Ucieczka z Festung Breslau

Mały człowiek złożył na projektor wielkie koło posklejanej taśmy. Poinstruował wszystkich, jak uruchomić maszynę i dyskretnie usunął się na zewnątrz.

-Dieter, kawy? - Holmes zakrzątnął się przy barku.

-Poproszę.

-Nawet da się pić. - Watson wyciągnął w jego stronę swoją filiżankę, którą zdążył już opróżnić

-Dobrze - zniecierpliwiła się Rita. - Powiecie nareszcie, czego dowiedzieliście się od tego Anglika?

-Oczywiście. Julien Bow był na tyle uprzejmy, że dostarczył komplet materiałów.

-Prawdziwych? - zaniepokoiła się.

Holmes skinął głową.

-To są papiery dotyczące głównie organizacji grup zabezpieczających różne skarby na Zachodzie. To interesowało Anglików, ale kompletnie ich nie obchodzi, czy Rosjanie to dostaną, czy nie. Angloamerykańskich zdobyczy Sowieci i tak nie sięgną, a i im samym do ruskich łupów za daleko. Nie wchodzi tu więc w grę żaden konflikt interesów.

-I do czego są nam potrzebne zachodnie materiały?

-Bo to jest system. Taki sam tam jak i tutaj. Co gorsza, system niezawodny, nieprzełamywalny, nieprawdopodobnie trudny do ugryzienia.

Rita potrząsnęła głową.

-Wiecie co? Mam przez cały czas wrażenie, że zajmujemy się jakimiś bzdurami, śledzeniem duchów i to w momencie, kiedy powinniśmy zadbać o siebie. A niech sobie grabią te skarby. Kogo to teraz obchodzi?

-Obchodzi dyrektora Kolję Kirchoffa - wtrącił się Schielke. - A tym samym Martina Bormana. A ci dwaj, jak się wkurzą, to możemy nie dotrwać chwili, kiedy zaczniemy myśleć o sobie.

-Święte słowa - powiedział Holmes i zaraz powtórzył. - Święte słowa. A teraz zajmijmy się kawą i może obejrzymy zakazany tajny film, za który zapłacił Dieter?

Schielke włączył projektor.

-Skoro nie o miłości i nie o wojnie, to co zobaczymy?

-Coś o ludziach.

Początkowo oglądali zwykłe zdjęcia pokazywane do znudzenia w kronikach frontowych. Ciągnące się po horyzont linie okopów, brudni, zakutani płaszczami żołnierze, śnieg, śnieg i śnieg. Nagle zza kadru kilku niemieckich żołnierzy wypchnęło rosyjskiego jeńca. Był już nagi, coś krzyczał. Pewnie, że mu zimno. Żołnierze w okopach patrzyli z zainteresowaniem. A potem polano go wodą.

Następna scena pokazywała drugą stronę frontu. Śniegu nie było. Rosjanie przymocowali kilku związanych jeńców nogami do góry nad rzeczką czy właściwie strumykiem w taki sposób, że głowa swobodnie zwisającego człowieka znajdowała się już pod wodą. Nikt im jednak nie kazał wisieć na baczność. Mogli podkurczać nogi i złapać oddech, mogli zginąć się w pół, mogli przyciągać brodę do klatki piersiowej. Film pokazywał, jak długo człowiek może walczyć z własnym ciężarem i grawitacją. Ze wszystkimi szczegółami.

Schielke zastanawiał się, gdzie zdobywano takie materiały. Kim byli kurierzy i gdzie się znajdowali w chwili, kiedy zostali złapani, a ich filmy trafiły w ręce przeciwnika. I czemu miały służyć. Interesowało go coś jeszcze. Dlaczego mieszkańcy twierdzy Breslau przychodzili tutaj oglądać te obrazy. Gdzieś wysoko na niebie sowieckie bombowce, wokół huk dział, walki o każdą ulicę, każdy dom na południu i zachodzie miasta. A tu w bezpiecznym zaciszu bunkra, przy aromatycznej kawie można zobaczyć, co dzieje się za liniami frontu po obu stronach. Co skłaniało ludzi, żeby na to patrzeć? Naprawdę masochizm? Podniecała ich możliwość, że każdego z widzów już niedługo mogło spotkać to samo? Ciekawe rozmyślania przerwała mu Rita.

-Wyłączcie te świństwa! Po co komu takie dewiacje?

-Pytanie godne największych filozofów - mruknął Holmes.

-Wyłączcie to.

-Jestem innego zdania. I rozumiem zamysł Dietera, który chciał nam to pokazać.

-O? - Odezwał się Schielke, nagle zainteresowany słowami Holmesa. - Jaki był mój zamysł?

-Poza wprawieniem nas w filozoficzny nastrój pokazałeś wszystkim, że umowa, którą zawarliśmy między sobą, jest jedyną na świecie przeszkodą stojącą na drodze do piekła.

-Hm...

-Zboczeńcy! - Rita odwróciła swój fotel bokiem do ekranu. - Co powiedział Bow? Dowiem się nareszcie?

Holmes sięgnął po zakąski. Jemu nastrój dekadenckiej twierdzy coraz bardziej się podobał. Hannibal antę portas. Trzeba to poczuć całym sobą. Wyraźnie zadowolony zaczął mówić.

-Niemiecki system ukrywania skarbów jest praktycznie doskonały. Składa się z kilku niezbyt powiązanych ze sobą grup. Najpierw jest grupa przygotowawcza. Zajmuje się zbieraniem rzeczy do ukrycia, składa się często z naukowców, historyków, znawców sztuki, bankierów, osób mających pieczę nad depozytami złota, et cetera.