Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Barnes zjawił się zaraz po północy i wyglądał zupełnie inaczej niż podczas naszego pierwszego spotkania. Zniknęły eleganckie ubrania i bardziej przypominał człowieka, który za chwilę ma wyjechać do nikaraguańskiej dżungli. Spodnie khaki, ciemnozielona koszula z diagonalu, buty Red Wing. Miejsce roleksa zajął wojskowy zegarek z płóciennym paskiem. Miałem wrażenie, że z radością stanąłby przed lustrem i pokrył kamuflażem twarz, która wyglądała na jeszcze bardziej pobrużdżoną niż wcześniej.

Odesłał Carlów i razem usiedliśmy w salonie. Wyjął z teczki pół butelki jacka danielsa, paczkę marlboro i pomalowaną w barwy ochronne zapalniczkę Zippo.

— Jak się miewa Sara? — zapytałem.

Pytanie było dość głupie, ale musiałem je zadać. Poza wszystkim to właśnie z jej powodu robiłem to wszystko, więc gdyby okazało się, że tego poranka wpadła pod autobus albo umarła na malarię, na pewno wypisałbym się z interesu. Nie żeby Barnes miał mi o tym powiedzieć, ale miałem nadzieję wyczytać coś z jego twarzy.

— Dobrze — odparł. — Czuje się dobrze.

Rozlał bourbona do szklaneczek i popchnął jedną w moją stronę.

— Chcę z nią porozmawiać — powiedziałem. Patrzył na mnie z kamienną twarzą. — Muszę wiedzieć, że nic jej się nie stało. Że żyje i ma się dobrze.

— Mówię przecież, że wszystko u niej w porządku — wychylił odrobinę bourbona.

— Wiem, usłyszałem. Problem w tym, że jesteś psychopatą, którego słowo liczy się dla mnie mniej niż kropla rzygowin.

— Też za tobą nie przepadam, Thomas.

Siedzieliśmy naprzeciw siebie, popijając whisky i paląc — papierosy, ale atmosfera dalece odbiegała od idealnej relacji zwierzchnik-agent i pogarszała się z każdą sekundą.

— Wiesz, co jest twoim problemem? — zapytał po chwili Barnes.

— Tak, doskonale wiem, co jest moim problemem. Mój problem kupuje ubrania z katalogu L. L. Bean i siedzi naprzeciwko mnie.

Udał, że nie słyszy. A może nie udawał.

— Twój problem, Thomas, polega na tym, że jesteś Brytyjczykiem. — Zaczął w dziwny sposób ruszać głową. Co chwilę w karku trzaskała mu jakaś kostka, co wydawało się sprawiać mu przyjemność. — Wszystko, co jest nie w porządku z tobą, jest też nie w porządku z tą zapadłą, zasraną wyspą.

— Chwileczkę! — zawołałem. — Jedną króciutką chwileczkę. Chyba się przesłyszałem. Czyżby pieprzony Amerykanin mówił mi, co jest nie w porządku z moim krajem?

— Brakuje ci jaj, Thomas. Nie masz ich. Ten kraj ich nie ma. Może kiedyś je mieliście, ale to już przeszłość. Zresztą średnio mnie to obchodzi.

— Uważaj, Rusty, uważaj… — powiedziałem. — Powinienem cię ostrzec, że u nas słowo „jaja” uważa się za synonim odwagi. Nie rozumiemy amerykańskiego znaczenia. Dla was „jaja” oznacza niewyparzoną gębę i erekcję za każdym razem, kiedy mówicie „Delta”, „atak” i „skopać tyłek”. Mamy tu do czynienia z istotną różnicą kulturową. A dla nas różnica kulturowa — dodałem, bo muszę przyznać, że trochę we mnie zawrzało — nie oznacza w tym wypadku odmiennych wartości. Rozumiemy przez nią: pierdolić was w dupę szczotką drucianą.

Wybuchnął śmiechem. Nie na taką reakcję liczyłem. Miałem nadzieję, że spróbuje mnie uderzyć, dzięki czemu mógłbym zadać mu cios w gardło i odjechać w noc ze spokojnym umysłem.

— No cóż, Thomas — powiedział. — Mam nadzieję, że oczyściliśmy w ten sposób atmosferę. Mam nadzieję, że lepiej się teraz czujesz.

— O wiele lepiej, dziękuję — zgodziłem się.

— Ja też.

Wstał, aby ponownie napełnić szklaneczki. Rzucił mi na kolana papierosy i zapalniczkę.

— Thomas, powiem wprost. W tej chwili nie możesz się zobaczyć z Sarą Woolf, ani z nią porozmawiać. To niemożliwe. Nie oczekuję jednak, że kiwniesz dla mnie palcem, dopóki jej nie zobaczysz. Co powiesz na taki układ? Brzmi uczciwie?

Łyknąłem whisky i wyciągnąłem papierosa z paczki.

— Nie macie jej, prawda?

Ponownie się zaśmiał. Uznałem, że muszę położyć kres tym wybuchom wesołości.

— Nigdy nie powiedziałem, że ją mamy, Thomas. Sądziłeś, że trzymamy ją gdzieś przykutą do łóżka? Daj spokój, mógłbyś nas choć trochę docenić. Jesteśmy zawodowcami, a nie jakimiś żółtodziobami. — Usiadł ponownie na krześle i wrócił do rozciągania szyi. Żałowałem, że nie mogę mu pomóc. — Jeżeli tylko zajdzie taka potrzeba, w każdej chwili możemy skontaktować się z Sarą. Akurat w tej chwili, ponieważ zachowujesz się, jak na grzecznego angielskiego chłopca przystało, nie ma takiej potrzeby. W porządku?