Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Вочы ў Друцкага былі прыкрытыя, а на вуснах паўусмешка.

І чаму, чаму… ён зараз не скажа ёй: «Я лягу, а ты мяне даглядай, кленч ля ложка… застануся тут з табой і толькі для цябе… толькі…»

У незаслоненае акно ўдарыў першы ружававата-жаўтаваты прамень.

Друцкі расплюшчыў вочы і ўстаў:

— Прашу прабачэння. Я апрануся.

— Я вам дапамагу.

— Дзякуй! Я спраўлюся. Вялікі дзякуй!

— Што ж, зноў вы, відаць, саромеецеся?

— Саромеюся, — адказаў ён з усмешкай.

— Не хвалюйцеся. Я ўсяго толькі самарыцянка.

Аліцыя дапамагла Друцкаму апрануць кашулю, якая якраз прасохла, аднак урэшце павінна была пакінуць яго аднаго, калі і ніжнюю частку кашулі трэба было заправіць у адпаведнае месца.

У гэты час яна некалькімі шпількамі прымацавала каўнер да футра.

— Вы абавязкова павінны выклікаць доктара, — сказала яна, калі Друцкі выйшаў у вітальню.

— Добра. Але я вас таксама аб нечым папрашу. Пакіньце званок у паліцыю на маю адказнасць. Я не хацеў бы, каб ваша прозвішча было замяшана ў гэтым.

— Але чаму?

— Улічваючы ваша становішча і пару, у якую на нас напалі.

— Як хочаце.

— Дык згода? Дзякуй вам і да пабачэння, да заўтра.

— Не.

— Калі б я гэтаму «не» павінен быў паверыць, то не выйшаў бы адсюль увогуле.

— Паверыце тады, калі ўжо выйдзеце.

Друцкі пахітаў галавой, сыкнуў ад болю, рассмяяўся, пацалаваў Аліцыю ў руку і выйшаў.

Аліцыя абаперлася плячом аб дзверы і сціснула кулакі. Яна чула яго крокі на лесвіцы. Чаму ён не вяртаецца?! Божа, чаму не вяртаецца?!

Яе рука сама ледзь не пацягнулася да дзвярной ручкі, каб выбегчы за ім, каб крыкнуць…

Стрымалася. Аліцыя раптам успомніла адну недарэчную сцэну з фільма, дзе наіўная дзяўчына стаіць ля дзвярэй, прыслухоўваючыся да крокаў сыходзячага.

Гэтага было дастаткова, каб апрытомнець.

Аліцыя накінула ланцужок і патушыла святло. Класціся спаць ужо было позна.

Яна прыняла ванну, апранулася ў рабочую сукенку і ўзялася праглядаць акт справы Шэрмана аб кантрабандзе тытуню.

Так яе і заспела Юзэфова, якая прыйшла са снеданнем.

— Панну Юльку ўжо разбудзілі? — спыталася Аліцыя.

— Яна ўжо мыецца, пані.

— Добра.

Паснедалі разам.

— Ты сёння дрэнна выглядаеш, Аля, — казала Юлька, — ты бледная, і ў цябе сумныя вочы.

— Нічога страшнага, дарагая. Ну, затое цяпер я маю час на цябе. Я адвязу цябе ў школу.

Юлька вельмі хацела спытаць, што з доктарам, але інтуіцыя ёй падказвала, што лепей гэтую тэму не кранаць.

Аліцыя адвезла яе на таксі ў гімназію і ў восем пятнаццаць ужо была ў судзе. У гэты дзень у яе было шмат работы і ў дадатак нарада ў пракурора Мартыновіча. Акрамя таго, яна не магла пазбавіцца ад думак пра Вінклера.

«Прыйдзецца, аднак, пацікавіцца яго здароўем».

Урэшце бліжэй да чацвёртай гадзіны яна пазваніла ў «Аргенціну». Нейкі мужчынскі голас праінфармаваў яе, што пана дырэктара ў такі час ніколі не бывае, затое, магчыма, ён у сябе, у «Брысталі».

Там ёй сказалі, што так, пан Вінклер у сваім пакоі, і злучылі іх.