Biały smok [The White Dragon - pl]

— No tośmy wpadli — powiedział Jaxom.

— Chyba nie, jesteśmy zwiastunami dobrych wiadomości. Skoncentruj się na tym.

— Jestem za bardzo zmęczony, żebym miał się na czymkolwiek koncentrować — odpowiedział Jaxom z większą emocją, niż miał zamiar. Skóra go swędziała, prawdopodobnie od piasku. Albo od nadmiaru słońca, w każdym razie było mu nieprzyjemnie.

Jestem bardzo głodny, powiedział Ruth, spoglądając tęsknie w kierunku ogrodzonego terenu polowań Weyru.

Jaxom jęknął.

— Nie mogę ci pozwolić tu polować, Ruth. — Poklepał swojego przyjaciela dodając mu ducha. Widząc, że Lessy i F’lar czekają na niego, podciągnął spodnie, poprawił tunikę i skinął na Menolly, że lepiej będzie iść.

Nie uszli więcej jak trzy kroki, w którym to czasie Mnemeth odwrócił swoją wielką klinowatą głowę do F’lara, kiedy Przywódca Weyru powiedział coś do Lessy, i dwoje Przywódców Bendenu ruszyło w dół po schodach, a F’lar gestem wskazał Jaxomowi, żeby wysłał Rutha na teren polowań.

Mnemeth jest dobrym przyjacielem, powiedział Ruth. Mogę tu jeść. Jestem bardzo głodny.

— Puść Rutha, Jaxomie — wołał F’lar poprzez dzielącą ich odległość. — Jest szary!

Ruth rzeczywiście jakby poszarzał, zdał sobie sprawę Jaxom, a sam miał wrażenie, że również zaczyna szarzeć, odkąd przygasło w nim radosne uniesienie z ich uwieńczonych sukcesem poszukiwań. Z ulgą dał znak małemu smokowi, żeby poleciał polować.

Kiedy szli z Menolly w kierunku Przywódców Weyru, z niezrozumiałych przyczyn zaczęły mu się uginać nogi i pochylił się w stronę Menolly. Natychmiast podtrzymała go pod rękę.

— Co się z nim dzieje, Menolly? Czy jest chory? — F’lar ruszył im na pomoc.

— Cofnął się w czasie o dwadzieścia pięć Obrotów, żeby odnaleźć D’rama. Jest wyczerpany!

Z następnych kilku chwil Jaxom nic nie pamiętał. Wszedł ponownie w kontakt z tu i teraz, kiedy mu ktoś podsunął pod nos obrzydliwie pachnącą fiolkę, opary dobywające się z niej rozjaśniły mu w głowie i spowodowały, że zaczął cofać się przed ich smrodem. Uświadomił sobie, że siedzi na stopniach prowadzących do Weyru królowej, wciśnięty między F’lara i Menolly, przed sobą ma Manorę i Lessę, a wszyscy mają bardzo zaniepokojone miny.

Z cienkiego pisku zorientował się, że Ruth coś upolował i w osobliwy sposób natychmiast poczuł się lepiej.

— Wypij to powoli — rozkazała Lessy, oplatając jego palcami ciepły kubek.

Zupa była gęsta od mięsa, smacznie pachniała ziołami i miała właściwą temperaturę do picia. Pociągnął dwa długie łyki i otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale Lessa włada gestem kazała mu dalej pić.

— Menolly poinformowała nas o tym, co najważniejsze — powiedziała Władczyni Weyru, krzywiąc się z dezaprobatą. — Ale ty zniknąłeś na tak długi czas, że niemalże wyskoczyła ze swojej harfiarskiej skóry. Skąd u licha wpadłeś na pomysł, że on się cofnął o dwadzieścia pięć Obrotów? Nie odpowiadaj na to jeszcze. Pij. Jesteś przezroczysty, a Lytol nigdy by mi tego nie darował, gdyby ci się cokolwiek stało przez tę niedorzeczną eskapadę. — Spiorunowała wzrokiem swojego partnera. — Tak, martwiłam się o D’rama, ale nie do tego stopnia, żeby ryzykować nawet skrawkiem skóry Rutha. Jeżeli aż tak usilnie próbuje się zgubić, to jego sprawa. Nie jestem też wcale zadowolona, że wplątaliście w to jaszczurki ogniste. — Tupała teraz lekko jedną nogą i piorunowała wzrokiem zarówno Menolly, jak i Jaxoma. — Wciąż jeszcze uważam, że to plaga. Wpychają się tam, gdzie ich nikt nie chce. Przypuszczam, że ta nie oznakowana chmara, która tu wpadła, przyleciała za wami z Południa? Nie aprobuję tego.

— Nie potrafię im kazać, żeby nie latały za Ruthem — powiedział Jaxom zanadto znużony, żeby być rozważnym. — A nie myśl, że nie próbowałem!

— Jestem pewna, że próbowałeś, Jaxomie — powiedziała Lessy już łagodniejszym tonem.

Z terenu polowań dał się wyraźnie słyszeć ciąg gwizdów przestraszonych intrusiów. Zobaczyli, jak Ruth uderza, by wyprawić na tamten świat następnego ptaka.

— Nie ulega wątpliwości, że on jest schludny — zauważyła z zadowoleniem Lessy. — I nie zgoni stada do kości dokonując wyboru. Czy dasz radę wstać, Jaxomie? Myślę, że najlepiej będzie, jeśli zdecydujesz się tu spędzić noc. Wyślij jedną z tych twoich zatraconych jaszczurek do Ruathy, Menolly, niech powie Lytolowi. Ruth i tak będzie potrzebował czasu, żeby strawić, a ja nie pozwolę na to, żeby ten chłopak ryzykował lot pomiędzy ogłupiały ze zmęczenia i na zmęczonym, sytym smoku.

Jaxom podniósł się na nogi.

— Już czuję się całkiem dobrze, dziękuję.

— Chyba nie, skoro stoisz pochylony pod takim kątem Powiedział F’lar z prychnięciem, otaczając ramieniem Jaxoma. Do góry, do Weyru.