Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Rozdział 9

— Nie chcę was pouczać, panowie — powiedział generał Baird, choć bynajmniej nie zademonstrował wyraźnej niechęci do pouczania. — Ale o tej porze roku wiatry wiejące w kierunku Indii są cholernie nieprzewidywalne, zimowe monsuny jeszcze nie ustały. Mogą was przynieść z powrotem tutaj. Lepiej zaczekajcie na lorda Caledona, szczególnie po tych wieściach o Pitcie.

Był dość młodym mężczyzną, o pociągłej, poważnej twarzy i zaciętych ustach; wysoko postawiony kołnierz jego munduru uwydatniał mu podbródek i usztywniał szyję. Nowy brytyjski gubernator jeszcze nie przybył, więc Baird tymczasowo zarządzał Kapsztadem i rozlokował się w dużym ufortyfikowanym zamku w środku miasta, u stóp wielkiej góry Table o płaskim wierzchołku. Słońce zalewało dziedziniec, odbijając się od bagnetów żołnierzy odbywających musztrę, a mury zatrzymywały w dużej mierze bryzę, która chłodziła ich przyjemnie podczas marszu z plaży.

— Nie możemy siedzieć w porcie aż do czerwca — powiedział Hammond. — Lepiej byłoby wypłynąć i zmitrężyć trochę czasu na morzu, przynajmniej spróbować się pospieszyć, niż zwlekać przy księciu Yongxingu. Już mnie wypytywał, jak długo jeszcze potrwa podróż i gdzie jeszcze zamierzamy się zatrzymać.

— Jeśli o mnie chodzi, to chętnie wyruszę, gdy tylko uzupełnimy zapasy — powiedział Riley, odstawiając filiżankę herbaty i dając znak służącemu, by ponownie ją napełnił. — To nie jest szybki okręt, ale postawię tysiąc funtów na to, że zniesie każdą pogodę, jaką możemy napotkać.

— To oczywiste — powiedział później Laurence’owi, z lekkim niepokojem, kiedy wracali na Allegiance — że nie chciałbym go narażać na tajfun. Nic takiego nie miałem na myśli. Chodziło mi tylko o normalną złą pogodę, może niewielki deszcz.

Przygotowania do pozostałej, długiej części podróży przebiegały sprawnie: nie tylko kupowali żywy inwentarz, lecz także gromadzili i peklowali solone mięso, jako że port oficjalnie nie zapewniał im zapasów. Na szczęście mogli kupić wszystko, czego potrzebowali; osadnicy nie buntowali się aż tak bardzo przeciwko łagodnej okupacji i chętnie sprzedawali bydło. Laurence był bardziej przejęty kwestią zapotrzebowania, bo od czasu przeziębienia Temeraire wyraźnie stracił apetyt, często grymasił i narzekał, że jedzenie nie ma smaku.

W okolicy nie było prawdziwej kryjówki, lecz Baird, po spotkaniu z Vollym, spodziewał się ich przybycia i wydzielił im spory kawał trawiastej ziemi w pobliżu lądowiska, więc smok mógł wygodnie odpoczywać. Kiedy Temeraire przybył na to miejsce, Keynes mógł przeprowadzić dokładne badanie: nakazał smokowi położyć płasko łeb i otworzyć szeroko pysk, po czym wsunął się tam z latarnią w ręku, klucząc ostrożnie między zębami wielkości dłoni, aby spojrzeć w głąb gardła Temeraire’a.

Przyglądając się temu z niepokojem w towarzystwie Grandy’ego, Laurence zauważył, że długi i rozwidlony język Temeraire’a, normalnie bladoróżowy, teraz jest pokryty warstwą bieli, upstrzoną jaskrawoczerwonymi kropkami.

— Dlatego pewnie stracił smak, bo w przewodach nie widzę niczego niezwykłego — oświadczył Keynes, wzruszając ramiona mi, gdy już wynurzył się z pyska Temeraire’a, witany radosnymi okrzykami: wokół ogrodzenia polany zebrało się mnóstwo dzieci, osadników i tubylców, które przyglądały się wszystkiemu zafascynowane, jakby siedziały w cyrku. — Smoki używają też języka do rozpoznawania zapachów, co pewnie jeszcze pogarsza sytuację.