Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Pan wybaczy — powiedział Philip, biorąc Ronnie pod rękę.

— Oczywiście — odparłem. Philip i ja byliśmy teraz najlepszymi kumplami.

Odeszli jakieś dwa metry ode mnie, a ja zdałem sobie sprawę, że minęło już co najmniej pięć minut, odkąd miałem w ustach ostatniego papierosa. Uznałem, że czas naprawić ten błąd. Jaskrawe anoraki wciąż kręciły się zaniepokojone kawałek dalej na chodniku. Pomachałem im, żeby pokazać, że, owszem, Londyn to zwariowane miasto, — ale powinni już sobie pójść i mimo wszystko spędzić milo dzień.

Philip rzecz jasna próbował wkupić się w łaski Ronnie, ale wyglądało na to, że zagrał kartą „Wybaczam ci” zamiast znacznie silniejszej „Proszę, wybacz mi”, którą w ostatecznym rozrachunku znacznie łatwiej wziąć lewę. Ronnie wykrzywiła usta w pół akceptującym, pół znudzonym grymasie i zerkała na mnie od czasu do czasu, aby pokazać, jak ją to wszystko męczy.

W odpowiedzi posłałem jej uśmiech i właśnie wtedy Philip sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej plik papierów. Długi i cienki. Bilet lotniczy. Bilet z gatunku: „Wyjedziemy razem na weekend, będziemy uprawiać seks i pić szampana od świtu do nocy”. Podał go Ronnie i pocałował ją w czoło (kolejny błąd), pomachał Arthurowi Collinsowi, wybitnemu malarzowi z regionu West Country, po czym się oddalił.

Ronnie patrzyła za nim przez chwilę, wreszcie podeszła do mnie wolnym krokiem.

— Anioły — powiedziała.

— Arthur Collins — powiedziałem.

Spojrzała na bilet i westchnęła.

— Chce, żebyśmy dali sobie jeszcze jedną szansę. Nasz związek jest zbyt wartościowy i tak dalej.

Mruknąłem „aha” i przez chwilę wpatrywaliśmy się w chodnik.

— A więc zabiera cię do Paryża? Gdybyś mnie zapytała o zdanie, powiedziałbym, że to oklepany pomysł.

— Do Pragi — wyjaśniła, a w mojej głowie zapaliła się ostrzegawcza lampka. Ronnie otworzyła bilet. — Praga to według Philipa nowa Wenecja.

— Praga — powtórzyłem i pokiwałem głową. — Mówi się, że o tej porze roku znajduje się w Czechosłowacji.

— Dokładnie w Czechach. Philip wyraźnie to podkreślił. Słowacja zeszła na psy i nawet w połowie nie jest tak piękna. Zarezerwował hotel w pobliżu rynku.

Ponownie spojrzała na otwarty bilet i głośno wstrzymała oddech. Przyjrzałem się dokładnie jej ręce, ale nie dostrzegłem pełzającej po niej tarantuli.

— Coś nie tak?

— CED — rzuciła, zatrzaskując książeczkę z biletami.

Zmarszczyłem brwi.

— Co z nim? — Nie rozumiałem, do czego zmierza, mimo że lampka nadal się paliła. — Wiesz już, kto to jest?

— On jest OK, prawda? — powiedziała Ronnie. — Zgodnie z tym, co było napisane w terminarzu Sary, CED jest OK.

— Zgadza się.

— No właśnie — wręczyła mi bilet. — Popatrz na przewoźnika.

Popatrzyłem.

Być może powinienem był domyślić się tego wcześniej. Być może wiedzieli o tym wszyscy poza mną i Ronnie. Ale zgodnie z planem podróży wydrukowanym przez Sunline Travel dla pani R. Crichton, skrót literowy narodowego przewoźnika nowych Czech brzmi CEDOK.