Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Jako następny pojawił się Goldman, wysoki, chudy mężczyzna z lubością demonstrujący niechęć do swojej — pracy. Przedmiotem zainteresowania Goldmana wydawała się etykieta. Twierdził, że każdą czynność można wyko nać w sposób właściwy lub niewłaściwy — od odkładania słuchawki telefonu po lizanie znaczka pocztowego — i nie tolerował odstępstw od normy. Po całym dniu korepetycji czułem się jak Eliza Doolittle z Pigmaliona.

Goldman poinformował mnie, że od tej pory powinienem reagować na nazwisko Durrell. Zapytałem, czy mógłbym sam wybrać sobie nazwisko, ale odparł, że nie, ponieważ Durrell znajdował się już w aktach Operacji Uschnięte Drzewo. Zapytałem, czy słyszał o Tippex, ale on stwierdził, że to głupie nazwisko i lepiej będzie, jeżeli przyzwyczaję się do Durrella.

Travis zajmował się walką wręcz, ale kiedy dowiedział się, że ma tylko godzinę, westchnął, powiedział „oczy i genitalia” i sobie poszedł.

Ostatniego dnia pojawili się autorzy planu: dwóch mężczyzn i dwie kobiety, ubrani jak bankierzy, z wielkimi teczkami w rękach. Próbowałem flirtować z kobietami, ale na nic mi nie pozwoliły. Podejrzewałem jednak, że niższy z mężczyzn mógł mieć więcej szczęścia.

Ten wyższy, Louis, zachowywał się najbardziej przyjaźnie z całej czwórki i przeważnie to na nim spoczywał ciężar rozmowy. Wydawał się znać na tym, czym się zajmował, nie zdradzając jednocześnie, czym tak naprawdę się zajmował, co w pewnym sensie dowodziło, jak dobrze się na tym znał. Zwracał się do mnie per Tom.

Ze wszystkich spotkań wynikało niezbicie, że Operacji Uschnięte Drzewo nie przygotowano na poczekaniu, a ludzie, z którymi się spotykałem, nie przeczytali dzień wcześniej książeczki dla dzieci na temat terroryzmu. Pociąg pędził już od wielu miesięcy, zanim mnie do niego wciągnięto.

— Mówi ci coś nazwa Kintex, Tom? — Louis usiadł po turecku i nachylił się do mnie, jakby był kimś w rodzaju Davida Frosta.

— Nic, Louis — odparłem. — W tej sprawie przypominam niezamalowane płótno.

Zapaliłem kolejnego papierosa tylko po to, by ich poirytować.

— W porządku. Zacznijmy od najważniejszej sprawy. Pewnie nie muszę ci tego mówić, ale na świecie nie ma już idealistów.

— Poza tobą i mną, Louis.

Jedna z kobiet spojrzała na zegarek.

— Zgadza się, Tom — skinął głową Louis. — Poza tobą i mną. Ale bojownicy o wolność, wyzwoliciele, architekci nowej ery, wszyscy oni przebrali się dziś w spodnie z szerokimi nogawkami. W dzisiejszych czasach terroryści to faceci zajmujący się robieniem interesów — gdzieś z tyłu pokoju dobiegło kaszlnięcie wydane przez kobietę. — I kobiety. A terroryzm to wyśmienita droga kariery dla współczesnego dzieciaka. Naprawdę. Dobre perspektywy, częste podróże, karta kredytowa na drobne wydatki, wczesna emerytura. Gdybym miał syna, doradzałbym mu prawo lub terroryzm. A spójrzmy prawdzie w oczy, kto wie, czy terroryści nie wyrządzają społeczeństwu mniejszych szkód.

Taki żart.

— Być może zastanawiasz się, skąd pochodzą pieniądze — uniósł brwi, a ja skinąłem głową niczym prezenter programu Play School. — No więc mamy czarne charaktery, Syryjczyków, Libijczyków i Kubańczyków, którzy wciąż uważają terroryzm za przemysł państwowy. Od czasu do czasu wypisują czeki na duże sumy i cieszą się, jeżeli dzięki temu ktoś rzuci cegłą w okno amerykańskiej ambasady. Jednak w ostatnich dziesięciu latach jakby zeszli na drugi plan. Obecnie liczy się zysk, a kiedy mówimy o zysku, wszystkie drogi prowadzą do Bułgarii.

Oparł się na krześle, dając sygnał jednej z kobiet Wyszła na środek i rozpoczęła przemówienie. Posiłkowała się notatkami, choć bez wątpienia znała tekst na pamięć i korzystała z nich tylko na wszelki wypadek.

— Kintex — zaczęła — to z pozoru państwowa agencja handlowa z siedzibą w Sofii, gdzie pięciuset dwudziestu dziewięciu pracowników zajmuje się działalnością importowo-eksportową. Kintex obsługuje potajemnie ponad osiemdziesiąt procent przerzutu narkotyków między Bliskim Wschodem a Europą Zachodnią i Ameryką Północną, często w zamian za dostawy legalnej i nielegalnej broni, odsprzedawanej następnie bliskowschodnim rebeliantom. Podobnie dzieje się z heroiną, która trafia do wybranych siatek narkotykowych w Europie Środkowej i Zachodniej. Większość pracowników zajmujących się tym procederem nie pochodzi z Bułgarii, dysponują za to magazynami i kwaterami w Warnie i Burgas nad Morzem Czarnym. Kintex, działający również pod nazwą Globus, bierze udział w praniu brudnych pieniędzy pochodzących z handlu narkotykami w całej Europie, kupując za nie złoto i kamienie szlachetne, a następnie redystrybuując fundusze wśród klientów za pośrednictwem sieci firm działających w Turcji i Europie Wschodniej.