

Jaxom mocno uścisnął jej rękę.

— Pomyśl logicznie, Jaxomie — powiedziała, pochylając się w jego kierunku. — Ruth jest mały, dojrzewa wolniej niż inne smoki.

— Chcesz przez to powiedzieć, że nigdy nie dojrzeje na tyle, by się parzyć, prawda?

Menolly przyglądała mu się poważnie, a on szukał w jej oczach litości czy wykrętów; nie znalazł ani jednego, ani drugiego.

— Jaxom, czy przyjemnie ci jest z Coraną?

— Tak.

— Jesteś wytrącony z równowagi. Nie sądzę, żebyś miał ku temu jakiś powód. Nigdy nie słyszałam od nikogo ani słowa, że powinieneś się martwić. Tylko tyle, że Ruth jest niezwykły.

Powiedziałem Mnemethowi to, co chce wiedzieć. Oni odlatują teraz, powiedział Ruth. Czy nie myślisz, że mógłbym wykąpać się w jeziorze?

— Nie miałeś dość kąpieli wczoraj w zatoczce? — Jaxom stwierdził z ulgą, że odpowiada swojemu smokowi ze spokojem.

To było wczoraj, odpowiedział Ruth zrównoważonym głosem. Zdążyłem już zjeść i przespać się na zakurzonej powierzchni. Tobie też przyda się kąpiel, jak sądzę.

— Dobrze już, dobrze — odparł Jaxom. — Ruszaj więc. Ale żeby cię Lessa nie widziała z żadnymi jaszczurkami ognistymi.

No to jak ja mam dobie porządnie umyć grzbiet? — zapytał Ruth z łagodnym wyrzutem. Zszedł ze swojego kamiennego legowiska.

— W czym problem? — zaciekawiła się na głos Menolly, szeroko się uśmiechając na minę Jaxoma.

— Chce, żeby mu wyszorować plecy.

— Przyślę do ciebie moich przyjaciół, Ruth, jak tylko znajdziesz się nad jeziorem. Lessa nic nie będzie wiedziała.

Ruth zatrzymał się w drodze do wyjścia z Weyru, przekrzywił głowę, w oczywisty sposób zastanawiając się. Następnie wygiął szyję w łuk i pewnym krokiem ruszył do przodu.

Tak, Mnemetha już nie ma, a Ramoth poleciała razem z nim. Nie dowiedzą się, że ja będę miał prawdziwą kąpiel z jaszczurkami ognistymi, które mi porznie wyszoruje mój grzebień na grzbiecie.

Jaxom nie mógł powstrzymać się od śmiechu satysfakcję słysząc w tonie Rutha, kiedy opuszczał on Weyr.

— Przykro mi, że zwaliłam ci na kark Mirrim, Jaxomie, nie miałam, jak dostać się tu na górę, na ten poziom, bez Path. I bez niej.

Jaxom pociągnął długi łyk klahu.

— Przypuszczam, że jeżeli Path jest napalona, to trzeba ją usprawiedliwić.

— Mirrim zwykle trzeba usprawiedliwiać, jak nie w ten to w inny sposób — cierpko stwierdziła Menolly.

— Hę?

— Zwykle puszcza się jej płazem wołające o pomstę do nieba zachowanie…

Jaxomowi nagle wpadła do głowy myśl, gwałtownie przerwał harfiarce.

— Nie sądzisz chyba, że Mirrim wślizgnęła się na teren Wylęgarni przed Wylęgiem? Wiem, że ona przysięga, że tego nie zrobiła, ale wiem również, że nie miała Naznaczyć…