Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

ROZDZIAŁ ÓSMY

Tym razem zwłoki mężczyzny nie były przybite do ściany – leżały na wspaniałym, wyraźnie przedrewolucyjnym łożu. Nagie. Ciało nie nosiło śladów przemocy poza jednym wyjątkiem: ktoś odciął mu genitalia. Rozejrzałem się wokół w rozpaczliwej nadziei, iż znajdę coś, co pozwoli wykluczyć, że zamordowany jest ofiarą naszego maniaka. Krwawy napis na ścianie rozwiał moje oczekiwania: Błażen, kogda wsie strasti u razuma wo własti. Błogosławiony, czyje żądze poddają się władzy rozumu. Jeszcze, kurwa, religii nam tu brakowało! Jeżeli towarzysz Stalin dojdzie do wniosku, że w Moskwie działa jakaś sekta religijna, wywróci nas na drugą stronę... I żeby tylko działała! Rzecz szła o kolejne morderstwo. Odetchnąłem głęboko kilka razy – wściekanie się w niczym mi nie pomoże. Musiałem zorientować się w sytuacji. Pomieszczenie, w którym znajdował się trup, przypominało sypialnię jakiegoś carskiego dostojnika: jedwabne tapety na ścianach, bogato zdobione, zastawione bibelotami meble, potężne łoże z kolumienkami i baldachimem. Nie ma co, wesoło żył sobie nasz nieboszczyk... Chyba że ktoś go tu przywiózł?

– Gdzie pułkownik Poliakow? – rzuciłem szorstko do towarzyszącego mi milicjanta.

– Jest już w drodze – odparł blady jak ściana sierżant.

Parsknąłem pogardliwie, ponownie skierowałem wzrok na zwłoki. Zapewne Poliakow będzie coś wiedział o zabitym, ale mało prawdopodobne, że to jakiś anonimowy obywatel...

Przykucnąłem, przyjrzałem się dłoniom ofiary. Wypielęgnowane paznokcie, skóra bez odcisków, złoty sygnet... Spróbowałem go ściągnąć – nie dało rady. Znaczy nikt mu nie włożył pierścienia po śmierci, na palcu nie zauważyłem żadnych zadrapań czy otarć. Ech, kurewskie nasze szczęście – pewnie nieboszczyk okaże się członkiem Politbiura...

Odgłos pospiesznych kroków powiadomił mnie o przybyciu Poliakowa. Pułkownik pojawił się wraz z całą ekipą śledczą. Uniosłem brwi, widząc, że przywołuje mnie ruchem głowy. Wyszliśmy na ulicę, poczęstowałem milicjanta papierosem.

– Kogo tym razem załatwili? – spytałem krótko.

– Arnoszta Wartaniana – zgrzytnął zębami Poliakow.

– Mam nadzieję, że nasz truposz nie był członkiem Politbiura?

– Na szczęście nie, ale i tak nie jest dobrze, nasz Arnoszka, zanim dał się wykastrować, działał w Komitecie Centralnym Komsomołu. I myślę, że kimkolwiek by się okazał jego zabójca, świetnie o tym wiedział.

– Znaczy będzie raban – westchnąłem.

– Będzie – potwierdził Poliakow markotnie.

– Ale dlaczego obcięli mu jaja?

– Może dlatego, że pierdolił każdą babę, która zatrzymała się przy nim dłużej niż na dwadzieścia sekund?! Przychodziło na niego mnóstwo donosów, były nawet oskarżenia o gwałt, tyle że Arnoszka miał takie plecy, że wszystko zamiatano pod dywan.

– Może to, kurwa, jakiś mściciel?

– Akurat! To nasz maniak!

– Jak on go... tego...?

– Nie mam zielonego pojęcia, Nikonow pewnie coś powie po oględzinach. Jeśli nie, trzeba będzie czekać na sekcję.

– Krwi niewiele...

– Taaa... Też to zauważyłem. Prawdopodobnie obciął mu jaja dopiero po śmierci.

– Uprzedź swoich ludzi, lada moment przyjadą tu moje chłopaki.

– Oni już wiedzą. Mam nadzieję, że razem coś wymyślimy, bo jeśli nie...

– Zapewne niedługo dostaniemy wezwanie na Łubiankę – zauważyłem. – Genkom zażąda wyjaśnień.

– A jakże! – mruknął milicjant. – Ale tym zajmę się sam. Nie ma sensu, żebyśmy jeździli razem, odgrywanie roli chłopca do bicia nie posunie śledztwa naprzód. Nie boję się wrzasków komisarza Berii, boję się, że w pewnym momencie towarzysz Stalin straci cierpliwość, a wtedy znajdziemy się na Łubiance w nieco innym charakterze...