Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Nie mam od nich nowych wiadomości, ale dziękuję za troskę — powiedział Laurence.

Kolejny kwadrans minął im na zdawkowej rozmowie o pogodzie i perspektywie dalszej podróży, a on zastanawiał się, czemu zawdzięcza tak życzliwe przyjęcie.

Niebawem z kuchni wyniesiono kilka jagniąt, ułożonych na cieście i polanych gęstym czerwonopomarańczowym sosem, a potem przetransportowano je na ogromnych drewnianych tacach na polanę. Temeraire natychmiast się rozpromienił, co oznaczało, że intensywny zapach przypraw przebił się nawet przez jego przytępione zmysły, i pożarł wszystko.

— Byłem jednak głodny — oznajmił, oblizując się i podsuwając łeb do mycia.

Laurence miał nadzieję, że uciekając się do czegoś takiego, nie skrzywdził Temeraire’a: kiedy wycierał smoka, kilka kropel sosu spadło na jego dłoń i dosłownie przypiekło mu skórę. Lecz Temeraire wyglądał na zadowolonego i nawet nie chciał się napić więcej wody niż zwykle, Keynes zaś stwierdził, że przede wszystkim musi on wciąż jeść.

Laurence nie musiał właściwie prosić o dalszą pomoc chińskich kucharzy, bo Yongxing nie dość, że się zgodził, to jeszcze nadzorował ich pracę i zmuszał ich do przygotowywania bardziej wyszukanych potraw. Skonsultował się również ze swoim lekarzem, a ten polecił różne zioła do dań. Biedni służący zostali rozesłani po okolicznych targach — srebro było ich jedynym sposobem komunikowania się z miejscowymi kupcami — aby nabyć wszelkie możliwe składniki, jakie mogli znaleźć, im bardziej egzotyczne i drogie, tym lepiej.

Keynes był sceptyczny, ale spokojny, a Laurence, bardziej świadomy, że ma dług wdzięczności, niż naprawdę wdzięczny, i ubolewający nad swoją nieszczerością, nie próbował się wtrącać do menu, mimo iż służący powracali z targów z coraz to dziwniejszymi składnikami. Temeraire jadł pingwiny, faszerowane zbożem, jagodami i jajami, wędzone mięso słonia, sprowadzane przez myśliwych, którzy ryzykowali niebezpieczne podróże w głąb lądu, kudłate owce o mięsistych ogonach, porośnięte włosem zamiast wełny, a wszystko z dodatkiem coraz dziwniejszych warzyw i przypraw. Chińczycy nalegali na spożywanie tych ostatnich i przysięgali, że są zdrowe dla smoków, chociaż w Anglii tradycyjnie karmiono je samym mięsem. Temeraire pochłaniał kolejne wyszukane dania bez żadnych niepokojących skutków ubocznych poza skłonnością do paskudnego bekania po posiłkach.

Miejscowe dzieci zaczęły regularnie odwiedzać polanę, zachęcone widokiem Dyera i Roland kręcących się często wokół Temeraire’a. Poszukiwanie nowych składników stało się dla nich czymś w rodzaju zawodów, tak więc okrzykami radości witały każdą nową potrawę, a czasami syczały, jeśli uznały danie za zbyt pospolite. Pochodziły z różnych plemion zamieszkujących okolicę. Większość wypasała bydło, lecz niektóre zajmowały się zbieractwem w górach i lasach, i zwłaszcza one miały największą zabawę, codziennie przynosząc dary natury, które ich starsi krewni uznali za zbyt dziwaczne do spożycia.

Największą atrakcją okazał się zniekształcony i przerośnięty grzyb, przyniesiony triumfalnie na polanę przez piątkę dzieci, o korzeniach wciąż oblepionych czarną, mokrą ziemią: Zamiast jednego kapelusza miał trzy, nakrapiane brązowymi cętkami i umieszczone jeden nad drugim wzdłuż trzonu, największy z nich miał średnicę prawie dwóch stóp. Grzyb śmierdział tak mocno, że dzieci odwracały od niego głowy, przekazując go sobie kolejno z piskliwym śmiechem.

Chińscy kucharze z entuzjazmem zabrali grzyb do zamkowej kuchni, nagrodziwszy dzieci mnóstwem kolorowych wstążek i muszelek. Niedługo potem na polanie pojawił się bardzo niezadowolony generał Baird. Laurence udał się z nim do zamku i zrozumiał jego obiekcje, zanim jeszcze weszli do środka. Nie widać było nigdzie dymu, lecz w powietrzu unosił się kuchenny zapach, jakby mieszanka woni duszonej kapusty i wilgotnej zielonej pleśni, która pojawiała się na pokładnikach okrętu w wilgotnym klimacie; kwaśny, lepki zapach pozostający na języku. Na ulicy po drugiej stronie muru za kuchniami, normalnie pełnej miejscowych kupców, teraz nikogo nie było, podobnie jak w zamkowych korytarzach, bo kuchenne wyziewy wypędziły niemal wszystkich. Członkowie chińskiej delegacji byli ulokowani w innym budynku, z dala od kuchni, więc nie ucierpieli, za to żołnierze stacjonowali w pobliżu i od tego smrodu stracili zupełnie apetyt.

Zapracowani kucharze, których zmysł powonienia, jak przy puszczał Laurence, musiał zostać przytępiony przygotowywaniem coraz bardziej pikantnych dań, protestowali przez tłumacza, że sos nie jest jeszcze gotowy, lecz po długich perswazjach Laurence’a i Bairda poddali stanowisko przy dużym kociołku. Baird bezwstydnie rozkazał dwóm pechowym szeregowym zanieść go na polanę, co też uczynili, taszcząc kocioł między sobą na solidnej gałęzi. Laurence podążał za nimi, starając się płytko oddychać.

Temeraire jednak z entuzjazmem powitał potrawę, a to, że poczuł ten zapach, bardziej go ucieszyło, niż zniechęciło.

— Całkiem apetyczne — powiedział i skinął łbem zniecierpliwiony, nie mogąc się doczekać, kiedy poleją sosem mięso.