Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Вы маеце шалёны поспех у жанчын, — лёгка выпаліла яна.

— Відаць, так, — сказаў Друцкі, падумаўшы хвіліну.

— Думаю, — працягвала яна, — што вы няшмат сустрэлі ў жыцці такіх, хто б вас не хацеў?

Друцкі падняў бровы:

— Не, я такіх зусім не сустракаў, — упэўнена сказаў ён.

— Ад сціпласці вы не памраце.

— Памыляецеся. Проста я сустракаюся толькі з такімі жанчынамі, якія хочуць, каб я іх заваяваў. А іншыя… мяне абмінаюць. Праходзяць міма. Я не існую для іх, а яны не існуюць для мяне. Калі нехта шукае ў лесе маліны, ён не заўважае кветак, і наадварот. Проста не заўважае. Калі ён вернецца з лесу, а мы ў яго спытаемся, ці шмат там было кветак, ён адкажа: вельмі шмат малін.

— Я не пра тое, — схіліла галаву Аліцыя, — я пыталася, ці, збіраючы маліны, вы не захацелі кветак, якіх вам не ўдалося здабыць?

— Я бачыў іх здалёк, але не затрымліваўся ля іх, бо яны гэтага не хацелі. Іх пах вабіць матылькоў або працавітых пчол. А я труцень.

Аліцыя на гэта нічога не адказала, але калі зайгралі вальс і яны сходзілі ў залу, яна запыталася:

— Чаму ж тады вы мяне не абмінулі?

— Таму што… таму што і вы міма мяне не прайшлі.

Ён моцна схапіў яе за талію і яны закруціліся сярод паўтара дзясятка іншых пар.

Ён адчуваў яе кожным нервам і кожнай мышцай. Пах яе валасоў і скуры напаўняў яго ноздры. Яго плячо пружыніла пад цяжарам такога прыгожага, гнуткага цела, у якім — ён ведаў — кроў павінна была таксама пульсаваць часцей.

— Мы не маглі не спаткацца, — працадзіў ён праз сціснутыя зубы, — гэта было б вар’яцтвам…

Аліцыя падняла на яго палаючыя вочы і павольна раскрыла вусны. Яна спакушала яго, правакавала, і абодва добра ўсведамлялі гэта.

Ён так прыціснуў яе да сябе, што выразна адчуў пругкія грудзі, паднятыя хуткім, паспешлівым удыхам. Яна не пратэставала, не адхілілася ад яго.

Друцкі пабляднеў, пульс стукаў яму ў скроні, ноздры раздзьмуліся. Калі б ён мог зараз думаць не пра яе, сам бы сабе здзівіўся, што танцуе і не губляе рытм.

— Праўда? — шаптаў ён. — Праўда? Нашы дарогі павінны былі перакрыжавацца…

Аркестр перастаў граць, і яны сталі пасярод сцэны. Друцкі пляскаў разам з іншымі, і яны зноў пачалі танцаваць.

— Так… — перарывістым голасам сказала Аліцыя. — Натуральна… Для таго перакрыжаваліся… каб… я магла вам падарыць адчуванні, якіх у вас яшчэ не было.

— Мая… мая… — утаропіўся ў яе вочы.

— Не, — патрэсла яна галавой, — не ваша.

— Павінна быць!

— Не! Я, уласна, і хачу быць той адзінай жанчынай, ля якой вы павінны прайсці супраць сваёй волі.

— Не дражніце мяне, — нахмурыў бровы Друцкі.

— Таму што?..

— Я не з тых, з кім гэта можна рабіць беспакарана.

— Вы народжаны перамагаць? — запыталася Аліцыя амаль іранічна. — Утаймавальнік?

— Так! Сто разоў так! І нікуды вы ад мяне не дзенецеся… Самі ведаеце… Павінна… павінна…

Ён бачыў яе цудоўныя вочы, і іх захапленне, і прагу.

— Павінна…

Яна засмяялася: