Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Nadbiegli pozostali, ale nie mogli nic zdziałać. Ja jednak wyciągnąłem swój prymitywny miecz i przykucnąwszy rozglądałem się wokół.

— Są pod lodem! — krzyknąłem. — Ruszajcie się! Nie zatrzymujcie się, bo skruszą lód i nas dopadną! Te dranie są bardzo szybkie!

I rzeczywiście były. Ledwie zdążyłem wyprostować się i ruszyć dalej, kiedy lód wokół nas dosłownie eksplodował, podczas gdy wichura i śnieżyca przybrały znacznie na sile. Nasza ósemka ustawiła się w szyku obronnym i kontynuowała marsz.

— Atakują w sposób przypadkowy! — krzyknęła Hono. — Tari ma rację… ruszać się żwawo!

Podążaliśmy spiesznie naprzód, podczas gdy nieprzyjaciel prowadził z nami wojnę psychologiczną. Wykorzystując wirujący śnieg jako osłonę, „demony” wyskakiwały w górę i kruszyły lód w miejscach zupełnie przypadkowych wszędzie wokół nas — przed nami, za nami, z obydwu stron — ukazując od czasu do czasu swe ciemne kształty na tle wszechobecnej bieli.

Unikają jak mogą ewentualnego zranienia…

Tak naprawdę to bawiły się jedynie z nami i sądzę, że wszyscy byli tego świadomi. Prawdopodobnie to tylko patrol, włóczący się po okolicy oddziałek wartowniczy; były znudzone, a my dostarczyliśmy im rozrywki.

Kilkakrotnie ciemne kształty zatrzymywały się na powierzchni na tyle długo, że nasi trzej pozostali przy życiu łucznicy mogli wypuścić swe strzały; trafienie jednak w cokolwiek w takich warunkach było praktycznie niemożliwe.

Niezależnie od tego, czy była to gra, czy też coś więcej, podłe warunki pogodowe nie ułatwiały także zadania patrolowi „demonów”. Nie sądziłem, by widzieli w nich lepiej od nas, i nawet jeśli mieli tam na dole jakieś urządzenia wykrywające czy naprowadzające, to albo one nie działały, albo też pogoda skutecznie zakłócała ich działanie. Najwyraźniej nie wolno im było korzystać z nowoczesnej broni; wieści o jej ewentualnym użyciu dotarłyby bowiem do innych członków Wolnych Plemion, obalając tym samym ową „demoniczną” legendę.

Mimo wszystko bardzo chciałem zobaczyć jednego z nich. Nie dziwota, że żadne nasze obserwacje i monitorowanie niczego nie wykryły; nie dziwiło mnie także i to, że potrzebna im była strefa życia zbliżona wymaganiami do ludzkiej, a mimo to nie byli w stanie poruszać się w niej bez obszernych kombinezonów. Oddychające powietrzem i żyjące w wodzie ssaki! Jakże bym chciał zobaczyć któregoś z nich!

Życzenie moje zostało spełnione, kiedy nagle tuż przede mną pokrywa lodowa pękła i wystrzeliła do góry, a pewne siebie stworzenie z rykiem wywaliło połowę swego cielska na powierzchnię. Było tak blisko, że ciąłem moim mieczem, trafiając w koniec wijącej się macki. Powietrze wypełniło potworne wycie, które odbiło się echem po lodzie, a stwór zniknął w wodzie z błyskawiczną wręcz szybkością. Ja zaś niemal żałowałem, że to moje życzenie zostało spełnione.

Gruszkowata głowa okolona była bardzo długimi mackami, co najmniej trzymetrowymi, pokrytymi tysiącami drobnych przyssawek. Poniżej macek znajdowały się dwa ogromne sercowate organy z jakiejś wilgotnej, połyskującej tkanki, które według mnie musiały być oczami. W miejscu połączenia głowy z tułowiem zauważyłem co najmniej dwie pary łodygowatych ramion czy odnóży zakończonych nożycowa — tymi szponami. Skóra robiła wrażenie żyjącej istoty; kropkowana, obrzydliwie żółta i purpurowa wydawała się w ciągłym ruchu, chociaż wrażenie to mogła wywołać spływająca z niej woda. Stworzenie bez wątpienia zasługiwało na nazwę demona; było najbardziej groteskowym monstrum, jakie w życiu widziałem. Ewolucja, która doprowadziła do powstania takich istot, musiała mieć zaiste brutalną naturę i jeśli one nie były maszynami do zabijania, to oznaczało, że nic w naturze nimi nie było.

Chociaż dostrzegłem tylko górną partię ciała tego stworzenia, to nie miałem najmniejszych wątpliwości, że Starsi mieli rację — przynajmniej sam korpus pokryty był jakąś metaliczną powłoką, przypominającą chitynowy pancerz insekta. Jednak nigdy przedtem nie widziałem szkieletu zewnętrznego wyposażonego w metalowy pierścień, od którego odchodziłyby jakieś próżniowe przyłącza.

Nie zatrzymałem się dłużej, by pogadać z tym stworzeniem czy żeby przekazać moje wrażenia innym, jednak w tej chwili byłem już pewien, że znajduję się po właściwej strome. Nie widziałem paszczy czy nosa, ale ryk, jaki usłyszałem, dowodził, że w tamtych partiach to stworzenie musi być również nieźle wyposażone.