Każde martwe marzenie

Dwie­ście kro­ków za li­nią słu­pów le­ża­ło coś, co mu­sia­ło być jed­nym z nich. Dłu­gi na pięć­dzie­siąt jar­dów pień oplą­ta­ny ja­ki­miś li­na­mi albo po­ro­sta­mi, wbi­ty z fu­rią w kil­ka drew­nia­nych bu­dow­li. W koń­cu dla­cze­go na stat­ku tej wiel­ko­ści nie mia­ło­by być ja­kichś bu­dyn­ków? Albo i ca­łe­go mia­stecz­ka.

Ken­neth wo­lał na­wet nie my­śleć, co się kry­je pod po­kła­dem.

Ve­ler­gorf pod­szedł do nie­go, za­sa­lu­to­wał sprę­ży­ście. Za­wsze tak było; im sy­tu­acja wy­da­wa­ła się trud­niej­sza, tym star­szy dzie­sięt­nik moc­niej trzy­mał się re­gu­la­mi­nów.

— Pa­nie po­rucz­ni­ku, obóz go­to­wy. — Wska­zał na garść na­mio­tów i płacht, któ­re roz­sta­wi­li w luź­ny krąg. — Ale chłop­cy mó­wią, że to czar­ne drew­no nie chce się pa­lić, a więk­szość na­sze­go prze­pa­dła. Przy­da­ło­by się…

— Po­rąb­cie sa­nie, Var­henn. Ale zo­staw­cie co naj­mniej czwo­ro. I oszczę­dzaj­cie opał.

— Roz­kaz.

— Nie­zła prze­mo­wa po­że­gnal­na.

Twarz gó­ra­la ścią­gnę­ła się gniew­nie.

— Pierw­szy raz taką mu­sia­łem uło­żyć i, na jaja Byka, mam na­dzie­ję, że ostat­ni. To nie jest do­bra śmierć dla gó­ra­la. I… pa­nie po­rucz­ni­ku… Lu­dzie, nie wszy­scy, ale nie­któ­rzy, mó­wią, że to wszyst­ko wina Szczu­rów. Że gdy­by te dup­ki nie ba­wi­ły się w pod­cho­dy, by­li­by­śmy da­le­ko stąd… I że w nocy może im się coś stać… Szczu­rom. Albo cho­ciaż ich do­wód­cy…

Po­rucz­nik wła­ści­wie spo­dzie­wał się cze­goś ta­kie­go i na­wet przez chwi­lę ku­si­ło go, by dać tym „nie­któ­rym” straż­ni­kom wol­ną rękę. Och, jak ku­si­ło. Ale nie. Do wszyst­kich pie­przo­nych de­mo­nów Mro­ku, nie. Jak pierw­szy raz zro­bisz wy­łom w dys­cy­pli­nie, po­zwa­la­jąc na sa­mo­sąd, po­tem idzie już szyb­ko i za­nim się obej­rzysz, masz ban­dę zbój­ców rzą­dzo­nych pra­wem noża, a nie od­dział woj­ska.

No, cho­dzi­ło jesz­cze o to, że w koń­cu był ofi­ce­rem Stra­ży, któ­ra sta­no­wi­ła część Im­pe­rium, po­dob­nie jak, chcie­li czy nie, Szczu­rza Nora. Co praw­da, je­śli oni są że­la­zną pię­ścią Me­ekha­nu, to Szczu­ry sta­no­wią brud spod pa­znok­ci, ale to na­dal był im­pe­rial­ny brud.

— Nie. Żad­nych wy­pad­ków, wpad­nię­cia w dziu­rę albo ką­pie­li w mo­rzu. To roz­kaz. Poza tym Szczu­ry będą mi po­trzeb­ne. Niech za­pra­cu­ją na żołd.

* * *

Ta noc oka­za­ła się jed­ną z naj­pa­skud­niej­szych, ja­kie pa­mię­tał. Mie­li mało opa­łu, a czar­ne drew­no nie chcia­ło pło­nąć, na­wet ob­fi­cie po­la­ne tłusz­czem. Zre­zy­gno­wa­li w koń­cu z pró­by pod­trzy­ma­nia ognia przez cały czas, po­rą­ba­ne sa­nie pa­li­ły się zbyt szyb­ko, zo­sta­ło im więc tyl­ko zje­dze­nie kil­ku ły­żek gu­la­szu z su­szo­ne­go mię­sa i sku­le­nie się w na­mio­tach czy pod płach­ta­mi osła­nia­ją­cy­mi od wia­tru. Nie by­ło­by tak źle, gdy­by nie lo­do­wa­ta wil­goć wci­ska­ją­ca się w każ­dy za­ka­ma­rek, pod fu­tra, ko­szu­le i do bu­tów. Wciąż pły­nę­li. Z tę­sk­no­tą wspo­mi­na­li wy­ko­pa­ne w śnie­gu nory, w któ­rych spę­dzi­li ostat­nie dni.

Ran­kiem Ken­neth za­wo­łał do sie­bie Szczu­ry. Bo­go­wie wie­dzą, gdzie spę­dzi­li noc, ale pa­trząc na tę ża­ło­sną gro­mad­kę, po­rucz­nik od­czuł odro­bi­nę po­nu­rej sa­tys­fak­cji.

— Zmar­z­li­ście?

Nie od­po­wie­dzie­li, tyl­ko One­lia Um­bra rzu­ci­ła mu ta­kie spoj­rze­nie, że po­wi­nien się po nim za­paść pod zie­mię. Zi­gno­ro­wał ją.

— Ja­kieś su­ge­stie, gdzie je­ste­śmy? — Spoj­rzał na czar­no­bro­de­go do­wód­cę szczu­rzej dru­ży­ny. — Po­dej­rze­nia? Py­tam, bo ta­kie spra­wy: ma­gia, sta­ro­żyt­ne de­mo­ny, klą­twy albo stat­ki wiel­ko­ści wy­spy, za­wsze le­ża­ły w ge­stii Nory. Nic wam nie świ­ta? Żad­nych taj­nych roz­ka­zów w sty­lu „wy­ślij­cie tę kom­pa­nię na pół­noc pod byle pre­tek­stem, niech spraw­dzi, co się tam czai”?

Straż­ni­cy ota­cza­ją­cy pół­ko­lem grup­kę Szczu­rów za­szem­ra­li, któ­ryś za­klął pa­skud­nie.

— Spo­kój! Nie, nie wie­rzę w to. Na­wet naj­ge­nial­niej­szy szpieg świa­ta nie uło­żył­by tego w ten spo­sób. Ahe­ro­wie, Bo­re­hed i resz­ta. Ale ocze­ku­ję od cie­bie, Szczu­rze trze­ciej kla­sy, bez­względ­nej współ­pra­cy i po­słu­szeń­stwa. Żad­nych kłamstw, gie­rek ani ta­jem­nic. Do tej pory chcia­łem was trak­to­wać jak jed­ną z dru­żyn Stra­ży, ale zmie­ni­łem zda­nie. Ja tu te­raz do­wo­dzę, po mnie dzie­sięt­ni­cy Var­henn Ve­ler­gorf, An­dan-key-Tref­fer i Bergh Maws, w ta­kiej wła­śnie ko­lej­no­ści. Póź­niej resz­ta mo­ich pod­ofi­ce­rów, a do­pie­ro po nich ty. Na sa­mym koń­cu. Jak raz pod­pad­niesz, znaj­dziesz się w hie­rar­chii do­wo­dze­nia po­ni­żej psów. Na­wet tych aher­skich. Ro­zu­miesz?