Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Co innego tutaj. Temu nie chce się nawet ruszyć tyłka. Siedzi i odcina kozikiem kawałeczki sera. Ale wystarczy popatrzeć na haftowany jedwab jego kaftana, na buty wyszywane srebrnymi ozdobami, na pęki kosztownych amuletów ochronnych, przywiezionych z całego świata, na opalizujące srebrem futro, które podłożył sobie pod tyłek. Spójrzcie na wyłożone wewnątrz sklepu towary, przykryte kawałkiem sukna, zobaczcie precyzyjnie wykonaną wagę z polerowanego złota, srebra i kości, którą cały czas ma pod ręką. Na tym odważa się złoto i drogie kamienie. Tutaj brzęczą ciężkie korony, denary i gwichty.

Popatrzcie na prześlizgujących się w cieniu sklepu mężczyzn, nie odkładających ani na chwilę toporów, którzy nie spuszczają go z oka. Z tyłu domu, tam, gdzie składy towarów, czai się ich jeszcze więcej. Wystarczy jeden gwizd.

Spójrzcie na małe, zbite z potężnych dech ciężkie drzwi, całe pokryte okuciami i łbami bretnali. Są zaparte kołkiem, co znaczy, że zamykają się same, wystarczy tylko kopnąć blokadę. Oto potężne haki prowadnic monstrualnej zasuwy.

Bo tutaj sprzedaje się całe stada zwierząt, handluje uprowadzonymi na drugim końcu świata księżniczkami, sprzedaje regalia i magiczne miecze. Tutaj zmieniają właściciela całe okręty i wozy towarów.

Tam, na placu, swoje interesy załatwiają żeglarze i sternicy. Tutaj przychodzą handlować styrsmani.

Dlatego siedzi sobie beztrosko, kiedy reszta miasta haruje w pocie czoła, chcąc wykorzystać te jedyne żniwa w roku. Jesienny jarmark. Kiedy wracają tu wilcze łodzie pełne łupów i nadjeżdżają wygłodniali i stęsknieni żeglarze z pasami nabitymi srebrem. Cała osada zakasuje rękawy i rzuca się zarabiać. Czym kto ma. Kociołkiem, beczką piwa, rękami, ustami, cipą. Wszystkim można zarobić w jesienny jarmark.

Tylko tych kilkunastu jegomości siedzi sobie w promieniach popołudniowego słońca i czeka, aż klienci sami do nich przyjdą.

Nie ma tu posterunku policji, nie ma też króla. Największa władza to właśnie ci siedzący pod ścianami na rzeźbionych zydlach z wonnego drewna. Jeżeli ktoś naprawdę wie coś w tym mieście, to właśnie oni.

Znajduję karczmę. Mroczną budę, przed którą postawiono kilka ław. Są prawie puste. Tam, u ujścia, trzeba przeciskać się do beczki piwa, wymachując rogiem i brzęcząc monetami.

Ale tutaj dzban piwa kosztuje dwanaście siekańców. Cena zaporowa. Równowartość czterech dzbanów i kilku baranich udźców tam dalej.

Nareszcie: „Gospodarzu, piwa”. Rzucam całą markę.

Kupuję i siadam jak oni, patrząc na sunące po rzece okręty, które wymijają się nawzajem, usiłują nie wpadać na płynące z kotwicowisk drugiego brzegu wiosłowe łódki pełne żeglarzy i z coraz większym trudem szukają miejsca do przybicia.

Piwo jest tu rzeczywiście dużo lepsze, ale w dalszym ciągu nie jest to „Karlovaczko”, ani „Heineken”, ani „Tyskie”.

Nie widać, czym zajmują się poszczególni kupcy. Siedzę i usiłuję wydedukować, który z nich jest najmożniejszy. Z którym chciałbym gadać, gdybym był porzuconym w obcej kulturze naukowcem.

Uczeni nie zabrali wszystkich pieniędzy ze stacji. Zapomnieli? Nie potrzebowali? Uciekali w pośpiechu? Uznali, że mają wystarczająco dużo i nie chciało im się pamiętać o kasecie numizmatów w laboratorium?

Ci siedzący na nabrzeżu ludzie to elita. Nawet jeżeli moi rozbitkowie nie szukali u nich pomocy, to każda wartościowa wieść musiała tu trafić. A to jest towar, który ja chcę kupować.

Popijam piwo i krzywię się ostentacyjnie. Nabijam fajkę i bawię się ciężkim, złotym gwichtem. Jest wielkości pięciu euro, tylko trzy razy grubszy. Jakieś trzysta gram złota. Gdybym sprzedał go w mjenjačnicy w Hvarze, za równowartość mógłbym zjeść dobrą, zakrapianą kolację. No, może dwie.

Tutaj można za to żyć przez pół roku.

Marnie obrobiona moneta kiepsko nadaje się do żonglowania. Obracam ją pomiędzy kostkami palców i każę jej koziołkować do małego palca i z powrotem. To jedno z ćwiczeń powtarzanych do znudzenia, które, zdaniem Levissona, przygotowywały mnie do nauki szermierki nożem.

Zwracam uwagę. O to chodzi.

Nikt mnie tu nie napadnie. Nie na tym nabrzeżu, pomiędzy wytwornymi „butikami” szacownych kupców.

Okręty kręcą się po fiordzie coraz bardziej bezradnie. Krzyki, nerwowe manewry żaglami, wiosła, przekleństwa.

Nie ma rady, chłopcy, kompletna kicha. Trzeba będzie wypychać statek na plażę. Ciężka robota, ale to nic w porównaniu z tym, jaką harówką będzie podkopywanie go i holowanie z powrotem w morze. Możecie iść jeszcze dalej, w górę rzeki, ale tam nurt jest silniejszy, a dno płytsze i skaliste. To nic, wilcze okręty umieją pływać w płytkiej wodzie i w nurtach rzek.

U nas w sezonie żeglarskim samo cumowanie w porcie to biznes. Tutaj — kompletna partyzantka, chyba nawet nie wymyślili opłat portowych.