Lord z planety Ziemia

– Bierz go, Vaich – rzuciła krótko kobieta.

Palijczyk, leżący nieruchomo w kałuży krwi, wyprostował się błyskawicznie. Cios w twarz odrzucił mnie na ścianę. Sięgnąłem po miecz, przeklinając się za zadufanie i głupotę. Ernado opowiadał mi wystarczająco dużo o Palijczykach, bym zrozumiał, że nie można jednym strzałem zabić istoty mającej trzy niezależne układy krwionośne i zdublowane mniej ważne organy!

Mój miecz odleciał na bok. Krzyknąłem z bólu w wywichniętym stawie i kopnąłem Palijczyka. Ten jakby nie poczuł ciosu, zdolnego powalić na ziemię każdego człowieka. Na wielkich Siewców, czy on w ogóle jest humanoidem?

Ręce wampira przyszpiliły mnie do ściany stalowym chwytem.

– Brawo, Vaich – powiedziała czule kobieta. – A teraz zaczekaj. Muszę mu się przyjrzeć.

Kobieta oglądała mnie bez pośpiechu, a ja mogłem jedynie gapić się na nią. Gdy już wiedziałem, że rozpoznam ją pod dowolnym makijażem – jeśli w ogóle przeżyję to spotkanie – przełączyłem się na Vaicha.

Teraz palijski wampir niezbyt przypominał człowieka. Kły – zdumiewający twór ewolucji, naturalna strzykawka umożliwiająca wyssanie krwi albo wstrzyknięcie toksyn paraliżujących; oczy, teraz jasnoczerwone; blada, niemal błękitna skóra obciągnięta na kościach czaszki. Nie przypadkiem ziemski folklor tak dokładnie opisywał wampiry! Palijczycy byli starożytną i bogatą cywilizacją, zapewne wielu jej przedstawicieli mogło pokryć koszt hiperprzejścia na Ziemię, planetę, której nie ma, doskonały rezerwat dla znudzonych standardową żywnością wampirów…

– Spodziewałam się czegoś więcej – powiedziała w końcu kobieta.

– Na „więcej” mam innych pretendentów – powiedziałem ze złością. – Pani kolejka przyjdzie nieprędko.

– Porzuć ten ton – poradziła kobieta prawie serdecznie. – Chciałabym dać ci pewną radę.

– A ja chciałbym zadać pytanie.

Musiałem grać na zwłokę. Jeszcze dwie minuty i ci, którzy nie pozwalają moim przyjaciołom przyjść mi z pomocą, będą martwi.

– Cóż, pytaj.

– Jesteście z „Białego Raidera”? Sekta Potomków Siewców? Kobieta pokręciła głową i uśmiechnęła się do jednego ze swoich towarzyszy.

– Słyszałeś, Rely, jak nazywają nasz statek?

Rely ochoczo pokiwał głową. Nieprzyjemny widok – taki mężczyzna całkowicie podporządkowany kobiecie. Znowu spojrzała na mnie.

– Tak, lordzie. Jesteśmy Potomkami Siewców ze statku, który wy nazywacie „Białym Raiderem”.

Dziwne. Skoro tak doskonale zna moją biografię, powinna wiedzieć, że nie jestem już lordem, lecz księciem, niechby nawet symbolicznym. To nie mogło być przypadkowe przejęzyczenie.

– A teraz zapamiętaj moją radę. Nie mogę cię zabić ani pozwolić na zabójstwo któremuś z członków sekty czy z najemników.

– Miło mi to słyszeć.

– Więc masz jeszcze szansę, żeby zostać przy życiu. Najlepszym i najbardziej honorowym wyjściem dla ciebie jest powrót na Ziemię.

– Żeby zginąć razem z nią?

– Tak. Umrzeć wraz ze swoją planetą to bardzo szlachetny czyn. Dowiedź, że nie przypadkiem zostałeś lordem.

– Nie znajdziecie Ziemi. Dray nie zdążył wam nic powiedzieć. – Ależ zdążył. Planetę, której nie ma, znajdziemy najpóźniej za rok. To nie twoja wina, że urodziłeś się na Ziemi, ale nie możemy pozwolić na żadne wyjątki. Wszyscy mieszkańcy przeklętej planety muszą zginąć.

– Idioci – powiedziałem cicho. – Co z was za idioci! Jeśli ważycie się zniszczyć Ziemię, spalę planety, z których pochodzą wasi obłąkani sekciarze. Przysięgam! Fabryki Tara wyprodukują bomby kwarkowe dla swojego księcia.

Kobieta uśmiechnęła się wzgardliwie i oznajmiła tajemniczo:

– Gdy Ziemia zginie, na pomoc Tara nie możesz liczyć.

Rely skłonił z szacunkiem głowę i powiedział coś do kobiety. Dziwne… Według moich informacji w sekcie Potomków kobiety nie odgrywały szczególnej roli.

– Możesz być tego pewny… Wycofujemy się. Vaich! Palijczyk, który nadal przygważdżał mnie stalową dłonią, rzucił kobiecie szybkie, uważne spojrzenie. Jakby ważne były nie słowa, lecz intonacja, mimika…

– Gdy się oddalimy, możesz uznać, że dotrzymaliśmy umowy, i postąpisz tak, jak uznasz za stosowne.

Vaich uśmiechnął się.

– Znalazłaś wspaniałe wyjście z sytuacji, babciu! – krzyknąłem za oddalającą się kobietą.

– Nie należy obrażać zwycięzcy – powiedział głośnym szeptem Vaich. – Za chwilę umrzesz, Ziemianinie.

– Zobaczymy.

To przykre zginąć od kłów wampira, któremu pięć minut temu osobiście wsadziło się w plecy promień laserowy… Nie. To po prostu niemożliwe. Ernado albo Kleń muszą dotrzeć tutaj i mi pomóc.

– Wypiję twoją krew, Ziemianinie. Moi przodkowie lubili odwiedzać Ziemię, jej mieszkańcy zawsze nam smakowali. Nasze planety są ze sobą związane od niepamiętnych czasów… Pal ukarano zamiast Ziemi… Myśleli, że to nas przeklęli Siewcy. Zostaliśmy osądzeni i skazani.