Biały smok [The White Dragon - pl]

11.

Późny poranek w Weyrze Benden, wczesny poranek w siedzibie Cechu Harfiarzy, południe w gospodarstwie Fidella, 15.7.5

Jaxom i Ruth spędzili noc w jednym z pustych Weyrów, ale Ruth czuł się tak niepewnie na pełnowymiarowym legowisku smoka, że Jaxom zwinął w tobołek futra i ułożył się przy boku swego wierzchowca. A teraz wydawało mu się, że musi wygrzebywać się z miękkiego, otulającego go zagłębienia, co napawało go dogłębną odrazą.

— Wiem, że lecisz z nóg ze zmęczenia, Jaxomie, ale koniecznie powinieneś się obudzić! — Głos Menolly przeniknął do miłej mu ciemności. — Poza tym będzie cię strzykać w karku od spania w tej pozycji.

Menolly stoi do góry nogami, pomyślał Jaxom otwierając oczy. Piękna przycupnęła w karkołomnej pozycji, z tylnymi łapami na ramieniu dziewczyny, a przednimi wysuniętymi daleko na jej piersi i z niepokojem wlepiała w niego oczy. Poczuł, że Ruth się poruszył.

— Jaxom, obudź się! Przyniosłam ci tyle klahu, ile tylko zdołasz wypić! — W jego polu widzenia pojawiła się Mirrim. F’lar nie może doczekać się, żeby wyruszyć, a chce, żeby Mnemeth najpierw porozmawiał z Ruthem.

Menolly z powagą puściła oko do Jaxoma, odwracając się plecami do Mirrim, by ta nic nie zauważyła. Jaxom jęknął przekonany, że nigdy nie uda mu się chyba zapamiętać, przed kim trzeba zachowywać tajemnicę, a kogo do niej dopuszczono. Jęknął ponownie, bo kark mu rzeczywiście zesztywniał.

Ruth odrobinę uchylił wewnętrzną powiekę i łypnął na swego jeźdźca z niezadowoleniem. Jestem zmęczony. Muszę spać.

— Nie możesz już teraz spać dłużej. Mnemeth potrzebuje się z tobą rozmówić.

Czemu nie porozmawiał ze mną wczoraj wieczorem?

— Bo prawdopodobnie dziś by już nie pamiętał.

Ruth podniósł głowę i jednym okiem popatrzył wprost na Jaxoma.

Mnemeth by pamiętał. On jest największym smokiem na całym Pernie.

— Lubisz go tylko dlatego, że dał ci się objeść do syta na swoim terenie polowań. Ale on chce z tobą porozmawiać, więc radzę ci już nie spać. Obudziłeś się?

Jestem w stanie mówić do ciebie. Nie śni mi się. Nie śpię.

— Śmiały dziś z ciebie stwór — powiedział Jaxom. Jednym zdecydowanym ruchem dźwignął się ze swego zaimprowizowanego posłania. Ciągnąc za sobą futra i chwiejąc się na nogach podszedł do stołu, w którego stronę uprzejmie wycofały się Menolly i Mirrim. Z dużą przyjemnością wciągnął w nozdrza zapach klahu i podziękował dziewczętom.

— Która godzina?

— Przedpołudnie czasu bendeńskiego — powiedziała Menolly z twarzą bez wyrazu, ale oczy jej tańczyły, kiedy kładła nacisk te dwa ostatnie słowa.

Jaxom coś mruknął. Wszyscy słyszeli, jak Ruth trzeszczy, pojękuje i dudni, przeciągając się w przygotowaniu do nowego dnia.

— Od kiedy masz tę Bruzdę po Niciach, Jaxomie? — zapytała Mirrim ze zwykłą sobie otwartością. Pochyliła się i lekko przesunęła palcem po bliźnie, zaciskając wargi z jawną dezaprobatą dla tego oszpecenia.

— Od kiedy uczyłem Rutha żuć smoczy kamień. W Weyrze Fort — dodał po złośliwej przerwie, kiedy zobaczył, jak zbiera się w sobie, by go skarcić.

— Czy Lessa wie? — zapytała Mirrim, podkreślając to ostatnie słowo.