Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

A przecież, mimo wszystko, była tu teraz ze mną.

Starsi wspominali przepaść dzielącą Wolne Plemiona i mnie; przepaść, której zapewne nigdy nie da się zasypać. Tu natomiast wydawało mi się, że istnieje jeszcze inna przepaść i to pomimo naszej bliskości i zażyłości. Ching nie była w stanie pojąć, dlaczego ja musiałem iść; ja nie mogłem zrozumieć, dlaczego ona szła za mną, jednak ja tak samo nie mogłem stanąć na jej drodze, jak i nie mogłem pozwolić innym, by stanęli na mojej. W tym sensie wraz z mijającymi dniami, kiedy powietrze stawało się coraz mroźniejsze w drodze przez tundrę na północ, nastąpił między nami pewien rodzaj praktycznej odwilży. Nie oznaczała ona, iż się rozumiemy; powodowała natomiast wzajemny szacunek, a ten musiał nam w tej konkretnej sytuacji wystarczyć.

Przywiązaliśmy się do tej naszej małej grupki myśliwych, w której, oprócz przywódcy całej wyprawy, byli Quarl, Sitzter i Tyne. Nie ma potrzeby podkreślać, że ani Ching, ani ja nie byliśmy dobrymi czy skutecznymi myśliwymi, a ja osobiście wręcz wątpię, czy Ching byłaby zdolna zabić w celu zdobycia pożywienia, chociaż na tyle przyzwyczaiła się już do panujących zwyczajów, że była w stanie zjeść każde zwierzę, o ile tylko nie można było rozpoznać, czym ono było przedtem, wobec czego pod względem wyżywienia byliśmy całkowicie uzależnieni od naszej małej polującej grupki. Czwórka myśliwych była sympatyczna, łatwa we współżyciu, otwarta i pełna życia, ale jak ostrzegali Starsi, należeli oni do innego świata, do innej przestrzeni i do innego czasu niż ja sam. Meduza nie tylko umożliwiła życie w epoce kamienia łupanego, ona je na tym etapie zatrzymała… I proszę, jak szybko ludzie powrócili do tego prymitywnego stanu.

Ching była równie świadoma owej przepaści jak i ja sam. Zasypywano nas pytaniami dotyczącymi naszego życia i światów, z których pochodziliśmy, jednak akceptowano jedynie niewielkie partie naszych odpowiedzi. Pociągi były tym, co od czasu do czasu widywali, a ponieważ rozumieli magnetyzm naturalny w jego najbardziej podstawowej formie, byli w stanie uczynić taki wysiłek umysłowy, by przyjąć wyjaśnienie, iż to wielkie magnesy powodują ruch pociągu z punktu do punktu. Naturalnie pociągi nie działały na tej zasadzie ani nie wykorzystywały zjawiska magnetyzmu w taki właśnie sposób, jednak nie miało to istotnego znaczenia. Nie byli w stanie pojąć niczego, co dotyczyło monitorowania, psychomaszyn, komputerów, łączności na odległość, i opowieści dotyczące tych spraw przyjmowali z przymrużeniem oka. Natomiast dlaczego i w jaki sposób olbrzymie masy ludzi miałyby z własnej woli zamykać się w miastach i nigdy nie polować ani też nie odkrywać nowych terenów — to było dla nich wręcz nie do wyobrażenia.

Zaczynałem teraz rozumieć problem, przed jakim postawili mnie Starsi. Choć inteligentni i przedsiębiorczy, ci ludzie pod wieloma względami przypominali małe dzieci z pogranicza. Można by co prawda wprowadzić ich do miast, ale nie byliby oni w stanie poradzić sobie z najprostszymi, codziennymi czynnościami związanymi z życiem w nowoczesnym, technologicznym otoczeniu. Nim zdążyliby się nauczyć tego, co niezbędne — zakładając, że wcześniej nie wpadliby na przykład pod autobus — zostaliby wykryci przez władze.

Pod koniec podróży gotów już byłem zrezygnować z mojego marzenia o armii kształtozmiennych ludzi przedostających się do miast i niszczących je od wewnątrz. To nie mogło się udać. Nie mogłem obalić systemu tym sposobem. Być może w ogóle było to dla mnie zadanie niewykonalne i jako takie powinno być ono pozostawione innym. Bo tacy na pewno istnieli. Krega nigdy nie powiedział, że jestem jedynym agentem, i byłoby niemądrze z ich strony, gdyby wszystko uzależnili od jednej tylko osoby. Ktoś przecież szkolił i wyposażał opozycję; chociaż więc jej członkowie nie byli obecnie skuteczni, to przywództwo niewątpliwie musiało być bardzo kompetentne. Będą próbować i próbować, aż odkryją właściwą kombinację czynników. Miałem przynajmniej taką nadzieję. Ta planeta była zbyt dobrze zorganizowana i system był zbyt szczelny, by mógł to wszystko obalić jeden samotny człowiek.

Nie zmniejszało to jednak wagi innych celów. Miejsce, do którego zdążaliśmy, wiązało się z tym wszystkim, co wydarzyło się wcześniej; wiązało się z przyczynami, dla których się tu w ogóle znalazłem, i bez wątpienia wiązało się z ostatecznym losem mojej osoby, losem mojej rodziny… I losem samej Meduzy. Wiedzę na ten temat należało zdobyć i to nie licząc się z żadnymi kosztami.

Kiedy ujrzeliśmy góry, musieliśmy porzucić nasze sanie i zamienić się w tragarzy. Widok gór okazał się wielce mylący. Pozostały nam bowiem jeszcze trzy dni trudnego, niebezpiecznego marszu, z czego ostatni dzień po… niepewnym lodzie. Ostatnie polowanie nie było zbyt udane, a musieliśmy przecież zostawić co nieco na ofiarę dla Matki Meduzy. Od tej chwili znalezienie pożywienia mogło więc być jedynie kwestią szczęśliwego trafu.

Naga, lodowa pustynia leżąca przed nami była dość przerażająca. W górze, na dalekiej północy, zlodowacenie było wszechobecne — całość to jedna wielka pokrywa lodowa — z poszarpanymi blokami lodu, zwalonymi jeden na drugi, które praktycznie uniemożliwiały jakiekolwiek podróżowanie, z wyjątkiem pieszej wędrówki, a i to musiało być niesłychanie trudne. Powietrze było rześkie i czyste, ale wiał ciągły wiatr i bardzo często występowały burze, pędzące przed sobą ostre kryształki lodu.