Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Tak?

– Znacie łacinę, prawda?

Nikonow spojrzał na mnie zaskoczony, najwyraźniej do tej pory żołnierze Armii Czerwonej nie zamęczali go pytaniami o języki obce...

– Owszem – przyznał ostrożnie. – Na tyle, ile powinien znać ją lekarz.

– A francuski?

– O co wam chodzi? – Zmarszczył brwi wyraźnie zaniepokojony.

– Jesteście podejrzewani, doktorze, o szpiegostwo na rzecz Cesarstwa Rzymskiego! – odburknąłem zniecierpliwiony. – Moglibyście odpowiedzieć na moje pytanie?

– Nie zdziwiłbym się, gdyby rzeczywiście mnie o to oskarżono – odciął się Nikonow. – Słyszałem już o dziwniejszych rzeczach.

– No więc?

– Znam ten język. Moja babka była Francuzką.

– Macie może jakieś... słowniki?

– Mam. To nie jest zabronione. Przynajmniej na razie...

Pominąłem milczeniem niespecjalnie śmieszny dowcip lekarza.

– Mógłbym je od was pożyczyć? Na jakieś dwa tygodnie?

– Oczywiście. Dam je wam jutro, w klinice.

– Podobno możecie zajmować się tylko sekcjami zwłok. A zachowujecie się tak, jakby możliwość przeprowadzenia tych testów, podobnie jak fakt, że będziecie dobrze widziani w klinice, były oczywiste?

Przez chwilę Nikonow wyglądał na zmieszanego.

– Jak by wam to powiedzieć... – zaczął niepewnie. – Jeśli chodzi o poziom przedrewolucyjnego i obecnego wykształcenia medycznego, istnieją pewne... różnice. Moi młodsi koledzy świetnie zdają sobie z nich sprawę. I dość często proszą mnie o konsultacje. Zatem jeżeli ja potrzebuję przysługi... – zawiesił znacząco głos.

No tak, teraz wszystko było jasne: kołczakowiec nie kołczakowiec, w środowisku medycznym Nikonow nadal cieszył się uznaniem. No i dobrze, ten fakt jakoś podniósł mnie na duchu. Może doktor ma rację i tak naprawdę nic mi nie jest? Bo na myśl, że moje wizje mogą mieć coś wspólnego z wydarzeniami w Leningradzie, biły na mnie zimne poty. Nie chciałem skończyć, polując na serca mieszkańców Moskwy...

– Jeśli chodzi o tłumaczenie jakiegoś tekstu, może mógłbym pomóc? – zaproponował Nikonow, wracając do tematu.

– Dziękuję, sam dam radę.

– Jak sobie życzycie, majorze.

Pewnie, że mógłbyś pomóc, pomyślałem. Tylko że ja nie mogę ci pokazać tego tekstu. A najwyższy czas spróbować dowiedzieć się czegoś więcej o „świętej chorobie”. Do archiwum wojennoj razwiedki powędrował oryginał, fotokopie dokumentu zatrzymałem dla siebie. Problem polegał na tym, że choć uczyłem się i łaciny, i francuskiego, moje umiejętności w tym zakresie były co najwyżej mierne. Gdyby żył Saszka Riumin... Tak, wiedziałem o wspomnianej przez Nikonowa różnicy poziomów. Wiedziałem też, że w mieszkaniu Saszki znalazłbym potrzebne mi słowniki. Ale wtedy musiałbym spojrzeć w oczy żonie kapitana Riumina... Lepiej pożyczyć je od Nikonowa. Bo i z biblioteką lepiej nie ryzykować; a nuż jakaś bibliotekarka komsomołka doniesie gdzie trzeba, że niejaki major Razumowski studiuje obce języki... Tak, zostaje tylko Nikonow.

– Zatem do jutra, doktorze – pożegnałem się uprzejmie.

– Gospodin major – skłonił się lekko Nikonow.