Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Znajdowaliśmy się nad rzeką. Tylko we dwoje. Carlowie oddalili się miarowym krokiem, choć zgodnie z rozkazem Barnesa nie spuszczali nas z oka. Światło księżyca odbijało się od powierzchni rzeki, oświetlając twarz Sary mlecznym blaskiem.

Sara wyglądała okropnie i wspaniale zarazem. Straciła trochę na wadze i za dużo płakała. Dwanaście godzin wcześniej dowiedziała się, że jej ojciec nie żyje, a ja w całym życiu nie pragnąłem niczego bardziej niż objąć ją wtedy ramieniem. Wiedziałem jednak, że nie powinienem. Nie mam pojęcia dlaczego.

Siedzieliśmy przez chwilę w milczeniu, wpatrując się w rzekę. Na motorówkach zgaszono światła, kaczki już dawno poszły spać. Nie licząc części oblanej księżycową poświatą, rzeka była czarna i cicha.

— A więc… — powiedziała.

— No — odparłem.

Nastąpiło kolejne długie milczenie. Zastanawialiśmy się nad tym, co trzeba powiedzieć. To tak jak z wielką betonową piłką, którą trzeba podnieść. Obchodzi się ją dookoła, wypatrując miejsca, za które można by ją uchwycić, ale przecież ono nie istnieje.

Sara zaczęła pierwsza.

— Powiedz szczerze. Nie wierzyłeś nam, prawda?

Niemal się zaśmiała, więc mało brakowało, żebym — odpowiedział, że ona z kolei nie wierzyła, że nie próbowałem zabić jej ojca. W porę się powstrzymałem.

— Nie, nie wierzyłem.

— Uważałeś nas za godnych pożałowania. Para szalonych Amerykanów widząca duchy w nocy.

— Coś w tym guście.

Znowu zaczęła płakać, a ja siedziałem i czekałem, al — minie nawałnica. Kiedy się uspokoiła, zapaliłem dwa papierosy i podałem jej jednego. Zaciągnęła się mocno i co kilka sekund strzepywała nieistniejący popiół do rzeki. Obserwowałem ją, udając, że tego nie robię.

— Saro — powiedziałem. — Przepraszam. Za wszystko, Za to, co się stało. Naprawdę ci współczuję. Chciałbym… , — za nic w świecie nie potrafiłem wymyślić odpowiednich słów. Czułem tylko, że powinienem coś powiedzieć. — Chciałbym jakoś to wszystko naprawić. To znaczy wiem, że twój ojciec…

Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. Chciała mi w ten sposób powiedzieć, żebym się nie martwił.

— Mimo to zawsze, niezależnie od okoliczności — brnąłem niezdarnie — mamy wybór między właściwym i niewłaściwym postępowaniem. A ja chcę postąpić właściwie. Rozumiesz?

Skinęła głową. Co było cholernie miłe z jej strony, bo nie miałem zielonego pojęcia, o co mi chodziło. Miałem zbyt wiele rzeczy do powiedzenia i za mały mózg, aby je sobie uporządkować. Urząd pocztowy na trzy dni przed Bożym Narodzeniem — tak właśnie wyglądał mój umysł.

Westchnęła.

— Był dobrym człowiekiem, Thomas.

No i co się mówi w takiej sytuacji?

— Jestem tego pewien — odparłem. — Lubiłem go.

Mówiłem prawdę.

— Rok temu jeszcze tego nie wiedziałam. Nie myśli się w ten sposób o swoich rodzicach, prawda? Że są dobrzy albo źli. Po prostu są — zamilkła. — Dopóki ich nie zabraknie.

Przez chwilę wpatrywaliśmy się w rzekę.

— Twoi rodzice żyją?

— Nie — powiedziałem. — Ojciec umarł, kiedy miałem trzynaście lat. Zawał serca. Matka cztery lata temu.

— Przykro mi.

Nie mogłem w to uwierzyć. Nawet w takiej sytuacji potrafiła się zdobyć na uprzejmość.

— Nic się nie stało. Miała sześćdziesiąt osiem lat.

Sara nachyliła się do mnie i zdałem sobie sprawę, że — mówię bardzo cicho. Nie byłem pewien dlaczego. Być może z szacunku dla jej żalu, a może nie chciałem zmącić lej odrobiny spokoju, jaki odnalazła.

— Jakie jest twoje ulubione wspomnienie związane I matką?

Z tonu, jakim zadała to pytanie, wywnioskowałem, że naprawdę chce poznać odpowiedź i z przyjemnością wysłucha jakiejś historii z mojego dzieciństwa.

— Ulubione wspomnienie? — zastanawiałem się przez chwilę. — Wszystkie dni między siódmą a ósmą wieczorem.

— Dlaczego?