Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Nie wyczuwałem ani kształtu, ani formy, a nazywanie tego, co postrzegałem, myślami, nie było całkiem poprawne. To było raczej promieniowanie pewnego stosunku do rzeczywistości z jego umysłu do mojego i przetłumaczenie tego — niezbyt adekwatnie — na pojęcia, które byłem w stanie zrozumieć.

Poza tą wstępną percepcją, wszystkie inne wrażenia były dla mojego mózgu niemożliwe do przełożenia; pojęcia były zbyt obce, nazbyt złożone, zbyt szybko podane, bym mógł je w ogóle uchwycić, nie wspominając już o zrozumieniu. Jedynie potęga jego intelektu i to zadziwiające uczucie wiekowej młodości przenikały i ogarniały moją świadomość. Miałem uczucie spadania, spadania w jego umysł i czułem niebezpieczeństwo, iż zostanę pochłonięty i wchłonięty przez coś, co jest totalnie niepojęte. Mój umysł odciął się od tego, odmówił przyjęcia tego ogromnego przekazu, który był tak obcy człowiekowi, że nie można go było nawet w żaden sposób skorelować. W pewnym sensie miałem uczucie, jak gdyby ono było mnie świadome, a zarazem zupełnie obojętne wobec mego istnienia. A… może jednak nie. Poczułem lekkie potrącenie, niewielkie psychiczne przesunięcie z jego strony, przesunięcie, które odrzuciło mnie od jego niezgłębionej obecności, i poczułem, że się kurczę, kurczę aż do nicości, do świata mikro. Nie, nie byłem tam wyłącznie odrzucony… byłem tam zesłany władczym wyrokiem.

Powoli, bardzo powoli zaczynałem być na powrót świadomy swego ciała, tyle że niezupełnie w naturalny sposób. Było to tak, jak gdybym nagle zyskał nowy zmysł, zmysł, pozwalający mi widzieć, słyszeć i czuć każdą, nawet najmniejszą część mojego ciała.

Słyszałem kolonie „wardenków” śpiewające sobie i chociaż te dźwięki nie dały się zrozumieć, to jednak były miłe i potężne. Uświadomiłem sobie, że „wardenki” pozostają w ciągłej łączności, komórka z komórką, w całym ciele, chociaż nie są one — w normalnym znaczeniu tego słowa — żywe. Ich śpiew niósł jednak informację; informacja wpływała do mojego ciała i do „wardenków” z jakiegoś źródła, którego nie byłem w stanie zlokalizować.

Wiedziałem, że śnię ciągle, a mimo to czułem, że jestem świadom, a umysł mam tak jasny i wrażliwy jak nigdy przedtem. Wiedziałem w jakiś dziwny sposób, że mogę przerwać ten przepływ informacji lub też pozwolić jej płynąć, mimo iż nie byłem w stanie jej zrozumieć. I za pomocą tego nowego sposobu widzenia po raz pierwszy uświadomiłem sobie, jak daleko odszedłem od człowieczeństwa. Każda komórka mojego ciała tworzyła całość, każda dawała się programować, każda działała jako pełna jednostka, ale żadna nie była ograniczona tylko do tego statusu. Była tam informacja dotycząca praktycznie każdego polecenia, informacja dotycząca transformacji każdej pojedynczej komórki czy grupy komórek, czy wręcz całego organizmu i chociaż nie znałem ani źródła tej informacji, ani języka używanego przez „wardenki” w zarządzaniu komórkami i w zarządzaniu komórkową interakcją, potrafiłem do nich mówić, a one reagowały na mój przekaz.

Obudziłem się o świcie. Wokół nie zaszły żadne zmiany. Wszystko i wszyscy wyglądali tak samo, a jednak… Mimo iż rozbudzony i w pełni świadomy, ciągle byłem w stanie czuć w swoim wnętrzu organizmy Wardena. Coś dziwnego wydarzyło się podczas tej nocy spędzonej na górze — stałem się moim własnym snem. Nie snem tamtego boga, ale snem nowego, bezkształtnego stworzenia, którego kolektywna świadomość całkowicie zawładnęła moim ciałem i objęła kontrolę nad nim i nad każdą z jego komórek. W ten sposób zostało przecięte to, co łączyło mnie jeszcze z Konfederacją i… z ludzkością, taką ludzkością, jaką znałem i rozumiałem.

Tak naprawdę, stałem się równie obcy człowiekowi jak te monstra na lodzie.