Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

Nocna lampka oświetlała zawalony książkami stół, wydobywała z mroku wystającą spod kołdry smukłą kobiecą łydkę. Natasza spała. Wiedziałem, że nie miałaby nic przeciwko temu, żebym ją obudził. Tyle że czekały mnie obowiązki. Musiałem wreszcie przetłumaczyć zabraną Doskonałym książkę. Od tego zależało moje zdrowie, być może życie. Niezależnie od tego, co mówił Nikonow, nie sądziłem, by powtarzające się wizje stanowiły efekt przypadku – byłem ofiarą „świętej choroby”. Zauważyłem i inne zmiany: mogłem całymi tygodniami spać po kilka godzin na dobę, nie czując się zmęczony, rzadziej doznawałem głodu i pragnienia, poprawiła mi się pamięć. Jednym z ćwiczeń, jakie powtarzał każdy pracownik wojennoj razwiedki, było zapamiętywanie zestawów liczb. Nigdy nie mogłem wyjść poza sześciocyfrowe, teraz bez problemu potrafiłem zapamiętać dłuższe o dwie cyfry. No i matematyka... Zawsze miałem z nią problemy. A tu nagle z ogromnym zdziwieniem stwierdziłem, że z łatwością potrafię rozwiązywać najtrudniejsze nawet zadania z zakresu topografii czy balistyki. No, tym akurat nie było sensu się martwić, niepokoiły mnie powtarzające się regularnie krwotoki. Czy będą się nasilały? Czy stracę kiedyś przytomność jak za pierwszym razem? Czy nie czeka mnie kolejna, niekoniecznie przyjemna niespodzianka? Pytania, pytania, pytania...

Zdecydowanym ruchem otworzyłem rękopis, skupiłem się na tekście: „W miarę rozwoju świętej choroby via visionis patebit”.

Cholera by wzięła tego dupka poliglotę. Teraz będę musiał sprawdzać co drugie zdanie w słowniku. Taaa... „Odsłoni się droga wizji”. Jasne. Czyli choroba się nasila... Ażeby to chuj strzelił! Mimo wszystko miałem nadzieję, że to teoria Nikonowa okaże się słuszna. No nic, trzeba tłumaczyć dalej. „Wiedz, że tylko krwią i poprzez krew możesz nourrir l’Enfant”. Nourrir – nakarmić. Znaczy: „nakarmić dziecko”, a raczej „Dziecko”. Znowu jakiś mistyczny szyfr. „A korzenie krwi wyrastają z serca. Szukaj serca, memento sanguinem cum sanguine miscere”.

Z ciężkim westchnieniem sięgnąłem po słownik łaciński. „Szukaj serca, pamiętaj, aby mieszać krew z krwią”. No ładnie, tylko w jaki sposób? No nic, idźmy dalej: „Nadejdzie chwila, kiedy będziesz musiał podjąć decyzję, moment, w którym poczujesz l’ardeur intérieure”. Co za „wewnętrzny żar”? Może chodzi o odporność na zimno? Nieodczuwanie chłodu? Jeśli tak, mam jeszcze trochę czasu, nadal czuję zimno, myjąc się lodowatą wodą.

„Etiamsi cades, sanguis alienus salutem tibi afferent”. „Nawet jeśli upadniesz, uratuje cię obca krew”. Świetnie, ale jak? Naprawdę mam zjeść cudze serce na surowo? I co znaczy termin „upadniesz”? „Cherche le coeur”. „Szukaj serca”. Jasne. A potem je zeżryj jak Doskonali w Leningradzie... „Wówczas la bénédiction mûrira”. „Błogosławieństwo dojrzeje”. Dobrze, następne zdanie: „La maladie sacrée osiągnie swój kres”. Maladie sacrée – święta choroba. Coraz lepiej – a na czym polega ów „kres”? Stanę się mrozoodporny? Grając w szachy, będę mógł przewidzieć posunięcia przeciwnika na trzy ruchy naprzód? Umrę, wykrwawiając się pod płotem? Stanę się gotowy do kolejnego sekretnego rytuału, który uczyni ze mnie nadczłowieka? Szkoda, że nie będzie go komu przeprowadzić. Bo do tego potrzeba mistrza. Niestety, nic mi nie wiadomo, aby ktoś taki istniał: Dankell zginął w leningradzkim porcie, a Nadię Elizarownę zastrzeliłem osobiście. Ech, Razumowski, Razumowski, w co ty się wplątałeś?