Trzej muszkieterowie

— Wszystko jedno, chodźmy do pana, będziemy bezpieczniejsi niż stojąc na progu.

— Ach, mój Boże — szepnęła pani Bonacieux — nic nie usłyszymy.

— Przeciwnie, usłyszymy jeszcze lepiej.

D’Artagnan usunął kilka desek, na skutek czego pokój stawał się niczym ucho Dionizjosa[4], rozłożył kobierzec na podłodze, ukląkł i dał znak pani Bonacieux, by nachyliła się razem z nim nad otworem.

— Jesteś pan pewien, że nie ma nikogo? — rzekł nieznajomy.

— Ręczę za to — odparł Bonacieux.

— Myślisz więc, że twoja żona?...

— Wróciła do Luwru.

— Nie rozmawiając z nikim prócz ciebie?

— Jestem tego pewien.

— To bardzo ważne, pojmujesz mnie pan?

— A zatem wiadomość, którą ci przyniosłem, jest wielkiego znaczenia...

— Bardzo wielkiego, mój drogi Bonacieux, nie kryję tego bynajmniej.

— Więc kardynał będzie zadowolony ze mnie?

— Bez wątpienia.

— Wielki kardynał!

— Jesteś pan pewien, że w rozmowie żona nie wymieniła żadnych nazwisk?

— Tak sądzę.

— Ani pani de Chevreuse, ani księcia Buckinghama, ani pani de Vernet?

— Nie, powiedziała mi tylko, że chce mnie posłać do Londynu w sprawie dotyczącej znamienitej osoby.

— Zdrajca! — szepnęła pani Bonacieux.

— Cicho! — rzekł d’Artagnan ujmując jej rękę, na co pozwoliła bezwiednie.

— Wszystko jedno — ciągnął mężczyzna w płaszczu — jesteś głupcem, jeśli nie udałeś, że przystajesz na tę misję, miałbyś teraz list w ręce, zagrożone państwo byłoby uratowane, a pan...

— A ja?

— A pan! Kardynał nadałby ci tytuł szlachecki...

— Mówił panu o tym?

— Tak, wiem, że chciał ci zrobić tę niespodziankę.

— Niech pan będzie spokojny — podjął Bonacieux — żona mnie uwielbia, mamy jeszcze czas.

— Osioł! — szepnęła pani Bonacieux.

— Cicho! — rzekł d’Artagnan ściskając mocniej jej rękę.

— Jak to mamy jeszcze czas? — powiedział mężczyzna w płaszczu.

— Udam się do Luwru, zawezwę żonę, powiem jej, że się namyśliłem, że podejmuję się zadania, wezmę list i pośpieszę do kardynała.

— Dobrze, ale szybko; wrócę wkrótce, by dowiedzieć się, jak się panu powiodło.

Nieznajomy wyszedł.

— Nędznik! — rzekła pani Bonacieux pod adresem męża.

— Cicho! — powtórzył d’Artagnan ściskając jej rękę jeszcze mocniej.

Straszliwy wrzask przerwał rozmyślania d’Artagnana i pani Bonacieux. To mąż, zauważywszy brak trzosa, wzywał pomocy.

— O! mój Boże — zawołała pani Bonacieux — postawi na nogi całą dzielnicę!

Bonacieux krzyczał długo, ponieważ jednak podobne wrzaski rozlegały się zbyt często przy ulicy Fossoyeurs, by ściągnąć kogokolwiek, a dom kramarza cieszył się od niejakiego czasu nie najlepszą opinią, Bonacieux widząc, że nikt nie nadchodzi, wyszedł z domu wciąż krzycząc i skierował się w stronę ulicy du Bac.

— A teraz, kiedy już wyszedł, i pan musisz się oddalić — rzekła pani Bonacieux. — Odwagi, ale przede wszystkim ostrożności i pamiętaj, że należysz do królowej.

— Do niej i do ciebie! — zawołał d’Artagnan. — Bądź spokojna, piękna Konstancjo, powrócę godzien jej wdzięczności; ale czy będę również godzien twego serca?

Młoda kobieta nie odpowiedziała, tylko zarumieniła się mocno. W kilka chwil potem d’Artagnan wyszedł z domu owinięty w wielki płaszcz, pod którym zawadiacko sterczała długa szpada.

Pani Bonacieux odprowadziła go długim miłosnym spojrzeniem, jakim kobieta odprowadza mężczyznę, gdy czuje, że jest kochana; ale kiedy znikł za węgłem ulicy, padła na kolana i zawołała składając ręce:

— O mój Boże, miej w swej opiece królową, miej mnie w swej opiece!