Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

To nie jest takie trudne. W gruncie rzeczy kwestia stabilizacji rzutu i prędkości początkowej. No i nadgarstka. Trzeba też wiedzieć, że złoto jest miękkim metalem. Moneta w żadnym razie nie przetnie włókien drewna. Trzeba natomiast rzucić w pionową belkę, wtedy się wbije pomiędzy włókna.

Robi jednak wrażenie. Jegomoście w sąsiednim pomieszczeniu tratują się w drzwiach, ale zamierają na widok uniesionej ręki właściciela kantoru.

— Korzennego piwa — mówi Wędzony Ulle. — Zimnego. Prosto ze studni.

Jesteśmy więc przyjaciółmi. Popijamy klarowny napój, w którym kosztowne przyprawy prawie zabijają smród drożdży.

Ulle wyciąga nóż i po dłuższej chwili udaje mu się wydłubać gwichta z belki. Ogląda go uważnie, po czym rzuca na szalkę swojej wagi i stuka bazaltowymi odważnikami.

— Jeżeli będziesz mi jeszcze w przyszłości płacił, nie wbijaj wszystkiego w ściany — mruczy.

Prowadzi mnie potem wąskimi przejściami pomiędzy chałupami, śmierdzi tu moczem, przegniłe deski pod nogami taplają się w błocie.

Potem każe czekać. Stoję w małej uliczce, słuchając psów szczekających za ostrokołem dworu, i zastanawiam się melancholijnie, czy cokolwiek się dzieje, czy też Wędzony usiłuje mnie orżnąć.

Wreszcie otwierają jedno skrzydło bramy i zapraszają mnie do środka.

Na dziedzińcu rośnie kilka owocowych drzew, na trawie ustawiono parę krzeseł i stoliczek. Wędzony Ulle czeka w towarzystwie przyjaciela. Pomarszczonego dziadygi z grdyką tak sterczącą z obwisłej szyi, że można by na niej powiesić kapelusz. To Malfast Lecący Kamień. Szacowny mąż, który wie wszystko o dziwnych niewolnikach.

Siadam z nimi, dostaję zielonkawą czarkę z grubego, pęcherzykowego szkła i nalewają mi uroczyście czegoś, co jest wyraźnie zielone i pachnie jak syrop na kaszel.

Malfast klaszcze, a wtedy dwóch służących otwiera wierzeje budynku, który wziąłem za wyjątkowo długą stodołę. Wyprowadzają bardzo wysoką kobietę, okrytą aż po czubek głowy czerwonym płaszczem z głębokim kapturem.

Milczę.

Zdejmują z niej płaszcz. Dziewczyna jest pod spodem naga i ma zupełnie białą skórę, pokrytą skomplikowanym geometrycznym tatuażem w czerni i czerwieni. Ma długie włosy barwy śniegu, upięte w węzeł. Otwiera tatuowane powieki i widzę nagle białe oczy, przez które prześwituje czerwona tęczówka. Prosty grzbiet wąskiego nosa ciągnie się niemal pionowo i dziewczyna wygląda jak wąż.

— Jest ślepa — odzywa się chrapliwym, bardzo gromkim głosem Malfast. — Tak jak chciałeś. Ślepa, lecz widzi, jak mówiłeś. Jej świat to ciemność. Ledwo co widzi w dzień, ale jej królestwo to dotyk. Nie znosi światła, nawet jej skóra tego nie lubi. Trzeba ją trzymać w mroku i osłaniać od światła. Pochodzi z dalekiego kraju i jest kapłanką cudzoziemskiej bogini, którą zwą Irrhanna. Jej chramy to ciemne jaskinie, a kult polega na obcowaniu z mężczyznami albo niewiastami. Jej wszystko jedno. Widzi w ciemności i widzi dotykiem. A jej dotyk to coś, czego mężowie nie potrafią zapomnieć. Mało je i pięknie śpiewa do swojej bogini, ale to jest bezpieczne, bo ona jest bardzo daleko. Za to wcale nie mówi. Pięć gwichtów złotem. Prawdziwy skarb.

Pociągam łyk napoju i stwierdzam, że to chyba trzeba z żalem uznać za wino. Pachnie jak płyn do kąpieli.

Kręcę głową.

W milczeniu. Co tu gadać. Zostałem bogatym zboczonym amatorem dziwolągów.

To może przygarbiony, miedzianoskóry dziadek z długimi do pasa, srebrnymi włosami i jedną ręką? Stoi w milczeniu i bawi się trzymanymi w dłoni kamykami.

— Ten urodził się całkiem bez oczu i to jako Czyniący. Można go trzymać w domu bez obaw. Jest bezpieczny dla ludzi i bydła. Dzięki swojej sztuce jakby widział. Potrafi wyczytać rzeczy zakryte, kiedy dać mu przedmiot, który do kogoś należał. Prawda jednak, że jest z Kebiru, i lepiej się go rozumie, jeżeli kto zna tamtejszą mowę. Ma jeszcze jedną pieśń — kiedy dasz mu jakąś rzecz, która się złamała, potrafi sprawić, że części się zrosną. To są pieśni obcych bogów i u nas nie sprowadzają niemal żadnego nieszczęścia. Tego oddam za dwadzieścia marek srebra.

Kolejna niewolnica jest obleczona w coś, co przypomina złocisty, obcisły kombinezon do nurkowania, pokryty rudymi zygzakami. Kuca u stóp strażnika, oblizując wargi, i opiera się dłońmi o ziemię. Ma ostre zęby i czarne wargi. Na szyi zapięto jej obrożę z przyczepionym łańcuchem.

— Ta nie jest może całkiem ślepa, ale, tak jak chciałeś, wydaje się niespełna rozumu. Możni w dalekim kraju hodują takie jak ona sztuką Czyniących do ozdoby i własnej obrony, a także do polowań. Futro, które ją porasta, jest prawdziwe. Zimą zrobi się gęstsze, więc wcale nie trzeba jej dawać ubrania. Można ją ułożyć i wtedy będzie strzegła obejścia, ale należy rozdzielać od psów, bo pozagryza. Nie będzie mieć potomstwa ze zwykłym mężem, ale chędożyć można, jak kto lubi. Kosztuje trzydzieści marek srebra.