Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Skoro żyło jedno, to mogli żyć wszyscy. Taką miałem nadzieję. Olbrzymia umiejętność samonaprawy, jaką posiadaliśmy, oznaczała bowiem, iż samo przetrwanie było niemal równoznaczne z dojściem do normalnej kondycji fizycznej.

Obcy byli w swoim działaniu bardzo profesjonalni i bardzo metodyczni, jednak w mojej opinii zbyt lekko traktowali ludzi, którzy potrafili przemienić się w inne istoty, być może w nich samych. W każdym razie ja bym tak postąpił — przemienił się, gdybym był tam na dole. Natomiast większość spośród znajdujących się tam jeńców — a wszyscy wrócili już do swej ludzkiej postaci — ograniczyła się jedynie do przybrania pozycji siedzącej. Ponieważ nie przypominali oni jednak moich pięćdziesięciu pięciu owiec z tamtych kanałów, musiało to oznaczać, że skoro nie dokonali takiej transformacji i nie podjęli walki, to widocznie było to, z jakichś powodów, zupełnie niemożliwe. Jeśli organizm Wardena był, jak podejrzewałem, jedynie pewnego rodzaju przedłużeniem komputera obcych, to najwyraźniej wyłączono lub odcięto połączenie pomiędzy jeńcami i tym komputerem. Pozostawało pytanie: na co czekają obcy? Gdyby zamierzali po prostu zabić swoich jeńców, mogli to uczynić już dawno i udać się tam, gdzie jest im najwygodniej. Jeśli jednak zamierzali zabrać ich na jakieś przesłuchanie, to powinienem zauważyć przygotowania do transportu, którym przewieźliby ich do bezpieczniejszej i pewniejszej kwatery. Wyglądało na to, iż na coś czekają. Choć strażnikami okazali się również profesjonalnymi, to jednak ich pozycje i broń rozmieszczone były w taki sposób, że mogłem dostrzec Ching w grupce więźniów na lodzie. Wiedziałem wszakże, że nie wyrwę jej teraz stamtąd.

A jednak czekałem, czekałem poza zasięgiem ich wzroku, z niechęcią myśląc o opuszczeniu Ching tak długo, jak długo istniała maleńka choćby szansa udzielenia jej pomocy. Jeśli ona miała być ceną, którą by przyszło zapłacić za to całe odkrycie, to cena ta była zbyt wysoka.

Wreszcie okazało się, na co czekali. I było to zupełnie nie to, czego oczekiwałem. Z południa nadleciał wielki helikopter transportowy, przystosowany specjalnie do mroźnego klimatu. Na jego kadłubie migały czerwone i zielone lampki, a dwa wielkie reflektory omiatały lód słupami światła. Obserwowałem ten pojazd z rosnącym niepokojem. A potem ujrzałem na jego boku znaki SM. Zbliżył się do grupy i wisiał kilka centymetrów nad powierzchnią lodu, który był zbyt cienki, by utrzymać jego ciężar. Powoli, gęsiego, funkcjonariusze SM wychodzili na lód, trzymając w dłoniach pistolety laserowe. Nie kiwnęli nawet głową w kierunku strażników, tylko podeszli wprost do więźniów i zaczęli ładować ich brutalnie, jednego po drugim, do wnętrza helikoptera.

Pomimo że helikopter był wystarczająco obszerny, by pomieścić wszystkich pasażerów, to jednak niewątpliwie jego powrót musiał być teraz wolniejszy niż droga w tę stronę. Miałem nadzieję, iż będę w stanie podążać za nim, a przynajmniej zorientować się, co jest celem podróży, nim zabraknie mi energii. Pojazd uniósł się powoli, zawisł na wysokości jakichś czterdziestu metrów i trzymając się poniżej warstwy chmur, ruszył przed siebie. Podążyłem ostrożnie za nim. Wkrótce jednak stało się dla mnie jasne, iż nie dam rady. W pewnym momencie, tuż przed wejściem silnika na pełne obroty, udało mi się zbliżyć do pojazdu powietrznego na tyle, by odczytać z herbu SM nazwę miasta, w którym mieściła się jego baza.

Centrum.

Nigdy nie byłem w Centrum ani też nie spotkałem nikogo, kto by tam był, ale słyszałem o nim przeróżne historie. Mapa w mojej głowie poinformowała mnie, że leży ono daleko na południu, niemal na samym równiku, na zachodnim wybrzeżu, w odległości ponad dziesięciu tysięcy kilometrów. Niemożliwe, żeby helikopter przyleciał stamtąd — zabrałoby mu to wiele dni, uwzględniwszy jego średnią prędkość — ale Gray Basin znajdowało się całkiem blisko, jakieś trzysta pięćdziesiąt czy czterysta kilometrów na południe, dwie godziny lotu obciążonym helikopterem.

Wykonałem więc zwrot i skierowałem się ku Gray Basin, wpierw wprost na południe, tak żeby wykorzystać ewentualnie występujące po drodze punkty orientacyjne. Dotarcie do miasta, nawet z pomocą sprzyjających prądów powietrznych i dobrej pogody — a żadnego nie mogłem być pewny — i tak musi mi zabrać więcej niż dwie godziny. A przecież nie miałem najmniejszego pojęcia, na jak długo jeszcze starczy mi sił.