Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Nie mam pojęcia, powiem wam po sekcji, jednak przypuszczam, że trup wpisze się w schemat.

– To znaczy? – Poliakow zmarszczył brwi.

– Na pierwszy rzut oka wygląda, jakby zmarł z upływu krwi. Pewne symptomy wskazują, że mogło być to zadławienie, a...

– ...a później się okaże, że zastrzelono go z łuku! – Milicjant zgrzytnął zębami.

– Coś w tym stylu – potwierdził smętnie Nikonow.

– Komandir. – Za moimi plecami zmaterializował się Kotuszew.

– Gdzie reszta?

– Pietka i Wiera poszli do biblioteki, porucznik Drozd – zaakcentował ironicznie stopień wojskowy przyjaciela – twierdzi, że wpadł na jakiś trop.

– A konkretnie?

– Chyba chodzi o te sentencje, ale nie zdradził mi detali, wiecie, jaki on jest.

Rzeczywiście, wiedziałem. Drozd był maniakalnym perfekcjonistą, nie puści pary z pyska, dopóki nie będzie pewien swego. Poganianie chłopaka nie miało sensu – próbowałem tego wielokrotnie bez żadnych rezultatów. Z drugiej strony nigdy nie zdarzyło mu się fantazjować, Drozd nawet szanse u dziewcząt określał w procentach. Poczułem przypływ optymizmu: jeśli Pietka poinformował, że wpadł na ślad, musiał znaleźć istotną poszlakę.

– Mogę zawiadomić Genkoma, że coś mamy? – upewnił się Poliakow.

– W porządku – zadecydowałem. – Ale zaznacz, że badania trochę potrwają.

Milicjant ze świstem wypuścił powietrze z płuc, rozpiął kołnierzyk koszuli.

– To zdecydowanie najlepsza wiadomość dnia – oznajmił.

– A nieboszczyk Wartanian?

– Jedna świnia więcej, jedna mniej... – wymamrotał Poliakow. – Nie sądzę, żeby ktoś po nim płakał.

Kątem oka dojrzałem rozciągnięte w cynicznym uśmieszku usta Timy Kotuszewa, najwyraźniej chłopak wiedział coś o Wartanianie. No i dobrze, znaczy nie leni mi się współpracownik...

– Zabójcę będą błogosławiły całe pokolenia moskiewskich dziewcząt – zauważył.

– Mładszij lejtenant! – warknąłem.

Też sobie znalazł okazję do żartów! Podsłucha nas jakiś dupek, a tłumaczyć będziemy się na Łubiance. Kto wie czy nie przed towarzyszem Kutiepowem...

– Winowat! – odparł Kotuszew, prężąc się służbiście.

– Obejrzysz miejsce zbrodni, pojedziesz z doktorem na sekcję, wieczorem zdasz mi raport!

– Tak toczno!

– Do roboty! – zarządziłem. – Ja wracam do domu, spróbuję przeanalizować to, co mamy.

Wsiedliśmy z Poliakowem do samochodu – milicjant zaoferował się, że mnie podwiezie – zawarczał silnik. Czułem zapach rozgrzanych murów, pachniała lipa. Ot, drobny prezent od losu, okazja, aby wyrzucić z pamięci widok nagiego, skurczonego ciała z kałużą czarnej krwi między udami. Choćby na jakiś czas, na chwilę.