Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Czy to, z czym połączyliśmy się ubiegłej nocy, nie było przypadkiem takim właśnie komputerem? Komputerem obcych, którego program byłby dla nas tak niezrozumiały i tak skomplikowany, że on sam robiłby na nas wrażenie jakiejś boskiej istoty? Nie była to najgorsza teoria i jeśli była w miarę poprawna, to ten komputer musiał się gdzieś tu znajdować. To z kolei oznaczało, że organizm Wardena nie był tworem naturalnym, ale czymś sztucznym, wprowadzonym do środowiska tych czterech światów. A kto, jeśli nie te dranie tam na lodzie, mógł tego dokonać?

Byli więc tutaj, pod wodą — być może z własnego wyboru — wtedy, kiedy pojawiła się pierwsza grupa badawcza. Nie odkryli tego miejsca; byli tutaj od zawsze. Czy to oznaczało, że mogli robić to samo, co my, tyle że znacznie lepiej? Być może dysponowali połączoną mocą wszystkich czterech światów: zmianą kształtów, wymianą ciał czy umysłów, umiejętnością tworzenia i niszczenia samą siłą woli…

Jeśli to jednak było prawdą, to po co im tamte roboty? Po co w ogóle wchodzili w układy z Czterema Lordami, nie wspominając już o ich niejawnej wojnie przeciw Konfederacji? I po co ta zabawa w kotka i myszkę na lodzie?

Czym sprawy stawały się jaśniejsze, tym bardziej wydawały się zagmatwane. Ten problem mnie fascynował i miałem nadzieję spędzić nad nim jeszcze sporo czasu, ale tylko w sensie intelektualnym. Moja przysięga była szczera i to miała być moja ostatnia misja… choć ze wspaniałą nagrodą.

— Rozmawialiśmy z Bogiem i uczynił nas swoimi aniołami! — wołała Quarl z dumą i radością, a inni wydawali się podzielać tę opinię. Tylko bardziej praktyczna Hono, od początku zresztą należąca do wątpiących i posiadająca szersze horyzonty od innych — wykazywała znacznie większą wstrzemięźliwość. Chociaż i ona nie mogła do końca opanować radości wynikającej z posiadania tej mocy, która się przecież okazała tak dobra, jak obiecywano, o ile nie znacznie lepsza.

— Przyszło mi do głowy, że Starsi również tu byli i że oni też otrzymali ten dar — powiedziała do mnie. — Obrzydliwe stare dziady.

Domyśliłem się, co chciała powiedzieć, czyniąc tę ostatnią uwagę, podobna bowiem myśl wpadła także i mnie do głowy. Chociaż umiejętność ta może słabnąć wraz z wiekiem czy z powodu braku regularnych ćwiczeń, to jednak trudno mi było w tym momencie zaakceptować wygląd Starszych jako coś innego niż tylko teatralną fasadę. Inni też wydawali się rozumieć implikacje tej sytuacji, a ja z przyjemnością naskoczyłem na nich.

— Pomyślcie tylko, co to oznacza — ostrzegałem. — Z mocy tej można korzystać wyłącznie w razie konieczności i tylko dla czyjegoś dobra, a nie po to, by straszyć czy zabawiać się kosztem innych. Została wam powierzona święta moc, której nie można przekazać innym. Wszyscy na nią zapracowaliśmy. A teraz musimy powrócić do domu i używać jej mądrze.

To ich nieco otrzeźwiło. Przynajmniej miałem taką nadzieję. Chciałem wyruszyć jak najszybciej, korzystając z reszty dnia. Nowa moc czy nie, nie zamierzałem przemierzać tamtego kawałka lodu po nocy, wiedząc, że nasi przerażający przyjaciele czekają tam na nas; nie chciałem też spędzać jeszcze jednej nocy na tej górze. Następnym razem „połączenie” może być przecież znacznie łatwiejsze i nie należało teraz narażać się na dodatkowe ryzyko, tym bardziej że niektórym spośród nas niewiele już brakowało do pełnego szaleństwa.

— Wobec tego idziemy. — Hono podniosła włócznię z ziemi. Zastanowiłem się przez chwilkę.

— Nie. Może jeszcze nie. Pozwólcie mi wpierw na przeprowadzenie małego eksperymentu. Zbierzcie się na odwagę i nie dziwcie się zbytnio, jeśli mi się nie powiedzie. — Spojrzałem na Ching, puściłem do niej oko, po czym skoncentrowałem się, wykorzystując całą swą długą praktykę w dziedzinie kontroli nad własnym umysłem i auto — hipnozy.

Natychmiast zacząłem się zmieniać. Wiedziałem, że tak się dzieje, widziałem to, czułem to; i już w momencie, kiedy ten proces się rozpoczął, byłem przekonany, że moje przesłanie jest odpowiednie i wystarczające.

Pozostała siódemka, włącznie z Ching, obserwowała w zdumieniu transformację, świadczącą o tym, iż przeczucia mnie nie myliły. Gdzieś w tym wardenowskim komputerze zapisane były również plany wielkiego latającego stworzenia.

— Co to takiego? — zawołało kilka zaniepokojonych osób.

— A skąd niby mam wiedzieć? — zaskrzeczałem w odpowiedzi. — W każdym razie ma to szpony, by móc porwać i rozszarpać ofiarę, i to potrafi latać. Spróbujcie wykorzystać swoje możliwości, stańcie się takimi stworzeniami, jak ja to uczyniłem, i miejcie choć trochę wiary. A potem polecimy nad tą lodowatą pustynią do domu.

Sama ta myśl, jednodniowego, szybkiego lotu zamiast trzydniowego marszu, wystarczyła. Mogłem teraz w innych zobaczyć tę istotę, którą ja sam się stałem. Ogromne, bo ludzkich rozmiarów, czarne ptaki z dziwnie człowieczymi oczyma, z potężnymi łapami zakończonymi zakrzywionymi szponami, zdolnymi porwać i rozerwać ofiarę na strzępy.